ตอน 22

เสียงขันของไก่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ลู่เสวียนเหอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งโดยไม่ใส่ใจนัก

ทว่าในป่าดิบชื้นบริเวณที่ต้นไม้ชิง (青木 - Qīngmù) ประจำถิ่นตั้งอยู่นั้น กลับเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เดิมทีเขาเพียงแค่กวาดสายตามองผ่านๆ แต่กลับไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่เกินความคาดหมาย

“นั่นอะไรน่ะ?”

“นั่นคนหรือเปล่า?”

ด้วยความประหลาดใจจนเกินคาด ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นขยี้ตา หลังจากยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่าไม่ได้มองผิดไป เขาก็ต้องตะลึงงันกับกลุ่มคนที่อยู่ในสภาพมอมแมมราวกับคนป่าเหล่านั้น

เขาเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเจ้าไก่ดาวมิ่ง (昴星雞 - Mǎoxīng jī) ตัวน้อยบินหนีอย่างตื่นตระหนกตรงมายังลานกว้างหน้าบ้านพัก เขาจึงขมวดคิ้วแน่น

“ช่างเถอะ ไว้ค่อยไปดูบ่อน้ำจันทร์ (月亮井 - Yuèliàngjǐng) ทีหลัง ตอนนี้จัดการปัญหาตรงหน้าให้เสร็จก่อนดีกว่า”

สเตรลล่านำชาวบ้านวิ่งไล่ตามเจ้าไก่ตัวนั้นผ่านป่ามาตลอดทาง ระหว่างทางไม่ว่าจะต้องเจอกับหนามแหลม หนามดิน หรือแม้แต่งูและแมงป่องที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า พวกเขาต่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม พุ่งตรงเข้ามาโดยไม่คิดชีวิต

แม้ความเจ็บปวดจะกัดกินจนร่างกายด้านชาไปหมด และมีชาวบ้านล้มตายลงไปทีละคนสองคน แต่พวกเขาก็ไม่คิดจะหยุดฝีเท้า

จนกระทั่งไล่ตามไก่ตัวนั้นหลุดพ้นจากเขตป่าไม้ชิงออกมาได้ พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงอากาศที่อบอุ่นและชุ่มชื้น เมื่อเห็นลานกว้างและเขตแดนที่มั่นคงตรงหน้า ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา สเตรลล่าที่อยู่หน้าสุดคล้ายได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งในใจ นางทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ดวงตาเหม่อลอยไร้ประกาย ดูอ่อนแอลงกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่า

ลู่เสวียนเหอก้าวออกมาพอดี เขาตั้งใจจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะคุกเข่าลงไปเสียก่อน

เจ้าไก่ดาวมิ่งตัวน้อยวิ่งเตลิดเข้าลานบ้านไปดูท่าทางจะตกใจกลัวไม่น้อย เมื่อเห็นลู่เสวียนเหอ สเตรลล่าที่หมดแรงไปแล้วกลับเค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมา นางโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง

“ท่านลอร์ด! ได้โปรดรับพวกเราไว้ด้วย!”

ลู่เสวียนเหอเลิกคิ้วขึ้นทันที ในขณะที่เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นข้างหูเขา

“มีกลุ่มผู้ลี้ภัยขอเข้าร่วมเขตแดนของท่าน จะตกลงหรือไม่?”

“ตกลง” เขาพยักหน้าให้คนเบื้องหน้า

“ในที่สุด...” นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สเตรลล่าจะหมดสติไป

ลู่เสวียนเหอเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหยิบยาออกมาแล้วป้อนให้นาง ถึงอย่างไรเรื่องราวก็ยังไม่กระจ่าง จะให้สลบไปตอนนี้ไม่ได้

ยานี้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ซ่งสืออวี้ (宋时域 - Sòng shíyù) เป็นคนผลิต ราคาไม่แพงแต่ประสิทธิภาพใช้ได้ดี จึงได้รับความนิยมมากในตลาดซื้อขาย เมื่อวานซ่งสืออวี้เพิ่งแจกให้ทุกคนในกลุ่มคนละนิดหน่อยพอดี

หลังจากกลืนยาลงไป สายธารความอบอุ่นก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง สเตรลล่าที่แผลปิดสนิทค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางมองขวดยาอันล้ำค่าที่เพิ่งดื่มไปด้วยความรู้สึกผิด พยายามใช้ไม้เท้าพยุงตัวลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น

“ท่านลอร์ดผู้สูงส่ง พวกเราเป็นชาวบ้านจากเขตแดนหิน เพราะโชคร้ายเจอหมอกมรณะจึงต้องทิ้งบ้านเกิดออกมาแสวงหาชีวิต ร่อนเร่เข้ามาในป่าใหญ่จนมาพบสัตว์เลี้ยงของท่านและติดตามมาที่นี่...”

นางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังด้วยความหวาดกลัวว่าท่านลอร์ดจะขับไล่พวกเขาออกไป ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรพวกเขาก็ยอมเพื่อให้ได้อยู่ที่นี่

ลู่เสวียนเหอฟังคำพูดของสเตรลล่า พลางคิดในใจว่า ‘โลกนี้มีคนพื้นเมืองอยู่จริงๆ แถมยังมีไม่น้อยเลย’

เขาไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำปฏิญาณภักดีอันยาวเหยียดอีกจึงขัดขึ้น “เอาเถอะ ข้ารู้เรื่องแล้ว พวกเจ้าไปพักผ่อนข้างนอกก่อน”

“ขอบพระคุณท่านลอร์ด!” สเตรลล่าถอนหายใจยาว พยายามยืนขึ้นแต่ก็ยังคงท่าทีนอบน้อมไว้

นางรวบรวมความกล้าถามต่อ “ท่านลอร์ด ในกลุ่มพวกเรามีทารกแรกเกิดอยู่คนหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านจะเมตตาประทานยาให้เด็กคนนั้นได้หรือไม่? หลังจากนี้สเตรลล่าจะตรากตรำทำงานชดใช้ให้ท่านแน่นอน!”

ลู่เสวียนเหอประหลาดใจที่มีเด็กทารกมาด้วย เขาขมวดคิ้วแล้วบุ้ยปากไปทางกลุ่มคนที่เหลือ “เด็กทารกอยู่ที่ไหน?”

สเตรลล่ารู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางรีบหันหลังกลับทันที ใบหน้าของนางพลันซีดเผือดจนไร้สีเลือด ปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก “ท่าน... ท่านลอร์ด... ท่าน...”

เมื่อเห็นท่าทางเหมือนฟ้าถล่มตรงหน้า ลู่เสวียนเหอจึงรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องใหญ่ เขาโบกมือเรียกเข้าไปในลานบ้าน ร่างสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกไปตรงสู่เขตป่าไม้ชิง ต้นไม้ชิงเล็งมองลู่เสวียนเหอด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มาเพื่อตัดไม้จึงผ่อนคลายลง

“มีเด็กอยู่จริงๆ ด้วย...”

หลังจากเดินผ่านต้นไม้ไปสี่ห้าต้น เขาก็พบแม่ลูกคู่นั้นนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่ทราบชะตากรรม ต้นไม้ชิงที่เดิมจะใช้กิ่งแทงลงมาถึงกับชะงักไป เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจาก ‘วารีต้นกำเนิด’ (渊水 - Yuānshuǐ) ที่ชัดเจนเหลือเกิน

ลู่เสวียนเหอรีบเข้าไปใกล้ หยิบยาออกมาอีกสองขวด ป้อนให้ผู้เป็นแม่ที่ลมหายใจรวยรินก่อน ส่วนเด็กทารกเขาลังเลเล็กน้อยเพราะไม่แน่ใจว่ายาจะมีผลต่อเด็กเล็กหรือไม่

เขาตัดสินใจอุ้มเด็กขึ้นมาแล้วรีบตรงกลับไปที่ลานบ้าน ยาอาจมีผลข้างเคียง แต่วารีต้นกำเนิดไม่มีวันทำร้ายใครแน่นอน

“พวกเจ้าลองดูในป่าซิว่ายังมีใครเหลืออยู่อีกไหม ถ้ามีก็พามาให้หมด” เขาพูดพลางโยนขวดยาให้สเตรลล่า

หลังจากป้อนวารีต้นกำเนิดให้ทารกที่เกือบจะสิ้นใจ เด็กน้อยก็รอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ลู่เสวียนเหอถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเป็นคนโลกนี้ (โลกเดิม) จิตใจยังไม่อาจทนเห็นเด็กตายต่อหน้าต่อตาได้ มันโหดร้ายเกินไป

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาอุ้มเด็กเดินออกมามองดูชาวบ้านที่กำลังนั่งหอบหายใจอยู่กับพื้น “ดูท่าการเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนี้ สำหรับคนพื้นเมืองเองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

ชาวบ้านเหล่านั้นพอเห็นเขาเดินมาต่างก็ตัวสั่นงันงก บางคนถึงกับก้มกราบกับพื้น มีเพียงสเตรลล่าที่พยุงกายเข้ามาแล้วคุกเข่าถาม “ท่านลอร์ด มีสิ่งใดที่ต้องการให้พวกเราทำหรือไม่คะ?”

ลู่เสวียนเหอเกือบกลั้นขำไม่อยู่ สภาพปางตายขนาดนี้ยังจะคิดทำงานอีก เขาโบกมือปฏิเสธ “พวกเจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องงานมีแน่ แต่มันยังไม่รีบ”

เขามีเรื่องต้องทำจริงๆ นั่นคือภูเขาใต้น้ำที่ยืนยันแล้วว่าเป็นแหล่งแร่ เดิมเขากำลังกลุ้มใจว่าจะขุดมันอย่างไร แต่ตอนนี้ชาวบ้านเหล่านี้กลับเป็นแรงงานชั้นดี

ส่วนเรื่องจะรักษาความปลอดภัยใต้น้ำได้อย่างไรนั้น เขาคงต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้ แต่ไม่ว่าอย่างไร แร่เหล่านี้เป็นสิ่งจำเป็นที่จะช่วยให้เขาได้รับวัสดุโลหะมาพัฒนาเขตแดน เพราะสินค้าในตลาดซื้อขายราคาแพงจนไม่คุ้มที่จะซื้อ

สเตรลล่าและชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อได้ยินคำตอบต่างก็แปลกใจปนโล่งอก

“ได้ค่ะท่านลอร์ด งั้นข้าจะไปเก็บหญ้ามาให้ชาวบ้านคนอื่นๆ กินก่อน แล้วค่อยสร้างที่พักในลานกว้างนี้ ท่านว่าอย่างไรคะ?”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้า ก่อนจะนึกอะไรออกจึงหยิบปลาแห้งจากบนชั้นในบ้านโยนให้สเตรลล่า “กินปลาด้วยสิ”

จากนั้นเขาก็ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของคนเหล่านั้น เดินตรงไปยังบ่อน้ำจันทร์ นั่งลงบนขอนไม้แล้วเปิด ‘คู่มือเอาตัวรอด’ ขึ้นมาดู