ตอน 32

แสงแดดบนฟากฟ้ายิ่งมายิ่งแผดเผารุนแรง ว่ากันว่าสภาพอากาศปีนี้ถือว่าดีกว่าปีที่ผ่านๆ มามากแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ยากจะจินตนาการเลยว่าก่อนหน้านี้โลกต้องเผชิญกับอุณหภูมิที่สูงถึงเพียงไหน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนในโลกใบนี้จะมีสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งกันทุกคน หากไร้ซึ่งร่างกายที่ทนทานเช่นนี้ เกรงว่าเกิดมาไม่ทันไรก็คงล้มตายกันหมดสิ้น ร่างกายระดับ 'นักกีฬายอดมนุษย์' ของโลกใบเดิม ในที่แห่งนี้กลับเป็นได้เพียงทาสติดที่ดินชั้นต่ำสุด มิหนำซ้ำยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะใฝ่ฝันถึงตำแหน่งทาสเหล่านั้นด้วยซ้ำ

เมื่อลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù xuánhé) คิดถึงจุดนี้ อดไม่ได้ที่จะขบคิดว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของโลกใบนี้เป็นเช่นไรกันแน่ มันช่างแข็งแกร่งและอันตรายเหลือเกิน

ดังนั้น ก่อนที่จะได้เผชิญกับอารยธรรมที่แท้จริงของโลกนี้ เขาจำเป็นต้องเพิ่มพูนขีดความสามารถและขยายอำนาจของตนเองให้ได้มากที่สุด ในอนาคตอย่างไรเสียก็ต้องมีการเผชิญหน้ากันแน่นอน

ด้วยความที่แสงแดดรุนแรงเกินไป ทำให้น้ำในแม่น้ำหลานชาง (嵐滄河 - Láncāng hé) กลายเป็นน้ำอุ่นจัดจนเกือบจะร้อนลวก เหล่ามนุษย์งู (半蛇人 - Bàn shé rén) เริ่มแสดงอาการไม่สบายตัว น้ำพุร้อนในสภาพนี้ไม่เหมาะกับพวกสัตว์เลื้อยคลานที่รักความเย็นฉ่ำเลยแม้แต่น้อย

ถึงกระนั้น ก็ไม่มีมนุษย์งูตัวใดบ่นพึมพำหรืออิดออด พวกมันยังคงตั้งใจทำงานกันอย่างขยันขันแข็งโดยไม่มีทีท่าว่าจะละเลยหน้าที่

ส่วนลู่เสวียนเหอนั้นเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องทำงาน จิตใจของเขาจดจ่ออยู่แต่กับ 'อิฐเกล็ดเงินวารี' จนลืมวันลืมคืน

เมื่อเขากัดฟันปั่นงานจนกระดานแร่กองสุดท้ายสำเร็จลง ขณะที่กำลังจะยืดเส้นยืดสายพักผ่อนด้วยความโล่งอก ทว่าสีหน้าของเขากลับต้องแข็งค้างเมื่อเห็นกองแร่ชุดใหม่ถูกส่งเข้ามาอีกเป็นพะเนิน

ถึงขั้นนี้ แม้แต่คนอดทนอย่างเขาก็แทบยืนไม่อยู่ ต้องพิงกำแพงข้างๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกลับไปปั่นอิฐเกล็ดเงินวารีต่อ เวลาคือชีวิต จะหยุดพักไม่ได้เด็ดขาด!

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ประสิทธิภาพการขุดเจาะของมนุษย์งูนั้นรวดเร็วอย่างน่าทึ่ง คลังเก็บของใต้น้ำถูกขุดจนเสร็จสิ้น มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดกว้าง ยาว และสูง 10x10x6 เมตร ซึ่งสามารถบรรจุเสบียงได้มากมาย

ทว่าเนื่องจากความลึกที่มากเกินไป ประกอบกับตัวอิฐเกล็ดเงินวารีเองไม่ได้มีคุณสมบัติรองรับน้ำหนักได้โดดเด่นนัก จึงจำเป็นต้องมีเสาค้ำยัน แต่เสาเหล่านั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ทั้งมนุษย์งูหรือชาวบ้านจะขนเข้ามาได้

ท้ายที่สุด ลู่เสวียนเหอจึงต้องใช้กระเป๋าพับเก็บไอเทมนำมันเข้ามาเอง เมื่อเขานำเสาค้ำยันไปวางในจุดที่ควรอยู่ เจ้าเสาพวกนี้ก็เชื่อมต่อเข้ากับพื้นที่โดยอัตโนมัติ กลายเป็นพื้นที่ใต้ดินที่จัดระเบียบได้อย่างสมบูรณ์

เขาเองก็คาดไม่ถึงมาก่อนว่า ผลึกเกล็ดเงินวารีจะมีคุณสมบัติ 'ดึงดูดเข้าหากันอัตโนมัติ' ที่ทรงพลังเช่นนี้ หากไม่มีมัน การก่อสร้างคลังเก็บของและฐานปฏิบัติการใต้น้ำคงต้องใช้เวลาอีกนานโข หรืออาจไม่สำเร็จเลยด้วยซ้ำ

แม้คลังเก็บของใต้น้ำจะสร้างเสร็จแล้ว แต่นั่นก็เกิดจากความทุ่มเทอย่างสุดกำลังของทุกคนจนรวบรวมวัสดุได้ครบ ถึงอย่างนั้น ฐานปฏิบัติการใต้น้ำที่ควรจะวางอยู่เหนือคลังเก็บของกลับเพิ่งปูอิฐเกล็ดเงินวารีไปได้เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น ยังห่างไกลจากความสำเร็จอีกมาก

โดยเฉพาะปัญหาเรื่องอากาศภายในฐานปฏิบัติการใต้น้ำที่ต้องขบคิดให้ดี เพราะทุกคนไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในน้ำ ลู่เสวียนเหอคิดเรื่องนี้ทีไรก็ปวดหัวทุกที ไม่เช่นนั้นก่อนหน้านี้เขาคงไม่ตัดสินใจสร้างฐานให้ก้ำกึ่งอยู่ทั้งบนบกและในน้ำหรอก

คงทำได้เพียงสร้างฐานรากของฐานปฏิบัติการใต้น้ำไปก่อน ส่วนปัญหาอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

หลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งเช้า ในที่สุดก็ถึงเวลาเที่ยงเสียที แม้กองแร่จะยังเหลืออีกมหาศาลที่ยังไม่ได้แปรรูป แต่อาการล้าจากการทำงานซ้ำๆ ทำให้เขาต้านทานต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขานึกถึงความทรมานของซ่งสืออวี้ (宋時域 - Sòng shíyù) ขึ้นมาได้ จึงเดินออกไปนั่งพักบนตอไม้พลางเปิดช่องทางสนทนาส่วนตัวในคู่มือเอาตัวรอดขึ้นมาดู

ลู่เสวียนเหอ: @ซ่งสืออวี้ ฉันเข้าใจความทรมานของนายแล้ว ตอนนี้ในแต่ละวันนายยังต้องทำยาอยู่กี่ขวดกัน?

จางจิ้งจิ้ง (張靜靜 - Zhāng jìngjìng): พี่ลู่ ทำไมพี่โผล่มาล่ะ! จริงสิพี่ มีหลายคนยอมไปพึ่งพากลุ่มคนท้องถิ่นกันแล้ว แถวที่ฉันอยู่ก็มีคนมาหาเหมือนกัน พี่ช่วยดูให้หน่อยสิคะว่าสถานการณ์แบบนี้ฉันควรทำยังไงดี?

ซ่งสืออวี้: @ลู่เสวียนเหอ ฉันอยากตาย หลังจากทำสัญญากับวิญญาณภูเขา (山靈 - Shānlíng) ฉันก็นึกว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตที่แสนสุข ที่ไหนได้เจ้านั่นใช้งานฉันเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า ตอนแรกฉันทำยาได้วันละไม่กี่ขวด พอได้เลื่อนระดับเป็นเภสัชกร ทีนี้ล่ะงานล้นมือเลย ต้องทำวันละ 30-50 ขวด แถมพวกมันยังจัดตารางเวลาฉันจนแน่นเอี๊ยด ต้องทำครบ 40 ขวดถึงจะพักได้

ซ่งสืออวี้: ถ้าไม่ใช่เพราะตลาดซื้อขายที่ให้ฉันแอบเอาไปขายแลกของกินได้บ้าง ฉันคงเลือกจบชีวิตตัวเองแล้วเกิดใหม่ไปนานแล้ว เหนื่อยกว่าอยู่บนโลกเดิมตั้งเยอะ ตอนนี้สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือร่างกายตัวเองที่ดันแข็งแรงเกินไปจนตายไม่ได้นี่แหละ

ซ่งสืออวี้: @จางจิ้งจิ้ง ที่ฉันเตือนว่าอย่าไปพึ่งพาคนท้องถิ่นก็เพราะแบบนี้แหละ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ฉันไม่คิดว่าเธอจะเจออะไรที่แย่ไปกว่าฉันหรอก ฉันสู้กับคนพวกนี้ไม่ไหวจริงๆ ช่วงนี้กำลังหาทางหนีอยู่ แต่พอนึกถึงพวกสัตว์ประหลาดประหลาดๆ ที่โผล่มาตอนกลางคืน ก็มืดแปดด้านไม่รู้จะหนีไปทางไหนดี

เพียงแค่อ่านข้อความ ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของซ่งสืออวี้ แม้แต่คนสองคนที่ปกติร่าเริงกว่าใครยังพูดไม่ออก

จางเมี่ยว (張廟 - Zhāng miào): ฉันว่านายอย่าเพิ่งสิ้นหวังขนาดนั้นเลย พวกมันต้องการยาจากนายไม่ใช่หรือไง งั้นก็น่าจะช่วยให้พลังของนายเพิ่มขึ้นได้นะ สะสมพลังไปเรื่อยๆ แล้วค่อยหาทางหนีออกมาสิ

ลู่เสวียนเหอ: .....นั่นสินะ ฉันคงใจร้อนไปหน่อย ถึงฉันจะเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้โดนบังคับขนาดนั้น

ซ่งสืออวี้: มันมีวิธีการฝึกจิตอยู่ แต่ฉันส่งต่อให้พวกคุณไม่ได้ โดนลงอาคมไว้ที่ตัวฉันเพิ่งจะเข้าใจกลไกมันเมื่อไม่นานมานี้ เอาเป็นว่าถ้าพวกคุณมีทางช่วยฉันออกไปได้ ฉันยอมเป็นทาสรับใช้พวกคุณเลย!

เหรินซิงสิง (任星行 - Rèn xīngxíng): แบบนั้นก็... ไม่จำเป็นมั้ง

ซ่งสืออวี้: จำเป็นมาก ตอนนี้ฉันก็เป็นทาสอยู่แล้ว แต่มันเป็นทาสที่ไม่มีทางเลือก อย่างน้อยถ้าเป็นทาสของพวกคุณ ฉันก็ยังเลือกได้ว่าจะยอมเป็นทาสของใคร

จางเมี่ยว: วิธีฝึกจิตงั้นเหรอ? ฟังดูเป็นวิธีฝึกฝนที่หยาบมาก เพื่อนที่ยอมขายตัวให้คนท้องถิ่นเคยบอกฉันมา แต่น่าเสียดายที่เส้นทางการพัฒนาข้ามขีดจำกัดแบบเฉพาะทางมันไม่เปิดเผยต่อคนนอก ตอนนี้ยังสืบอะไรไม่ได้ชัดเจนนัก แต่มีเพื่อนของเพื่อนที่ยอมขายตัวได้แฝงตัวเข้าไปในเมืองของคนท้องถิ่นแล้ว กำลังดูอยู่ว่าจะสืบข้อมูลอะไรออกมาได้บ้าง

ลู่เสวียนเหอที่ตั้งใจจะมาระบายความทุกข์ พอกดเข้ามาอ่านแล้วพบว่าทุกคนเจอหนักกว่าเขาทั้งนั้น จึงได้แต่หุบปากเงียบอย่างว่างเปล่า

เมื่อเดินออกมาจากตัวอาคารหลัก หม้อเหล็กก็เริ่มตั้งไฟแล้ว วันนี้เมนูคือซุปไก่เห็ด ชาวบ้านคนอื่นๆ คงได้กินแค่ซุปผักป่ากับซุปปลา แต่ทุกคนก็ดูมีความสุขกันถ้วนหน้า แม้กระทั่งเหล่ามนุษย์งู

เนื้อไก่นั่นคือส่วนที่เหลือจากเมื่อวาน เขาเอามาเคี่ยวทำซุปเห็ดทั้งหมด ถึงจะไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลย แต่ความหวานฉ่ำของเห็ดก็ช่วยกลบกลิ่นคาวของเนื้อไก่ที่ไม่ได้ผ่านการจัดการอย่างพิถีพิถันได้ดีเยี่ยม ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยกว่าที่เคยเป็นมานับร้อยเท่า ซึ่งแน่นอนว่าต้องยกความดีความชอบให้พ่อครัวที่เป็นชาวบ้าน

ลู่เสวียนเหอจึงไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชมพ่อครัวเป็นพิเศษ มื้อนี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งเฝ้ารอผลผลิตจากนาข้าวและไร่ข้าวสาลีของตัวเองมากขึ้นไปอีก

เวลานี้รอบอาณาเขตของเขาได้ก่อตัวเป็นหมู่บ้านขนาดย่อมๆ แล้ว ชาวบ้านทั้งหมด 26 คนเริ่มจัดการงานส่วนใหญ่ได้เป็นอย่างดี ในจำนวนนั้นมีชาวป่าอยู่ 6 คนที่เริ่มเรียนรู้วิธีทำนาและเปิดพื้นที่เกษตรกรรมได้เพิ่มเติมแล้ว

นอกจากนี้ ต้นไม้ปีศาจชิง (青樹精 - Qīng shù jīng) ที่อยู่ทางทิศเหนือของลานบ้านต่างพากันถอนรากหนีไปในช่วงกลางคืน ดูเหมือนพวกมันจะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ที่นั่นคือป่าที่เป็นถิ่นฐานของพวกมันเอง

ด้วยเหตุนี้ การที่ชาวบ้านจะออกไปหาผักป่า เถาวัลย์ หรือตัดไม้ก็สะดวกขึ้นมาก พื้นที่โล่งเตียนจากการถางป่ามีมากขึ้นเรื่อยๆ น่าจะใช้ทำนาหรือสร้างบ้านเรือนเพิ่มได้อีก

วันนี้ชาวป่าทั้ง 6 คนยังออกไปจัดการนำมูลของฝูงวัวป่ากลับมาฝังกลบในพื้นที่เกษตรที่เพิ่งเปิดใหม่ ซึ่งส่งผลให้เห็นได้ชัดเจนว่าสีสันของหน้าดินในนาแปลงใหม่ดูอุดมสมบูรณ์ขึ้นกว่าเดิมมาก

อาหารของม้าเกล็ดเงินและไก่ดาวระยับกำลังเติบโตอย่างงดงาม พวกมันกินเก่งขึ้นและตัวใหญ่ขึ้นมาก ตอนนี้ต้องใช้ชาวนาถึง 3-4 คนคอยดูแลพื้นที่เพาะปลูกอาหารให้พวกมันโดยเฉพาะ

ลู่เสวียนเหอมองดูภาพเหล่านั้น ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ริมแม่น้ำหลานชาง แล้วกวาดสายตามองลงไปยังใต้น้ำ