ตอน 105

นับตั้งแต่เว่ยสวินส่งหลินมี่ออกเดินทางในช่วงเช้าที่เมืองหรงเฉิง ใจของเขาก็รู้สึกไม่เป็นสุขขึ้นมาดื้อๆ ในหัวมักจะเห็นภาพของหญิงสาวในเมืองเล็กๆ อันห่างไกลวนเวียนอยู่ตลอดเวลา เธอเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง ต่อให้จะมีความสามารถมากแค่ไหน แต่การไปอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย แถมยังเป็นถิ่นทุรกันดารเช่นนั้น ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกังวลจนตลอดทั้งวันทำสมาธิกับการทำงานไม่ได้เลย แม้ระหว่างทางเขาจะส่งข้อความไปถามไถ่และได้รับคำตอบกลับมา แต่เมื่อไม่ได้เห็นหน้าเขาก็ไม่อาจวางใจลงได้ ท้ายที่สุด ความกังวลก็ชนะทุกสิ่ง ช่วงบ่ายหลังจัดการเรื่องด่วนในบริษัทเสร็จสิ้น เขารีบฝากฝังงานที่เหลือให้หานหลินจัดการก่อนจะควบรถมุ่งหน้าไปยังเมืองชิงเหอทันที เขาไม่ได้บอกหลินมี่เพราะอยากทำเซอร์ไพรส์ และอยากมาเห็นกับตาว่าเธอปลอดภัยดี เมื่อขับรถมาถึงเมืองชิงเหอก็เป็นเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดแล้ว เขาอาศัยข้อมูลจากแชทที่คุยกับหลินมี่จนหาโรงแรมที่พักของพวกเธอเจอ ทว่าทันทีที่จอดรถ เขากลับเห็นสีแดงฉานของสีน้ำมันที่ถูกสาดจนเลอะเทอะหน้าโรงแรม อีกทั้งประตูทางเข้ายังแง้มเปิดทิ้งไว้ ใจของเว่ยสวินหล่นวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีประดังเข้ามา เขาไม่สนใจแม้แต่จะล็อกรถ รีบสาวเท้าก้าวเข้าไปข้างใน และพบเงาร่างคนหลายคนกำลังทำตัวมีพิรุธซุ่มอยู่ข้างหน้าต่างฝั่งซ้าย เว่ยสวินไม่รีรอ เขาพุ่งเข้าไปหาคนพวกนั้นแล้วตวัดเท้าเตะคนหนึ่งจนกระเด็นอย่างรวดเร็ว "โอ๊ย! ไอ้ฉิบหาย! ใครวะ!" คนทั้งสี่ที่กำลังย่อตัวอยู่ใต้หน้าต่างทำทีเป็นภูตผีปีศาจ พยายามใช้เครื่องมือขูดขีดกรอบหน้าต่างหวังจะสร้างเสียงน่ากลัว ถูกจู่โจมจนล้มไม่เป็นท่า หนึ่งในนั้นนอนตัวงอด้วยความเจ็บปวดบนพื้น สีหน้าของเว่ยสวินมืดครึ้มประหนึ่งเมฆฝนก่อนพายุใหญ่ เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำ มือซ้ายคว้าข้อมือของอีกคนไว้อย่างแม่นยำแล้วบิดสุดแรง เสียง 'กร๊อบ' ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด มีดสปริงในมือของมันร่วงหล่นลงพื้น เว่ยสวินไวกว่านั้น เขาใช้เท้าขวาเขี่ยมีดกระเด็นหายเข้าไปในความมืด "พวกหมาลอบกัด!" สองคนที่เหลือเห็นพรรคพวกถูกเล่นงานก็ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น คนหนึ่งคว้าท่อนไม้จากมุมกำแพงฟาดเข้าที่ศีรษะของเว่ยสวินอย่างแรง อีกคนชักมีดสั้นออกมาหมายจะแทงเข้าที่สีข้าง เว่ยสวินเอี้ยวตัวหลบคมไม้ได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับใช้ศอกขวากระแทกเข้าที่หน้าอกของชายถือมีดเต็มแรง ชายคนนั้นรู้สึกจุกจนถอยหลังเซแทบจะล้มลง เว่ยสวินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ พุ่งตัวเข้าไปใช้ท่ากวาดขาจัดการอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น ... ทางด้านในบ้าน หลินมี่และหยวนหยวนอยู่ในสภาวะระแวดระวัง ทั้งคู่หมอบอยู่ริมหน้าต่างและประตู คอยสังเกตความเคลื่อนไหวภายนอกตลอดเวลา "คุณหลินคะ ข้างนอกนั่น... เหมือนจะมีเสียงต่อสู้ค่ะ" หยวนหยวนกระซิบพลางเดินมาหาหลินมี่ที่อยู่ข้างประตู "ไป! เราออกไปดูกัน!" หลินมี่คาดว่าคนที่เธอจ้างไว้น่าจะมาถึงแล้ว เธอคว้าไม้กวาดที่วางอยู่มุมห้องแล้วเปิดประตูออกไป "แอ๊ด..." เสียงประตูที่ปิดสนิทดังขึ้นในคืนอันเงียบสงัด หลินมี่อาศัยแสงไฟเพียงดวงเดียวในลานบ้านเพ่งมองสถานการณ์ ทว่าเมื่อสายตาของเธอตกไปอยู่ที่ร่างสูงคุ้นตาในลานบ้าน ร่างทั้งร่างของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ เว่ยสวิน? ถึงจะเป็นคนของเธอ แต่นี่ไม่ใช่คนที่เธอจ้างมานี่นา! แล้วคนที่เธอเรียกหาไปไหนล่ะ? ใจของหลินมี่ทั้งตกใจทั้งเป็นห่วง เขามาที่นี่ได้ยังไง? หรือว่าเขารู้ว่าเธอเจอเรื่องเดือดร้อนเลยมาที่นี่... แบบนี้เนี่ยนะ? หัวใจของหลินมี่บีบตัวรุนแรง สายตาจับจ้องไปที่เว่ยสวินไม่วางตา แม้เขาจะมีฝีมือดี แต่ฝ่ายตรงข้ามมีตั้งสี่คน แถมยังมีแสงวาววับสะท้อนออกมาจากมือพวกมัน นั่นมันมีดชัดๆ! เธอได้แต่ขบกรามแน่นด้วยความกังวล ไม่กล้าส่งเสียงออกมาเพราะกลัวจะทำให้เขาเสียสมาธิ ทว่าวินาทีต่อมา เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่จากด้านข้างของเว่ยสวิน! นั่นคือชายหน้าบากที่โดนจัดการไปก่อนหน้านี้ มันแอบควักมีดออกมาอีกเล่มแล้วพุ่งเข้าแทงใส่แผ่นหลังของเขา! "ระวัง!" หลินมี่ตะโกนลั่นด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความหวาดกลัวว่าเขาจะเป็นอันตรายเพราะเธอทำให้เธอพุ่งเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ เธอใช้ไม้กวาดในมือฟาดเข้าที่มือของชายหน้าบากเต็มแรงจนมีดร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะหันไปเหวี่ยงไม้กวาดใส่คนอื่นเพื่อช่วยดึงความสนใจจากเว่ยสวิน "อ้าก! กูเอาตายแน่!" หยวนหยวนเห็นหลินมี่พุ่งออกไปก็ตัดสินใจกัดฟันคว้าไม้ยาวสำหรับเก็บเสื้อผ้าวิ่งตามไปฟาดใส่ชายหน้าบากอีกแรง "อึก..." ชายหน้าบากส่งเสียงด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหันมาเหวี่ยงหมัดใส่หยวนหยวน ทันใดนั้นเอง! ร่างสีดำสี่ร่างก็พุ่งออกมาจากนอกประตูบ้าน ทั้งสี่เคลื่อนไหวรวดเร็วและแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน สองคนพุ่งเข้าล็อกแขนชายที่อยู่ด้านหลังเว่ยสวินจนแน่น ก่อนจะแย่งมีดและกดพวกมันลงกับพื้น ส่วนอีกสองคนพุ่งเข้าประชิดหลินมี่และหยวนหยวนเพื่อแยกพวกเธอออกจากวงล้อม เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นไวราวกับพริบตา! เหล่านักเลงที่เมื่อครู่ยังเหิมเกริม บัดนี้กลับถูกกดไว้กับพื้นจนกระดิกตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว "คุณหลิน ปลอดภัยดีไหมครับ?" ชายร่างกำยำหน้าตาขึงขังคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาถามหลินมี่ทันทีหลังจากจัดการศัตรูเสร็จสิ้น เว่ยสวินก้าวเข้ามาบังข้างหน้าหลินมี่ทันทีด้วยท่าทีตึงเครียด "ไม่เป็นไร เว่ยสวิน เขาเป็นคนของฉันเอง!" หลินมี่รีบดึงมือเว่ยสวินไว้ เธออึ้งไปเลยกับฝีมือของคนพวกนี้ มันช่างเฉียบขาดและรวดเร็ว ผิดกับสามสาวที่เมื่อครู่พยายามสู้จนแทบแย่ พอได้ยินแบบนั้น เว่ยสวินก็ผ่อนคลายลงและถอยไปยืนข้างๆ เธอ "สวัสดีค่ะ ฉันหลินมี่ ทางคุณกูเทียนอวี่คงแจ้งรายละเอียดงานให้ทราบหมดแล้วใช่ไหมคะ?" หลินมี่ถามตรงประเด็น เมื่อช่วงค่ำเธอเพิ่งโทรหา กู้เทียนอวี่ เพื่อขอให้ช่วยแนะนำคนมีฝีมือมาเป็นบอดี้การ์ดให้ เพราะเธอตระหนักได้ว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายกว่าที่คิด "ครับคุณหลิน ทางท่านรัฐมนตรีกู้แจ้งไว้หมดแล้ว" ชายผู้นำกลุ่มตอบเสียงดังฟังชัด "พวกเราเป็นอดีตหน่วยฝึกพิเศษ ผมชื่อ หวังหู่ ส่วนนี่เพื่อนผม ลี่กัง, จ้าวซาน และเฉินหลิน" ชายทั้งสามพยักหน้าและทำความเคารพหลินมี่ด้วยสายตาแน่วแน่ หลินมี่รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก "งั้นพวกคุณสนใจจะไปทำงานกับฉันที่เมืองหลวงไหมคะ? เรื่องค่าตอบแทนรับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน" "พวกเราตกลงครับ!" ทั้งสี่ตอบพร้อมกันด้วยความยินดี ในเมื่อมีงานที่มั่นคงและเหมาะสมกับความสามารถของพวกเขา พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ หลินมี่ยิ้มออก ความกังวลก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น "งั้นก็ฝากพวกคุณจัดการพวกที่เหลือส่งตำรวจด้วยนะคะ" "ได้ครับ แต่เพื่อความปลอดภัย ผมจะให้ลี่กังกับจ้าวซานพาส่งตำรวจ ส่วนผมกับเฉินหลินจะอยู่เฝ้าคุ้มกันคุณหลินเองครับ" หวังหู่จัดแจงอย่างรวดเร็ว หลังจากพวกลี่กังลากตัวนักเลงทั้งสี่ไปส่งสถานีตำรวจ เว่ยสวินและหลินมี่ก็ยืนมองภาพความมืออาชีพของบอดี้การ์ดทั้งสองที่เหลืออยู่ ความรู้สึกปลอดภัยที่เธอขาดหายไปตลอดทั้งวันได้กลับคืนมาเต็มเปี่ยมเสียที