ตอน 10

ภายในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง หลังจากที่譚柚 (ถานโยว่) ตอบคำถามของ曹霞 (เฉาเสีย) เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้ เธอก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “ดึกมากแล้ว พวกเราควรขึ้นไปนอนกันได้แล้วล่ะ”

เฉาเสียทำหน้าเกรงใจ “ฉันถามเยอะเกินไปจนทำให้เธอเสียเวลาอ่านหนังสือหรือเปล่า?”

“ไม่เลยสักนิด” ถานโยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด “พวกเราเรียนไปด้วยกันนี่นา เมื่อวานตอนที่ฉันทำโจทย์ฟิสิกส์ไม่ได้ เธอยังช่วยสอนฉันเลยไม่ใช่เหรอ?”

周雯 (โจวเหวิน) หัวเราะออกมา “แต่เธอก็ย้อนกลับไปอธิบายโจทย์ฟิสิกส์ข้อที่ยากมหาหินให้เธอไม่ใช่หรือไง สรุปแล้วใครสอนใครกันแน่เนี่ย?”

“เรียนรู้ไปด้วยกันทั้งคู่แหละ” ถานโยว่ยิ้ม “จริงสิ ฉันได้ยินมาว่าวิชาเคมีมันค่อนข้างยาก พรุ่งนี้ตอนเย็นพวกเธอช่วยเอาหนังสือเคมีติดมือมาด้วยได้ไหม? ให้ฉันยืมดูหน่อย แล้วก็ขอจดโน้ตย่อของพวกเธอมาคัดลอกด้วยนะ”

เธอรู้ดีว่าวิชาเคมีของตัวเองยังไม่ดีนัก แต่ในเมื่อรู้ว่ายังไม่เก่ง ก็ต้องอาศัยความขยันเข้าสู้

เฉาเสียรับคำ “ไม่มีปัญหา จดโน้ตของพวกเราละเอียดมาก พรุ่งนี้ฉันจะจำไว้ว่าต้องเอามาให้”

โจวเหวินเสริม “วิชาเคมีฉันก็เรียนไม่ค่อยรุ่งเหมือนกัน ถิงถิง... ถึงตอนนั้นเธอต้องช่วยสอนฉันด้วยนะ”

ถานโยว่ทำหน้าเขิน “ฉันยังไม่ได้เริ่มอ่านวิชาเคมีเลย คงต้องเป็นพวกเธอที่มาสอนฉันมากกว่า”

เฉาเสียและโจวเหวินโอบไหล่เธอพลางหัวเราะ “ไม่แน่หรอก ดูเธอสิ เพิ่งอยู่แค่ชั้นมัธยมต้นปี 2 แท้ๆ แต่กลับแม่นยำในเนื้อหาบทเรียนมากกว่าพวกเราเสียอีก ช่วงสองสามวันนี้ที่ได้เรียนไปพร้อมกับเธอ ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองพัฒนาขึ้นเยอะมาก”

ถานโยว่เกาแก้มตัวเองเบาๆ “ขนาดนั้นเลยเหรอ? คะแนนของฉันก็งั้นๆ เองนะ”

เฉาเสียยิ้มกว้าง “ฉันได้ยินมาว่าการทดสอบประจำสัปดาห์รอบนี้ เธอสอบได้ที่สองของระดับชั้นเลยนะ”

ถานโยว่ “ฉันว่าข้อสอบมันก็ไม่ยากเท่าไหร่หรอก เป็นเพราะคณิตศาสตร์ของฉันมันแย่จริงๆ เลยต้องอาศัยวิชาภาษาไทยกับภาษาอังกฤษช่วยดึงคะแนนเอาไว้ ครูสอนคณิตศาสตร์เลยเตรียมหนังสือโจทย์กับใบงานมาให้ฉันหลายชุด ช่วงนี้ฉันก็เลยทำแต่พวกนี้แหละ”

โจวเหวินถาม “ตารางเรียนปกติก็เยอะอยู่แล้ว ยังต้องมาทำโจทย์พวกนี้อีก จะทำไหวเหรอ?”

ถานโยว่ยักไหล่ “แบ่งเวลาเอาหน่อยเดี๋ยวก็ได้เอง พอดีฉันยังมีโจทย์อีกสองข้อที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ พรุ่งนี้ฉันตั้งใจว่าจะไปถามครู施 (ซือ) น่ะ”

เฉาเสีย “งั้นพรุ่งนี้เธอกลับมาสอนฉันบ้างนะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าโจทย์สองข้อนั้นควรทำยังไง”

เด็กสาวทั้งสามพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา หลังจากจัดเก็บกระเป๋าหนังสือเรียบร้อยแล้วจึงชวนกันขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน แน่นอนว่าพวกเธอไม่ลืมที่จะปิดไฟที่ชั้นหนึ่งให้หมด เพื่อไม่ให้คนอื่นนำไปนินทาว่าร้ายได้

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากพบกันที่ชั้นล่าง ถานโยว่ โจวเหวิน และเฉาเสีย ก็แยกย้ายกันไปตามระดับชั้นของตน โรงเรียนมัธยมแห่งนี้ค่อนข้างน่าสนใจ ตรงที่อาคารเรียนชั้นมัธยมต้นปี 1 และ 2 จะตั้งอยู่ในตัวตึกเก่าด้านหน้า

ส่วนชั้นมัธยมต้นปี 3 และมัธยมปลายจะเรียนกันในตึกเรียนห้าชั้นที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน แม้จะเป็นโรงเรียนเดียวกัน แต่การดูแลปฏิบัติระหว่างสองฝั่งถนนกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ถานโยว่เป็นตัวแทนของความมุ่งมั่นตั้งใจ เมื่อเธอมาถึงห้องเรียน คนในห้องยังมาไม่ถึงกี่คน แต่เธอก็ไม่ได้หยุดพัก เธอนำใบงานและหนังสือโจทย์ที่ครูซือให้มาออกมากาง แล้วจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองต่อ

วันนี้เป็นคาบเช้าของวิชาภาษาไทย ครู王兰凤 (หวังหลันเฟิ่ง) มาถึงค่อนข้างเช้า ตอนที่เธอเดินผ่านหน้าต่างห้องเรียนก็เห็นถานโยว่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อทำข้อสอบ

เมื่อเห็นภาพนั้น แววตาของเธอก็ไหววูบไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ผลักประตูเข้าไปทำความรู้จัก เพียงแค่มอง韩亭亭 (หานถิงถิง) อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินตรงไปยังห้องพักครู

ทุกคนในระดับชั้นต่างรู้กันดีว่าครูหวังหลันเฟิ่งมักจะลำเอียงไปทางนักเรียนที่เรียนเก่ง มักจะเรียกนักเรียนระดับหัวกะทิไปพูดคุยให้กำลังใจอยู่เสมอ ทว่ามีเพียงหานถิงถิงเท่านั้นที่ไม่เคยได้รับอภิสิทธิ์นี้

บรรดานักเรียนต่างพากันซุบซิบว่าหานถิงถิงจะเรียนเก่งไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายก็ไม่เป็นที่ชื่นชอบของครูประจำชั้นอยู่ดี

ถานโยว่ไม่ได้เก็บเรื่องนั้นมาคิดให้รกสมอง พูดตามตรง เธอไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องที่ครูจะชอบหรือไม่ชอบเธอเท่าไหร่นัก เธอมาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือ มาที่นี่เพื่อช่วยหานถิงถิงทำตามความปรารถนา และมาเพื่อเก็บแต้มพลังงานและค่าสติปัญญา เธอจะไปสนใจคนอื่นทำไมกัน?

ในระหว่างคาบอ่านหนังสือตอนเช้า ครูหวังหลันเฟิ่งเดินตรวจตราไปทั่วห้อง ถานโยว่รีบเก็บข้อสอบคณิตศาสตร์แล้วหยิบหนังสือเรียนภาษาไทยขึ้นมาอ่านแทน

เมื่อครูหวังหลันเฟิ่งเดินมาถึงและสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เธอจึงหยิบหนังสือในมือของถานโยว่ขึ้นมาดู พบว่าเป็นหนังสือของนักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3

เธอส่งสายตาเป็นนัยให้ถานโยว่ตามออกมานอกห้อง

เมื่อยืนอยู่ตรงระเบียงหลังห้อง ครูหวังหลันเฟิ่งก็ถามเข้าประเด็น “ไปยืมหนังสือใครมา?”

ถานโยว่คิดทบทวนเล็กน้อย “นักเรียนชั้นมัธยมต้นปี 3 ในหอนอนให้ยืมมาค่ะ พอดีลูกพี่ลูกน้องของเธอขึ้นมัธยมปลายแล้ว ไม่ได้ใช้หนังสือพวกนี้แล้วน่ะค่ะ”

แน่นอนว่านี่เป็นหนังสือที่โจวเหวินให้ยืมมา ได้ยินมาว่าลูกพี่ลูกน้องของโจวเหวินเรียนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เป็นพวกอันดับท้ายๆ ที่เข้ามัธยมปลายได้ เมื่อครั้งที่โจวเหวินกลับบ้าน เธอจึงเอาหนังสือวิชาภาษาไทย คณิตศาสตร์ และอังกฤษของลูกพี่ลูกน้องมาด้วย พอเปิดดูสภาพหนังสือก็เหมือนกับตำราของหานถิงถิงในอดีต คือแทบจะว่างเปล่าไม่มีรอยขีดเขียนใดๆ

ครูหวังหลันเฟิ่งตั้งใจจะตักเตือนว่าเธอเพิ่งอยู่ชั้นปี 2 จะรีบอ่านหนังสือปี 3 ไปทำไม แต่พอคิดถึงคะแนนวิชาภาษาไทยของถานโยว่ที่เป็นอันดับหนึ่งของระดับชั้น คำพูดนั้นก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก สุดท้ายเธอทำได้เพียงโบกมือให้ถานโยว่ “กลับเข้าไปเรียนไป”

“ค่ะ” ถานโยว่รับคำอย่างว่าง่าย แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเรียนของหานถิงถิงอย่างช้าๆ

หลังจากนั้นครูหวังหลันเฟิ่งก็กลับไปที่ห้องพักครู นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างหน้าถานโยว่หันมาถาม “ถิงถิง ครูเรียกเธอออกไปทำไมเหรอ? เขาเรียกเธอไปคุยเพื่อเป็นกำลังใจเหมือนคนอื่นหรือเปล่า?”

ถานโยว่หรี่ตาลง “เปล่าหรอก แค่ถามว่าหนังสือเล่มนี้เอามาจากไหนน่ะ”

“ของชั้นปี 3 เหรอ?” นักเรียนหญิงคนนั้นเบิกตากว้างจนแทบจะร้องตะโกนออกมา เธอหดคอลงแล้วพึมพำ “ฉันท่องหนังสือต่อดีกว่า”

นี่คือความแตกต่างระหว่างเด็กเรียนเก่งกับเด็กเรียนหลังห้องหรือเปล่านะ? ทั้งที่เมื่อก่อนทุกคนก็ระดับพอๆ กันแท้ๆ แต่ทันใดนั้นอีกฝ่ายกลับบินสูงขึ้นไป จนแม้แต่จะวิ่งตามยังทำไม่ได้เลย

ในขณะที่ตัวเองยังนั่งท่องตำราของชั้นปี 2 แต่อีกฝ่ายกลับอ่านหนังสือของชั้นปี 3 ไปแล้ว แล้วแบบนี้จะไปสู้กันได้อย่างไร?

ถานโยว่ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เธอทำนั้นสร้างความรู้สึกแย่ๆ ให้กับเพื่อนที่นั่งข้างหน้า เธอเพียงแค่ตั้งใจท่องหนังสือของตัวเองไปตามปกติ อันที่จริงวิชาภาษาไทยสำหรับถานโยว่นั้นไม่ได้ยากเลยสักนิด เพราะเธอมีความจำที่เป็นเลิศ ในขณะที่คนอื่นต้องอ่านซ้ำไปซ้ำมาอย่างทุกข์ทรมาน แต่เธอเพียงแค่อ่านผ่านตาแค่สองสามรอบก็สามารถจำได้ขึ้นใจทั้งบท

บางทีความจำที่เป็นเลิศนี่แหละ อาจจะเป็นความมั่นใจที่ใหญ่ที่สุดของถานโยว่ก็ได้

เมื่อจบคาบอ่านหนังสือตอนเช้า เธอเห็นครูซือเดินมุ่งหน้าไปทางห้องพักครู ถานโยว่เม้มปากและตัดสินใจยังไม่เดินตามไป เดี๋ยวตอนพักเบรกใหญ่ 15 นาทีค่อยไปหาครูอีกทีน่าจะดีกว่า

พักเบรกใหญ่คือเวลาของการออกกำลังกายตอนเช้า หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรม ถานโยว่ก็นำกระดาษ ปากกา และสมุดโจทย์เดินไปที่ห้องพักครู ทันทีที่ครูซือเห็นถานโยว่ก็เผยรอยยิ้ม “มาแล้วเหรอ? วันนี้อยากถามอะไรล่ะ?”

ครูหยิบเก้าอี้ตัวเล็กที่เตรียมไว้ใต้โต๊ะออกมาให้อีกฝ่าย ถานโยว่นั่งลงข้างๆ แล้วนำโจทย์สองข้อที่ทำเอาเธอหัวหมุนเมื่อวานนี้ออกมา

“ถึงแม้สุดท้ายหนูจะหาคำตอบได้ แต่หนูรู้สึกว่าวิธีที่ใช้อยู่มันดูซื่อเกินไป แถมยังใช้เวลานานด้วย เลยอยากมาถามครูว่ามีวิธีที่ง่ายกว่านี้ไหมคะ?”

ครูซือไล่สายตามองกระบวนการแก้โจทย์ของถานโยว่ “ถ้าจะแก้โจทย์ข้อนี้โดยใช้แค่ความรู้คณิตศาสตร์ของชั้นปี 2 วิธีที่เธอใช้นี้ก็ถูกต้องแล้ว เพียงแต่มันค่อนข้างซับซ้อนไปหน่อย”

“เธอลองใช้เนื้อหาความรู้ของชั้นปี 3 ดูสิ ว่าจะแก้โจทย์ข้อนี้ได้ไหม?”