ตอน 12

ภายในลานเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยอิฐหินสีเขียว ลู่เสวียนเหอ (陸懸河) นั่งลงข้างๆ หินเรืองแสงที่ทำหน้าที่เป็นเตาหลอมเชื้อเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะเปิดสมุดคู่มือขึ้นมาดู

สิ่งแรกที่ปรากฏคือข้อความนับร้อยในช่องแชทส่วนตัวที่เด้งขึ้นมารัวๆ

เมื่อเขาสามารถอัปเกรดฐานเป็นระดับ 3 และได้รับโฉนดที่ดิน (地契) คนแรกที่ทักเข้ามาหาเขาอย่างไม่น่าเชื่อก็คือ จางจิ้งจิ้ง (張靜靜)

จางจิ้งจิ้ง: "@ลู่เสวียนเหอ ไม่คิดเลยว่าในกลุ่มพวกเรา คนที่อัปเกรดเป็นคนแรกจะเป็นคุณ! มีข่าวอะไรจะบอกพวกเราบ้างไหม? เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นพลาดพลั้ง ฉันยินดีเอาทรัพยากรมาแลกข้อมูลนะ" เริ่นซิงสิง (任星行): "ท่านพี่! ท่านพี่ของจริง! แถมยังเป็นฐานแบบพิเศษอีกต่างหาก น่าเสียดายที่พอถึงขั้นโฉนดที่ดินแล้ว มาตรฐานการวัดผลนั้นยากสุดๆ แต่ดูทรงแล้วพี่ลู่คงใกล้จะได้โฉนดระดับ 2 แล้วสินะ" จางเมี่ยว (張廟): "นายรู้ได้ไง?" เริ่นซิงสิง: "ผมเห็นหีบสมบัติของพี่ลู่เป็นหีบระดับ 3 พิเศษ แล้วก็เดาจากข้อมูลในเว็บบอร์ดน่ะ..." ซ่งสืออวี้ (宋時域): "ดูท่าผมคงต้องเร่งมือบ้างแล้ว"

หลังจากนั้นบทสนทนาก็กลายเป็นการพูดคุยสัพเพเหระระหว่างจางจิ้งจิ้งกับเริ่นซิงสิง ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็หายเงียบไป

เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงตอบกลับข้อความไปบ้างเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจส่วนอื่น

ในช่องแชทส่วนตัว หลินชิงหยา (林青崖) คนที่เขาเคยซื้อใบไม้รักษาแผลด้วยก่อนหน้านี้ เพิ่งจะส่งข้อความเข้ามา

หลินชิงหยา: "ไม่คิดเลยว่ารายชื่อเพื่อนของผมจะมีชื่อของท่านพี่ระดับสูงที่มีอักษรทองคำประดับอยู่ ถ้าวันหลังมีอะไรที่ต้องการก็บอกผมได้นะ พรสวรรค์ของผมคือการปลูกต้นไม้ สองวันนี้ผมเพาะต้นไม้รักษาแผลได้ต้นหนึ่งแล้ว มันสามารถให้ใบสำหรับรักษาบาดแผลได้ วันข้างหน้าผมจะปลูกให้มากกว่านี้อีก!"

ลู่เสวียนเหอเห็นข้อความนี้แล้วก็ถึงกับหลุดขำ "มีพรสวรรค์แบบนี้ด้วยหรือเนี่ย โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่เสียจริง อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้"

เขาพิมพ์ตอบกลับไปคำหนึ่ง ก่อนจะไล่ดูแชทอื่นๆ และกดรับแอดคนที่มีท่าทีดูปกติไม่กี่คน แล้วจึงเปิดดูเว็บบอร์ดและแชนเนลประจำเขต

ตอนนี้เว็บบอร์ดได้ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป แต่ละนาทีจะมีคนอัปเกรดฐานเป็นระดับ 3 และได้รับโฉนดที่ดินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้มีคนอัปเกรดไปแล้วหลายร้อยคน

ยิ่งเวลาใกล้หมดช่วงคุ้มครองมือใหม่ ทุกคนยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็นะ ถึงจะกังวลไปตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ในเว็บบอร์ดมีคนโพสต์รูปโฉนดและพื้นที่ฐานของตัวเองออกมา ซึ่งได้รับความสนใจถล่มทลาย คอมเมนต์ด้านล่างเต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อน

หลังจากไถดูเว็บบอร์ดได้สักพัก เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน เขาจึงกดเปิดตลาดซื้อขายทันที

"ตอนนี้ราคาพวกไม้กับหินน่าจะพุ่งสูงขึ้น ลองดูหน่อยดีกว่าว่าพอจะเก็บของดีๆ ได้บ้างไหม" "เฮ้อ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ถ้าไม่เปลี่ยน ต่อให้ซักทุกวันมันก็คงจะเหม็นอับแย่" "ต้องหาชุดมาเปลี่ยนแล้ว ไม่งั้นอีกสองวันคงได้ไปหาเปลือกไม้มาทำเสื้อใส่แน่ๆ"

ความกดดันในการเอาชีวิตรอดลดลงไปกว่าครึ่ง เขาเริ่มขบคิดถึงสถานการณ์รอบตัว

เมื่อเปิดตลาดซื้อขายแล้วใช้คำค้นหา ผลปรากฏว่าราคาของใช้จำเป็นลดลงจริงๆ ส่วนทรัพยากรอื่นๆ โดยเฉพาะไม้ระดับ 9 นั้นราคากำลังพุ่งสูงลิ่วจนน่าตกใจ

ลู่เสวียนเหอไม่ได้คิดจะกอบโกยผลประโยชน์จากวิกฤตไม้ขาดแคลน เว้นแต่ว่าจะนำไปแลกกับไอเทมวิเศษอื่นๆ ได้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เพราะราคาของวิเศษเหล่านั้นคงไม่ลดลงง่ายๆ อยู่แล้ว

คนอื่นๆ ก็ไม่ใช่คนโง่ ถึงจะมีคนโง่จริง ก็คงไม่มาให้เขาเจอง่ายๆ ขนาดนั้น

เขาค่อยๆ เลือกซื้อของ โดยเน้นไปที่การใช้ไม้เขียว เศษไม้เขียว หิน และเศษหินในการแลกเปลี่ยนเป็นหลัก

อย่างแรกที่เขาซื้อคือเสื้อผ้า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นงานฝีมือที่ 'ผู้เล่น' ทำกันเอง เพราะดูหยาบกระด้างไม่น้อย

เมื่อได้ของมาเห็นว่าคุณภาพก็พอใช้ได้ แม้จะดูไม่ประณีตนัก เขาจึงรีบซื้อตุนไว้หลายชุด นอกจากนี้เขายังซื้อเตียงไม้ รวมถึงผ้าห่มและผ้านวมที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นทำขึ้นเอง แม้มันจะดูหยาบแต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

หลังจากกวาดซื้อทรัพยากรที่อยู่ในงบประมาณที่ตั้งไว้แล้ว เขายังซื้อเมล็ดพันธุ์เผื่อเอาไว้สำหรับเตรียมพื้นที่เพาะปลูกในภายหลัง

เขากินปลามาติดต่อกันสามวันแล้ว ทนต่อไปไม่ไหวจริงๆ ในส่วนของโต๊ะทำงานเขามีวิธีสร้างแปลงเกษตรแบบง่ายระดับ 1 อยู่ จากทรัพยากรที่มีตอนนี้ เขาควรจะเปิดหน้าดินทำแปลงเกษตรได้สองแปลง

"เฮ้อ..." "ยังมีหีบสมบัติพิเศษระดับ 3 อีกหนึ่งกล่อง วันนี้พลังของ [พรจากทะเลลึก] ยังคงส่งผลอยู่ ไปเปิดหีบในน้ำตอนนี้เลยดีกว่า"

ในขณะที่ลู่เสวียนเหอกำลังคิดเช่นนั้น และเตรียมจะนำหีบระดับ 3 ที่เก็บไว้ในคลังชั่วคราวออกมา แต่จังหวะที่มือสัมผัสกับหีบ ร่างกายของเขาก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาดื้อๆ

ดวงตาที่เดิมทีจ้องมองไปยังป่าดิบชื้นค่อยๆ หันไปทางทิศของแม่น้ำอย่างช้าๆ

"ฉิบหายแล้ว" เขากลั้นใจอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่สบถออกมาคำนี้

ภายในแม่น้ำสีน้ำเงินเข้ม กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากกำลังปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง สัตว์ประหลาดมากมายในน้ำเริ่มเผยตัวออกมา แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือปลาหมึกยักษ์แปดหนวดตัวหนึ่งที่ถูกกระแสน้ำสีครามยกตัวขึ้นมา

แม้ระยะห่างจะไกลมาก แต่ลู่เสวียนเหอสัมผัสได้ชัดเจนว่า ปลาหมึกตัวนี้กำลังจ้องมาที่เขา... หรือให้แม่นยำกว่านั้นคือ กำลังจ้องที่มือของเขาอยู่

ลู่เสวียนเหอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ยัดหีบสมบัติพิเศษระดับ 3 ที่เพิ่งหยิบออกมาได้ครึ่งทางกลับเข้าไปที่เดิม

"เจ้าปลาหมึกนั่นมันอะไรกัน? พรุ่งนี้พอจบช่วงมือใหม่ มันจะไม่บุกเข้ามาเลยใช่ไหมเนี่ย?"

เขารู้สึกปวดหัวอย่างหนัก

ขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้ที่จะเปิดหีบ เขาก็เกิดตระหนักได้ว่า "ไม่ได้สิ ถ้าไม่เปิดตอนนี้ รอไปเปิดวันหลังจะไม่ยิ่งอันตรายกว่าเหรอ? ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ แถมยังมีพลังพรจากทะเลลึกหนุนหลังอยู่ โอกาสได้รับของดีในน้ำยิ่งสูงกว่าปกติ รอให้ผ่านช่วงนี้ไปใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ใช้สมุดคู่มือถ่ายรูปเหตุการณ์แล้วส่งลงในแชทส่วนตัวและเว็บบอร์ด

ลู่เสวียนเหอ: "มีใครรู้บ้างว่านี่มันตัวอะไร?" เริ่นซิงสิง: "เชี่ย... พี่ครับ ในรูปที่พี่ส่งมามีปลาหมึกด้วย ตาผมฝาดไปใช่ไหม?" เริ่นซิงสิง: "ตอนนี้เหลือแค่ผมที่ยังอยู่คนอื่นไปอัปเกรดฐานกันหมดแล้ว"

ลู่เสวียนเหออ่านผ่านๆ แล้วเปลี่ยนไปดูในเว็บบอร์ด

ปรากฏว่าภาพนี้ได้รับความสนใจทันที แม้ในเว็บบอร์ดที่ข้อมูลวิ่งไวราวกับพายุก็ตาม หลายคนเริ่มเข้ามาตอบกระทู้

คห.2: "?? พี่ครับ จุดเกิดพี่อยู่ติดทะเลเหรอ?" คห.7: "ถึงแม่น้ำจะกว้างไปหน่อย แต่นั่นมันน้ำจืดนะ ในแม่น้ำมีปลาหมึกได้ไง..." คห.10: "ทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดน่ากลัวขนาดนี้โผล่มาได้ ขอไว้อาลัยให้เจ้าของกระทู้" คห.21: "เจ้าของกระทู้คือท่านพี่ที่มีชื่อสีทอง แต่ดูท่าจะไม่รอดแล้ว" คห.33: "แค่เห็นภาพก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมา ผมเองก็เคยเจอสัตว์ประหลาดระดับ 9 มาแล้ว ตัวนี้ไม่ธรรมดาระดับนั้นแน่นอน" คห.101: "ปลาหมึกน่าจะมาจากมหาสมุทร แต่เดี๋ยวนะ ปลาหมึกไม่ใช่สัตว์ทะเลเหรอ? หรือว่าปลาหมึกต่างโลกมันกลายพันธุ์?" คห.211: "เจ้าของกระทู้นอนรอได้เลย ปลาหมึกตัวนี้มันต้องไม่ใช่ระดับกระจอกแน่ๆ นั่นป่าฝั่งตรงข้ามแม่น้ำใช่ไหม? ปลาหมึกในป่า... มองยังไงก็ไม่ใช่ของปกติ น่ากลัวชะมัด โชคดีที่แถวนี้ไม่มีอะไรแบบนั้น... เฮ้อ น่าเสียดายที่กำลังจะมีคนตายอีกแล้ว"

ลู่เสวียนเหอเห็นเนื้อหาในคอมเมนต์แล้วหน้ามืดทันที แต่ทว่า ในความโชคร้ายนั้นกลับมีความรู้สึกปลงตกเข้ามาแทนที่

ในเมื่อดูท่าแล้วมันเป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางเอาชนะได้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว ไม่ว่าจะตายวันนี้หรือตายวันพรุ่งนี้ มันก็ไม่ต่างกัน

อารมณ์ของลู่เสวียนเหอกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง เขาคว้าหีบสมบัติพิเศษระดับ 3 ออกมาจากคลังชั่วคราวอีกรอบ

ครืนนนนน! เสียงกระแสน้ำม้วนตัวดังสนั่นหวั่นไหว ปลาหมึกยักษ์แปดหนวดเหยียบอยู่เหนือยอดคลื่น จ้องมองมาที่เขาไม่วางตา

เขาอุ้มหีบสมบัติเดินออกไปนอกลาน ลงไปยืนในน้ำที่ท่วมข้อมือ แล้ววางหีบลงตรงนั้น

บุ๋ง... บุ๋ง... บุ๋ง... กระแสน้ำใต้น้ำวนทวีความรุนแรง

ลู่เสวียนเหอกลับก้มลงล้างมือหน้าตาเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงอาทิตย์ของโลกใบนี้ยังคงแผดเผาร้อนแรงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

ถึงตอนนั้นเขาได้สติจากความตื่นเต้นทั้งหมดแล้ว เหลือเพียงความคิดที่ว่า 'ตายเป็นตาย' อันที่จริงไม่ต้องให้ใครมาบอก คนที่มีตาและสติปัญญาสักนิดก็น่าจะดูออกว่าปลาหมึกตัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขารับมือได้ มันเหมือนกับมีบอสมาดักรอหน้าหมู่บ้านมือใหม่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเขาเลย

ถ้าทางเลือกเหลือแค่ จะตายวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องเลือกอีกแล้ว แม้จะคิดแบบนั้น ในใจเขาก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ เพราะเขายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกใบนี้เลยแม้แต่น้อย

ด้วยความรู้สึกเช่นนั้น เขาตัดสินใจล้างมือแล้วเปิดหีบสมบัติในน้ำทันที ทันทีที่เปิดหีบ แสงสีเงินเจิดจ้าก็สาดส่องจนเขาลืมตาแทบไม่ขึ้น "อะไรกันเนี่ย?"

เมื่อแสงจางลง ลู่เสวียนเหอเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในหีบ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ฉันเปิดได้ของแบบนี้มาเชียวเหรอ!?"