ตอน 23

ภายในกลุ่มแชทส่วนตัว

จางจิ้งจิ้ง: "@ลู่เสวียนเหอ พี่ใหญ่ ทำไมจู่ๆ ท่านถึงหายเงียบไปล่ะ? หรือให้ฉันไปพึ่งพาพี่ดีไหม? ฉันเพิ่งไปถามผู้เชี่ยวชาญมา นี่มัน 'บ่อน้ำจันทร์' (月亮井 - Yuèliàngjǐng) สิ่งปลูกสร้างระดับตำนานที่สามารถอัปเกรดไปพร้อมกับเขตแดนได้เชียวนะ! แถมยังมีประโยชน์มหาศาล พี่ไปเอาของแบบนี้มาจากไหนกัน?"

จางเมี่ยว: "......นั่นมันเกินจริงไปหน่อย ผมเคยคิดว่าพี่ชายคนนี้คงไม่รอดเสียแล้ว เพราะรอบตัวเขาเต็มไปด้วยอันตราย แต่ไม่นึกเลยว่า... มิน่าล่ะถึงเป็นคนที่เลเวลอัปเร็วที่สุดในกลุ่มเรา เก่งจริงๆ"

......

ข้อความถัดจากนั้นไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่เสวียนเหอเลือกตอบกลับเพียงบางส่วนก่อนจะกดเปิดดูหน้าฟอรัม ทว่าครั้งนี้เขากลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

แม้ในกล่องข้อความส่วนตัวของเขาจะมีแจ้งเตือนเข้ามาตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันดูจะมากเกินเหตุไปมาก เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อกดเข้าไปดูที่หน้าหลักของฟอรัม เขาก็พบคำตอบในทันที รูปถ่ายของบ่อน้ำจันทร์ที่เขาโพสต์ไว้กลายเป็นกระแสไวรัลในฟอรัมไปแล้ว แถมหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดยังมีการระบุว่า 'บ่อน้ำจันทร์สามารถดึงดูดเอลฟ์ได้' นั่นยิ่งจุดชนวนให้ผู้คนตื่นเต้นกันไปใหญ่

เห็นแบบนั้น ลู่เสวียนเหอรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทว่าหลังจากกดเข้าไปอ่านในโพสต์นั้น ความไม่พอใจก็จางหายไป เพราะผู้ที่โพสต์มีพรสวรรค์เป็น 'ปรมาจารย์ด้านสถาปัตยกรรม' เขาจึงจำแนกได้ทันทีว่าสิ่งนี้คืออะไร แถมเจ้าของโพสต์ยังส่งคู่มือการใช้งานบ่อน้ำจันทร์มาให้เขาทางข้อความส่วนตัวอีกด้วย

เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ เขาจึงกดยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของอีกฝ่าย

จากนั้นลู่เสวียนเหอก็ส่งข้อความไปหาคนที่เคยบอกว่ามี หญ้าอูหลาน เมล็ดถั่ว และหญ้าเถ้าถ่าน ทว่าเมื่อยังไม่ได้รับการตอบกลับเขาก็ไม่ได้รีบร้อน ทุกคนในตอนนี้ต่างก็มีภารกิจล้นมือ

แม้จะผ่านช่วงเริ่มต้นของมือใหม่มาแล้ว แต่ข้างหน้ายังมีอุปสรรคอีกมากมายที่เหล่ามนุษย์จากโลกใบเดิมต้องเผชิญ

เขานั่งไถฟอรัมต่ออีกครู่หนึ่งและพบว่าในหลายพื้นที่เริ่มมี 'ผู้ลี้ภัย' ปรากฏตัวออกมาเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าในโลกใบนี้ การมีโฉนดที่ดินจะช่วยดึงดูดผู้คนโดยอัตโนมัติ? แม้ว่าบางคนจะมีจุดเริ่มต้นใกล้กับที่อยู่อาศัยของกลุ่มคน แต่สำหรับเขาแล้วมันถือเป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ

หลังจากจัดการข้อความใหม่ทั้งหมดเรียบร้อย เขาก็เริ่มวางแผนการป้องกันในค่ำคืนนี้ เดิมทีมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนี้ แต่เมื่อรับเหล่าผู้ลี้ภัยเข้ามา เขาก็ต้องจัดการให้ดีเพื่อไม่ให้พวกเขาตายไปเสียก่อนตั้งแต่เพิ่งมาถึง

แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนแม่น้ำหลานชาง ทำให้กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากดูระยิบระยับขึ้นมา พืชพรรณป่าบริเวณใกล้เคียงยังมีอยู่มาก แต่เขายังไม่ได้เข้าไปยุ่ง

ในตอนนี้ ชาวบ้านเหล่านั้นกำลังขุดรากไม้กินกัน สภาพของพวกเขาดูดีขึ้นไม่น้อย และทักษะการเอาตัวรอดก็เต็มเปี่ยม เพียงไม่กี่ชั่วโมงพวกเขาก็ขุดหลุมก่อไฟ บางคนถึงขั้นเริ่มประดิษฐ์เครื่องมือทำมาหากินเพิ่ม แต่เนื่องจากไม่มีหม้อ จึงทำได้เพียงแค่นำไปนาบบนก้อนหินให้ร้อนแล้วกินไปพลางๆ ถึงกระนั้นก็นับว่าดีมากแล้ว

ลู่เสวียนเหอยืนมองภาพนั้นอยู่ในลานบ้านด้วยความสงสัย หากไม่ได้เห็นว่าชาวบ้านเหล่านี้กินหญ้าที่ขึ้นอยู่ทั่วไป เขาคงไม่รู้ว่ามันกินได้ด้วย

ด้วยความที่สงสัยมาก เขาจึงเอ่ยถามไป คำตอบที่ได้รับคือ "ตราบใดที่เป็นหญ้า ก็ต้องกินให้ได้" นั่นหมายความว่า ต่อให้เป็นสิ่งที่กินไม่ได้ ก็จำเป็นต้องทำให้กินได้

เมื่อเห็นพวกเขากินรากไม้ด้วยท่าทางราวกับเป็นอาหารชั้นเลิศ ลู่เสวียนเหอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าโลกภายนอกนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ในขั้นตอนนี้ เขาควรพัฒนาพื้นที่บริเวณนี้ให้แข็งแกร่งเสียก่อน โดยเฉพาะการสร้าง 'ฐานใต้น้ำ' เพราะพรสวรรค์แห่งทะเลลึกของเขาจะแสดงพลังได้ดีที่สุดในน้ำ และในอนาคตเขาก็ตั้งใจจะสร้างเขตแดนที่แท้จริงไว้ใต้ทะเลลึก

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ แสงอาทิตย์ยังคงแรงกล้า ชาวบ้านต่างมีใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะดูหยาบกร้านและบวมช้ำ โดยเฉพาะเมื่อได้รับปลาไปกิน แม้ปลาจะมีกลิ่นคาว แต่ถึงอย่างไรมันก็คือเนื้อ

ชีวิตตอนนี้ถือว่าดีมากแล้ว ที่มีลอร์ดสักคนยอมรับพวกเขาเข้ากลุ่ม

ลู่เสวียนเหอกำลังทานมื้อเที่ยงเช่นกัน แต่เป็นปลาเผาเดิมๆ ที่กินจนแทบจะสำลัก เขาจึงเปลี่ยนไปตักน้ำจากเขตน่านน้ำลึกมาดื่มพอประทังชีวิต

ด้วยคุณภาพชีวิตที่ย่ำแย่ เขาจึงมองไปยังชาวบ้านทั้ง 19 คนที่ช่วยมาด้วยความคาดหวัง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "พวกเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง?"

ทั้ง 19 คนเมื่อเห็นดังนั้น ก็รีบวางอาหารในมือแล้วลุกขึ้นยืน ท่าทางของพวกเขาดูเกร็งกว่าเดิมเมื่อเห็นเขาเข้ามาใกล้

ซิสตรา (Stela) รู้ดีว่าคนธรรมดาเวลาเจอตัวตนระดับลอร์ดนั้นมักจะประหม่าจนพูดไม่ออก เช่นเดียวกับสถานการณ์ในตอนนี้ แม้เธอจะตื่นเต้น แต่ตอนนี้เธอต้องเป็นคนก้าวออกไป

เธอเป็นคนแรกที่ตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อมที่สุด "ท่านลอร์ด ข้าเป็นนักเวทเจ้าค่ะ" "ในกลุ่มมีชาวนา 11 คน พรานล่าสัตว์ 3 คน นักถักทอหนึ่งคน ช่างเหล็กหนึ่งคน พ่อครัวหนึ่งคน และช่างไม้หนึ่งคนเจ้าค่ะ"

ลู่เสวียนเหอได้ยินดังนั้นก็แปลกใจเล็กน้อย เพราะมันเกินความคาดหมายไปมาก ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหน คนที่มีฝีมือติดตัวนับว่าหายากยิ่งนัก

แต่เมื่อมองสภาพของพวกเขา เขาก็เข้าใจทันที ดูท่าว่าในคราวที่หนีตายมาได้นั้น มีเพียงคนที่มีทักษะเหล่านี้เท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้

"เอาเถอะ... คนที่หนีมาจนถึงที่ของข้าได้ ก็นับว่าไม่ใช่流民 (หลิวหมิน - ผู้ลี้ภัย) ทั่วไปแล้ว"

เขาพยักหน้าพลางครุ่นคิด "เจ้าชื่อซิสตราใช่ไหม? ลองบอกรายละเอียดมาซิว่าพวกเขาทำอะไรได้บ้าง"

ซิสตราไม่ลังเล เธออธิบายทุกอย่างอย่างละเอียด หลังจากนั้นเหล่าชาวนาก็อาสาตัวจะไปบุกเบิกที่ดิน เดิมทีลู่เสวียนเหอตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเหล่านั้น เขาก็ยอมตกลง

พวกเขาไม่กลัวความเหนื่อยยาก กลับกัน พวกเขากลัวที่จะไม่มีอะไรทำมากกว่า

เวลาผ่านไปเพียงชั่วโมงเศษ ทุกคนต่างเริ่มทำงานของตน แม้แต่หญิงสาวที่อุ้มลูกก็วางลูกไว้ในร่มเงาแล้วออกไปเก็บพืชที่สามารถนำมาถักทอได้ เธอคนนี้ดูจะมีประสบการณ์สูงมาก แม้จะไม่กล้าเข้าไปในป่าดงดิบเพราะกลัว 'ปีศาจพฤกษาชิง' (青树精) แต่เธอกลับหาพืชพรรณในพื้นที่ว่างเปล่าจนหมดสิ้น เป็นแม่ที่เข้มแข็งจริงๆ

ซิสตรามองดูชาวบ้านที่เริ่มเคลื่อนไหวแล้วก็ยิ้มออกมา เธอปาดเหงื่อบนหน้าผาก ดวงตาสีม่วงมองที่รองเท้าของลู่เสวียนเหอแล้วกล่าวว่า "ท่านลอร์ด ท่านพอจะเมตตามอบ 'เถ้าจากไฟต้นกำเนิด' (火种薪灰) ให้พวกเราสักเล็กน้อยได้หรือไม่เจ้าคะ?" "แถวนี้เต็มไปด้วยปีศาจพฤกษาชิง ไม้ในป่าไม่สามารถนำมาใช้ได้ พวกเราจำเป็นต้องออกไปตัดไม้เพื่อสร้างบ้าน ข้าเห็นป่าชั้นดีอยู่แห่งหนึ่งตอนที่เดินทางมา เถ้าจากไฟนี้จะช่วยคุ้มครองพวกเราในป่าได้เจ้าค่ะ"

ลู่เสวียนเหอเพิ่งจะรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก เขาพยักหน้าให้คนไปตักมาให้ ซึ่งในหลุมหินข้างลานบ้านนั้นมีอยู่มากมาย

ซิสตราวิ่งเข้าไปตักแล้ววิ่งกลับมา เธอ้มหน้าถามเสียงเบา "ท่านลอร์ด... ข้าขอรับเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? ถ้าโปรยเถ้าไฟนี้ลงบนพื้นดิน ตัวหนอนร้ายจะหายไป เราจะสามารถบุกเบิกที่ดินเพื่อปลูกข้าวสาลีและพืชผลอื่นๆ ได้เจ้าค่ะ"

เขาฟังแล้วต้องตกใจ "เถ้าไฟมีพลังแบบนี้ด้วยหรือ?" "ใช่เจ้าค่ะท่านลอร์ด เถ้าไฟยังช่วยให้ดินอุดมสมบูรณ์ หากโปรยลงบนดินเป็นระยะ เจ้าหนอนสีขาวพวกนั้นก็จะไม่กล้าโผล่ออกมาอีก"

ซิสตราไม่แปลกใจที่ลอร์ดไม่รู้เรื่องนี้ เพราะเป็นเรื่องปกติที่ท่านลอร์ดจะยังไม่รู้รายละเอียดเหล่านี้

ลู่เสวียนเหอเข้าใจในทันที เขาหันไปมอง 'พื้นที่เกษตรพื้นฐานระดับ 1' สองแปลงที่วางไว้ใกล้กับขอบนอกของลานบ้าน แล้วจึงกล่าวว่า "ในพวกเจ้า ใครถนัดเรื่องปลูกผักที่สุด? เริ่มงานได้เลย เถ้าไฟในลานบ้านเอาไปใช้ได้ แล้วเจ้ามีเมล็ดพันธุ์ไหม?" "มีเจ้าค่ะท่านลอร์ด เพื่อที่จะรอดชีวิต พวกเราต่างก็พกติดตัวมาด้วย"

ลู่เสวียนเหอถามถึงประเภทของเมล็ดพันธุ์ และเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขามี เขาก็ดีใจอย่างมาก เพราะคุณภาพชีวิตของเขากำลังจะได้รับการยกระดับในที่สุด

เหล่าชาวนาเริ่มลงมือทำงาน ส่วนเครื่องมือก็ไม่ต้องห่วง นอกจากเขาจะสร้างเองได้แล้ว หากสร้างไม่ทันก็ยังซื้อผ่านตลาดซื้อขายระหว่างชาวโลกได้

ณ ตอนนี้เขาพบว่า 'ตลาดซื้อขาย' ที่เชื่อมโยงมิตินับไม่ถ้วนนี้ อาจเป็น 'นิ้วทองคำ' (พลังพิเศษ/ตัวช่วย) ที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์โลกก็ว่าได้

จากนั้นเขาก็เปิดฟอรัมและเขียนโพสต์เกี่ยวกับสรรพคุณของ 'เถ้าจากไฟต้นกำเนิด' เพื่อช่วยให้คนอื่นๆ รอดชีวิตได้มากขึ้น ยิ่งมนุษย์โลกมีชีวิตรอดและอยู่อย่างสุขสบายมากเท่าไหร่ มันยิ่งส่งผลดีต่อตัวเขามากขึ้นเท่านั้น

ทันทีที่โพสต์ถูกเผยแพร่ มันก็กลายเป็นประเด็นร้อนแรงอย่างรวดเร็ว เขายังไม่รู้ตัวว่าในหมู่มนุษย์โลก ชื่อของเขากลายเป็นที่เลื่องลือไปแล้ว ไม่ใช่แค่เพราะชื่อที่มีตัวอักษรสีทองและฉายาต่อท้ายเท่านั้น แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว มักจะนำมาซึ่ง 'ความประหลาดใจ' เสมอ

หลังจากโพสต์เสร็จเขาก็เก็บสมุดคู่มือเอาตัวรอดไป แล้วหันไปถามซิสตราที่ตอนนี้เป็นนักเวทระดับ 11 ว่าแถวนี้มีสัตว์ป่าบ้างหรือไม่ เพื่อนำมาปรับปรุงเมนูอาหารและใช้เป็นวัตถุดิบ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกแปลกใจอยู่ดีว่า ทำไมแถวนี้ถึงไม่พบแม้แต่สัตว์ป่าขนาดกลางเลยสักตัว