ตอน 104

เมื่อมองดูสภาพที่เละเทะตรงหน้า ความโกรธแค้นในใจของหลินมี่ไม่ได้จางหายไป กลับยิ่งทวีความรุนแรงและทำให้ปณิธานของเธอแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม สิ่งแวดล้อมและการศึกษาที่เธอได้รับมาตั้งแต่เด็กทำให้เธอจดจำประโยคหนึ่งได้ขึ้นใจ: ‘ยามยากให้รู้จักรักษาตน ยามรุ่งเรืองให้รู้จักช่วยเหลือโลก’ เอาเข้าจริง หากไม่ใช่เพราะ ‘ระบบรวยล้นฟ้า’ ที่สวรรค์ประทานให้มา เธอคงไม่มีชีวิตที่สุขสบายและเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงความสำเร็จเช่นทุกวันนี้ ในเมื่อเธอได้รับมาแล้ว ก็สมควรที่จะตอบแทนคืนสู่สังคม เมื่อก่อนเธออาจจะมองว่าเงินห้าร้อยล้านเป็นตัวเลขดาราศาสตร์ที่ไกลเกินเอื้อม แต่สำหรับเธอในตอนนี้ มันเป็นเพียงยอดเงินที่หมุนเวียนกลับมาได้ภายในหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ในเมื่อรายได้ของเธออยู่ที่ประมาณหนึ่งพันล้านในทุกๆ เจ็ดถึงแปดวัน เดือนหนึ่งก็ทำเงินได้กว่าสามพันล้าน ดังนั้นเงินห้าร้อยล้านนี้จึงแทบไม่มีความหมายอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น เธอรู้สึกว่าเงินก้อนนี้จ่ายไปอย่างคุ้มค่าเกินกว่ามูลค่าของเงินห้าร้อยล้านไปไกลนัก เมื่อวิสัยทัศน์เปิดกว้าง ระดับความคิดก็ย่อมยกระดับตามไปเป็นธรรมดา เธอรู้ดีว่าการให้หยวนหยวนโทรแจ้งตำรวจเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่ฝังรากลึกของ 'บริษัทอสังหาริมทรัพย์หงถู' (宏图地产) ซึ่งเป็นพวกเจ้าถิ่นอิทธิพลเถื่อนได้ ดังนั้น การใช้เครือข่ายความสัมพันธ์ให้เหมาะสมและการยอมควักเงินจ่ายออกไปอย่างใจกว้างจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น อสังหาริมทรัพย์หงถูมีเส้นสายในท้องถิ่น หากพึ่งพาเพียงช่องทางกฎหมายหรือการเจรจาส่วนตัว ก็มีแนวโน้มว่าจะติดหล่มอยู่ในสงครามประสาทที่ยืดเยื้อและซับซ้อน แต่เธอมีเวลาให้จัดการเพียงแค่สิบวันเท่านั้น อะไรที่แก้ได้ด้วยเงิน มันก็ไม่ใช่ปัญหา! การนำโปรเจกต์นี้ไปแขวนไว้ในชื่อของกู้เทียนอวี่ หมายความว่าโครงการนี้จะมีสถานะเป็นโครงการที่มีเบื้องหลังสนับสนุนจากภาครัฐอย่างแข็งแกร่ง กู้เทียนอวี่ดำรงตำแหน่งสูง การที่เขาเข้ามาแทรกแซงจะสามารถประสานงานหน่วยงานท้องถิ่นต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว เพื่อกดดันอสังหาริมทรัพย์หงถูโดยตรง บีบให้พวกเขาล้มเลิกแผนการรื้อถอน หรือแม้กระทั่งเปิดช่องให้มีการตรวจสอบพฤติกรรมมิชอบที่ผ่านมา นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุด ประการที่สอง คือเพื่อความราบรื่นในการดำเนินโครงการต่อไป เมื่อมีรัฐบาลเป็นผู้รับรอง การอนุรักษ์วัฒนธรรม การพัฒนา และการดำเนินงานในเมืองเล็กๆ อย่างชิงเหอของ 'มี่ซิงอินเวสต์เมนต์' (觅星投资) ก็จะสะดวกสบายขึ้นมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการจัดสรรที่ดิน นโยบายสนับสนุน การดึงตัวบุคลากร หรือแม้แต่การประชาสัมพันธ์ ทุกอย่างจะทำได้ด้วยแรงที่น้อยลงแต่ผลลัพธ์มหาศาล ซ้ำยังสามารถหลีกเลี่ยงอุปสรรคที่ไม่จำเป็นที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้อีกด้วย แม้เธอจะไม่หวังผลตอบแทน แต่พฤติกรรม ‘ตอบแทนน้ำใจ’ เช่นนี้ จะทำให้กู้เทียนอวี่และตระกูลกู้ที่อยู่เบื้องหลังเกิดความเชื่อมั่นและสร้างสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับเธอ นี่จะเป็นทรัพยากรบุคคลที่มีค่าอย่างยิ่งสำหรับการพัฒนาของเธอในหรงเฉิง หรือแม้แต่ในระดับที่สูงกว่านั้นในอนาคต ในยามวิกฤต ความร่วมมือที่เอื้อประโยชน์ต่อกันเช่นนี้มีค่ามากกว่าการแลกเปลี่ยนด้วยเงินตราเพียงอย่างเดียว สุดท้าย และเป็นประเด็นที่สำคัญที่สุด คือปัญหาเรื่อง ‘ช่องทางระบาย’ เงินสดของเธอ กระแสเงินสดมหาศาลที่เธอสะสมไว้ต้องการช่องทางที่ถูกกฎหมายและมีความหมายในการนำไปใช้ การอัดฉีดเงินทุนนี้ในรูปแบบของ ‘การลงทุนแบบให้เปล่า’ ลงในโครงการที่มีลักษณะเป็นสาธารณกุศลอย่างการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่ใช่รูปแบบวัตถุ (Intangible Cultural Heritage) ไม่เพียงแต่ช่วยลดปริมาณเงินสดที่ล้นมือได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังก่อให้เกิดผลลัพธ์ทางสังคมและชื่อเสียงที่มหาศาลอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึก ‘ปลอดภัย’ กว่าการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์เสียอีก! เธอเลือกที่จะ ‘กระจายทรัพย์’ ด้วยวิธีนี้ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยชาติอนุรักษ์วัฒนธรรม แต่ยังทำให้เงินทุนถูกนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ถือเป็นกลยุทธ์ที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว ดังนั้น หลินมี่จึงพึงพอใจกับการตัดสินใจของตัวเองมาก —— ทางด้านปลายสาย หลังจากกู้เทียนอวี่วางโทรศัพท์ เขาก็เรียกเลขาและหัวหน้าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาทันที สีหน้าเคร่งขรึมเริ่มแจกจ่ายงานอย่างจริงจัง โครงการสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเงินทุนหลายร้อยล้านและเชื่อมโยงกับการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมรวมถึงการฟื้นฟูชนบท ไม่ว่าจะวางไว้ที่หน่วยงานหรือเขตใด ย่อมถือเป็นโครงการสนับสนุนที่สำคัญยิ่ง อาจถึงขั้นสร้างแรงสั่นสะเทือนในแวดวงการเมืองของหรงเฉิงได้ไม่น้อย ในขณะที่อสังหาริมทรัพย์หงถูซึ่งอยู่ที่อำเภอไกลออกไป ยังไม่รู้ตัวเลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และพวกเขาจะต้องรับผลกรรมจากการกระทำอันคับแคบและละโมบของตนเองในการรับมือกับพายุลูกนี้ —— “เด็กดี! ฉันเชื่อใจเธอ!” หลังจากได้ฟังแผนการลงทุนโดยละเอียดที่หลินมี่และหยวนหยวนวางไว้ให้กับเมืองชิงเหอและงานปักลายเมฆชิงเหอ น้ำตาของหวังซิ่วอวิ๋นก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ในเบ้าตาที่พร่ามัวนั้นมีหยาดน้ำตาไหลรินออกมาเป็นสาย เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปกุมมือหลินมี่ไว้แน่น ฝ่ามือที่หยาบกร้านนั้นส่งผ่านความซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้งและความหวังอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา “ฉัน... ฉันชาตินี้ไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะได้เห็นงานปักลายเมฆกลับมามีชีวิตอีกครั้ง!” เสียงของคุณยายหวังสะอึกสะอื้นและแหบพร่า ราวกับเปลี่ยนความคับแค้นใจและความคาดหวังที่สะสมมานานหลายสิบปีให้กลายเป็นน้ำตาในขณะนี้ “กี่ปีมาแล้ว... กี่ปีมาแล้วที่ไม่มีใครยอมช่วยพวกเราเหล่าคนแก่เหล่านี้อย่างจริงใจ ทุกคนต่างบอกว่าฝีมือนี้มันล้าสมัย ทำเงินไม่ได้ ให้พวกเรายอมแพ้เสียเถอะ แต่... แต่นี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษส่งต่อกันมา มันคือชีวิตของพวกเรานะ!” ขณะที่พูด สายตาของเธอก็กวาดไปมองเครื่องทอผ้าโบราณในโรงงาน และหันไปดูสีที่ถูกสาดใส่ ดวงตาฉายแววโศกเศร้าชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความหวังที่หลินมี่นำมาให้ เธอราวกับเห็นภาพเครื่องทอผ้าที่ถูกฝุ่นเกาะกลับมาหมุนเวียนอีกครั้ง เหล่าลูกศิษย์คนรุ่นใหม่ล้อมวงเรียนรู้อย่างตั้งใจ งานปักลายเมฆสีสันสดใสถูกส่งออกไปนอกเมือง และได้รับความรักจากผู้คนมากมาย “มีคนใจดีอย่างพวกคุณ มีผู้บริหารหลินที่มีเมตตา งานปักลายเมฆของพวกเรา... รอดแล้ว!” ฉับพลัน คุณยายหวังก็ตื่นเต้นจนหัวเราะทั้งน้ำตา แต่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสัมผัสได้ว่า นี่คือความปิติจากก้นบึ้งหัวใจ เป็นความโล่งใจที่สายเลือดทางวัฒนธรรมจะได้รับการสืบต่อ หลังจากผิดหวังมานับครั้งไม่ถ้วน ความหวังที่โผล่เข้ามาอย่างกะทันหันนี้ เปรียบเสมือนฝนที่ตกลงมาหลังจากแห้งแล้งมานาน ทำให้หัวใจที่เกือบจะสิ้นหวังของเธอมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าหลังจากความรู้สึกซาบซึ้งผ่านไป บนใบหน้าของคุณยายหวังก็ปรากฏความกังวลใจลึกๆ ขึ้นมา แววตาของเธอหม่นแสงลง ความตื่นเต้นเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง แทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ “เด็กดี คนที่มาวันนี้เป็นลูกน้องของจางเปียว เขาคนนั้นไม่ใช่คนที่น่าตบะด้วยเลยนะ!” เสียงของคุณยายหวังเบาลงเล็กน้อย เต็มไปด้วยความจนใจและระแวดระวัง “สมัยก่อนเขาเป็นแค่เด็กเกเรในเมืองชิงเหอ ไม่เอาถ่าน วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ไปมา” “ต่อมาไม่รู้ไปเข้าหาใครอีท่าไหน ถึงได้ไปจับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แต่เขาก็ไม่ได้ใช้หนทางที่สุจริตหรอก คนที่เขาส่งมาป่วนล้วนเป็นพวกนักเลงหัวไม้ พวกนี้วันๆ ไม่ทำมาหากิน แต่ถนัดนักเรื่องเล่นสกปรก ทำให้คนป้องกันตัวได้ยาก ฉันคาดว่าพวกเขาคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายพวกคุณเอา” เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลินมี่และหยวนหยวนก็หนักอึ้งขึ้น ทั้งสองสบตากันด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ “ไม่มีใครจัดการเลยหรือคะ?!” หยวนหยวนถามด้วยความโกรธ เธอไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ ว่าในสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ยังมีเหตุการณ์ที่ไร้กฎหมายเช่นนี้อยู่ “พวกเขาข่มขู่คุกคามอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ แถมยังทำลายทรัพย์สินส่วนตัว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในท้องถิ่นไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือคะ?!” คุณยายหวังยิ้มขมขื่นและส่ายหัวอย่างจนใจ “จัดการไม่ได้หรอกแม่หนู” หวังเกุ้ยเซียง ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ “หลายปีมานี้ ไม่ใช่ไม่มีใครอยากจัดการ แต่พวกนี้ชอบใช้วิธีสกปรก วันนี้สาดสีใส่น้า พรุ่งนี้ปล่อยลมยางรถคุณ วันมะรืนกลางดึกก็ไปเคาะประตูบ้านส่งเสียงดัง” “ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ไก่เป็ดหมาที่เลี้ยงไว้ในบ้านก็อาจจะหายไป หรือไม่ก็สร้าง ‘อุบัติเหตุ’ ให้คนแก่หรือเด็กในบ้านคุณ พวกเขาไม่ฆ่าคนวางเพลิง ไม่ทำผิดคดีอาญาร้ายแรง แต่ทำให้คุณหวาดระแวงอยู่ทุกวันทุกคืน ไม่มีความสงบสุข” สายตาของคุณยายหวังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหดหู่ “แม้แต่ผู้นำแถวนี้หลายคนยังโดนพวกมันป่วนจนกลัวไปหมด พวกมันเหมือนพยาธิที่เกาะติดกระดูก ไล่ก็ไม่ไป ทุบก็ไม่แตก เว้นเสียแต่ว่าคุณจะยอมถอยให้พวกมันหมด” “ดังนั้น ตราบใดที่ไม่ทำเกินกว่าเหตุจนถึงขั้นเสียชีวิต ทุกคนต่างก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง เลือกที่จะตัดความรำคาญ เพราะไม่มีใครอยากให้ชีวิตที่สงบสุขของตัวเองต้องพลิกคว่ำหงายเงิบหรอก” หวังเกุ้ยเซียงเสริม “ใช่ค่ะ แผนการเวนคืนที่ดินครั้งนี้ พวกมันก็ลงแรงไปไม่น้อย ถึงได้บีบให้ชาวบ้านต้องยอมแพ้ ตอนนี้คนที่ยังปักหลักอยู่ที่นี่ก็มีแต่คนรุ่นเก่า” “ทุกคนมีความผูกพันลึกซึ้งกับเมืองชิงเหอ อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีจนชินกับต้นไม้ใบหญ้า ต่อให้ให้เงินมา ก้อนหนึ่งพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะไปตั้งรกรากที่ไหน...” “แก่ป่านนี้แล้ว ยังต้องมาถูกบังคับให้จากบ้านเกิดเมืองนอน ใครจะไปยอมรับได้ แต่ก็ต้านทานการรบกวนของพวกมันไม่ไหว ตอนนี้เหลือเพียงสิบกว่าครอบครัวที่ยังดื้อดึงสู้ต่ออยู่” หลี่เสีย ลูกศิษย์อีกคนหนึ่งที่เงียบมานานเช็ดหางตาด้วยความโศกเศร้า “...” หลังจากฟังคำพูดของทั้งสามคน หลินมี่และหยวนหยวนต่างสะเทือนใจจนพูดไม่ออก แต่นั่นก็ทำให้พวกเธอเข้าใจถึงเหตุผลที่จางเปียวมีความมั่นใจจนลำพองใจได้ขนาดนี้ สิ่งที่เขาพึ่งพาไม่ใช่ความรุนแรงที่เปิดเผย แต่เป็นการบ่อนทำลายแนวป้องกันทางจิตวิทยาของคนอย่างต่อเนื่อง การใช้การรบกวนไม่หยุดหย่อนและการข่มขู่แฝง ทำให้คนทนไม่ไหวและจำต้องยอมแพ้ในที่สุด นี่ทำลายล้างยิ่งกว่าความรุนแรงโดยตรง เพราะมันทำลายจิตใจและความปรารถนาในการใช้ชีวิตตามปกติของคน “ดังนั้น ผู้บริหารหลิน พวกคุณต้องระวังตัวให้ดีนะคะ” คุณยายหวังมองหลินมี่ด้วยความกังวล แววตาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ “จางเปียวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่ปล่อยมือไปง่ายๆ แน่นอน เดินทางไปไหนต้องคอยสังเกตให้ดี” “พวกเราจะระวังค่ะ คุณยายไม่ต้องเป็นห่วง” ความกังวลของคุณยายหวังทำให้ความรู้สึกของหลินมี่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เธอตระหนักแล้วว่า สงครามปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมครั้งนี้ ยากลำบากและอันตรายกว่าที่เธอคิดไว้มาก จนกระทั่งยามเย็น หลินมี่และหยวนหยวนทนความกระตือรือร้นของคุณยายหวังไม่ไหว จึงทานข้าวเย็นที่โรงงานก่อนจะขับรถกลับไปที่โรงแรมเล็กๆ ที่พักอยู่ แต่ไม่คิดว่าหลังจากพวกเธอเดินเล่นแถวนั้นแล้วกลับมาที่โรงแรม พวกเธอเห็นประตูห้องถูกสาดด้วยสีแดงที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง และมีรอยเขียนด้วยตัวอักษรโย้เย้ว่า ‘ไสหัวไป’ เหตุการณ์นี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบนาทีเท่านั้น พนักงานต้อนรับที่เห็นเหตุการณ์ต่างหน้าซีดเผือด รีบปฏิเสธพัลวันว่าไม่รู้เรื่องว่าใครเป็นคนทำ และบอกให้พวกเธอโทรแจ้งตำรวจ หยวนหยวนโกรธจนตัวสั่น: “เกินไปแล้ว! ผู้บริหารหลิน เราแจ้งตำรวจกันเถอะ!” หลินมี่มองสีแดงที่บาดตานั้น แววตาเย็นเยียบขึ้น เธอรู้ว่านี่คือการข่มขู่จากอสังหาริมทรัพย์หงถู แม้ในใจจะโกรธมาก แต่สีหน้ากลับเรียบเฉย เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถปะทะตรงๆ ได้ เพราะจะยิ่งทำให้ความขัดแย้งบานปลาย ในช่วงบ่าย พวกเธอได้เรียกตำรวจมาครั้งหนึ่งแล้ว และได้ลงบันทึกประจำวันไว้เป็นหลักฐานเรียบร้อย “อืม เดี๋ยวฉันโทรเอง” —— ค่ำคืนคืบคลานเข้ามา เมืองชิงเหอถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัด โรงแรมเล็กๆ ที่หลินมี่และหยวนหยวนพักก็ดูอ้างว้างเป็นพิเศษ มีเพียงเสียงกบยามค่ำคืนที่ดังมาจากนอกหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นให้ในห้องดูอึดอัดหนักหน่วง คราบสีแดงบนประตูห้องนั้นประดุจมือที่มองไม่เห็นที่บีบรัดหัวใจของทั้งสองคนเอาไว้แน่น “คืนนี้ล็อคประตูหน้าต่างให้ดี เก็บของมีค่าไว้ให้หมด” หลินมี่กำชับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาเย็นเยียบไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย หยวนหยวนพยักหน้าอย่างหวาดผวา ลากกระเป๋าเดินทางมาไว้ข้างเตียง และใช้เก้าอี้ดันประตูไว้ ถึงได้รู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองผลัดกันล้างหน้าล้างตา เข็มนาฬิกาก็บ่งบอกเวลาเกินสามทุ่มไปแล้ว ชีวิตกลางคืนในเมืองเล็กๆ แบบนี้แทบไม่มีอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟถนนริบหรี่นอกหน้าต่างที่ส่องให้เห็นทางเดินแคบๆ หน้าโรงแรม หลินมี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกาย ปลายผมยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ ส่วนหยวนหยวนนั่งอยู่ข้างเตียง ไถโทรศัพท์อ่านข่าว หวังจะใช้ข้อมูลเบี่ยงเบนความสนใจจากความกังวลในใจ ในขณะนั้นเอง เสียง ‘อี๊ดอ๊าด—อี๊ดอ๊าด—’ ที่มีจังหวะอย่างประหลาดก็ดังมาจากนอกหน้าต่างห้องของพวกเธอ ทำลายความเงียบงันนั้นลง! เสียงนี้มีความรู้สึกเหนียวหนึบและเปียกชื้น ราวกับมีบางอย่างที่หนักและหนืดกำลังถูกลากผ่านพื้นเปียกชื้นอย่างช้าๆ และลำบาก เสียงนั้นไม่มีจังหวะรีบร้อน ทุกๆ จังหวะที่ดังขึ้น ราวกับเหยียบลงบนหัวใจของพวกเธออย่างแม่นยำ จนทำให้หนังหัวชาดิก “เสียงอะไรน่ะ?!” หยวนหยวนเงยหน้าขึ้นทันที หน้าซีดขาวจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ เธอจ้องมองที่หน้าต่าง แม้ผ้าม่านจะถูกปิดสนิท แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่างกำลังไหวติงอยู่ข้างนอก การเคลื่อนไหวของหลินมี่หยุดชะงัก เธอหันไปมองตามเสียง แววตาฉายความระแวดระวัง เสียงนี้ไม่ใช่เสียงสัตว์ตัวเล็กๆ และไม่ใช่เสียงคนเดินปกติ มันแฝงไปด้วยความกดดันที่น่าอึดอัดอย่างจงใจ เสียง ‘อี๊ดอ๊าด’ ดังต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง ตามมาด้วยเสียงกระแทกทึบๆ ‘ปัง—ปัง—ปัง—’ ราวกับมีของหนักกำลังทุบลงบนกำแพงห้องทุกครั้งที่กระแทก ห้องก็สั่นสะเทือนเบาๆ ประหนึ่งจะพังทลายโรงแรมเก่าแก่นี้ให้สิ้นซาก ตามมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบของผู้ชายที่ต่ำและแฝงไว้ด้วยความคุกคามลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่าง แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์ชัดเจน แต่โทนเสียงที่ตามหลอกหลอนประกอบกับเสียงพื้นหลัง ‘อี๊ดอ๊าด’ และ ‘ปังปัง’ นั้น ทำให้ขนลุกชัน พวกเขาไม่ได้ตะโกนด่าทอ ไม่ได้พังประตูเข้ามา แต่การข่มขู่ที่เงียบเชียบนี้กลับทำให้รู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่า หยวนหยวนตัวสั่นเทาจนขดตัวแน่น เธอคว้าแขนหลินมี่ไว้แน่น เสียงสะอื้นสั่นเครือ “ผู้บริหารหลิน... พวกมัน... พวกมันมาอีกแล้วใช่ไหม?! พวกมันต้องการอะไรกันแน่?!” เธอนึกถึงวิธีสกปรกที่คุณยายหวังเล่าให้ฟัง การรบกวนที่ทำให้คนตื่นตระหนกทั้งวันทั้งคืน กำลังเกิดขึ้นกับพวกเธอจริงๆ แล้วในตอนนี้ สีหน้าของหลินมี่หนักอึ้งขึ้นเป็นพิเศษ นิ้วมือของเธอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของหยวนหยวน และรับรู้ได้ถึงความโกรธแค้นในใจของเธอเอง พวกคนของอสังหาริมทรัพย์หงถูพวกนี้ ช่างจองเวรจองกรรมเสียจริง! พวกมันต้องการใช้สงครามประสาทแบบนี้บีบให้พวกเธอสติแตกและถอดใจไปเอง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้คลื่นอารมณ์ในใจสงบลง เธอรู้ดีว่าตอนนี้ห้ามแสดงความกลัวออกมาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะยิ่งเป็นการเสริมความกำเริบของอีกฝ่าย เธอตบมือหยวนหยวนเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นไว้ เสียงนอกหน้าต่างยังคงดังอยู่ ราวกับจงใจจะกัดกินความอดทนและความกล้าหาญของพวกเธอ ทุกๆ เสียง ‘อี๊ดอ๊าด’ ทุกๆ เสียง ‘ปังปัง’ ราวกับเป็นหมัดที่มองไม่เห็นที่ชกเข้าที่ใจของพวกเธออย่างจัง หลินมี่เดินไปที่หน้าต่าง กั้นด้วยผ้าม่านหนาหนัก เธอราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาอันมุ่งร้ายจากภายนอกที่กำลังจ้องมองห้องของพวกเธออยู่ในความมืดมิด เปรียบดั่งงูพิษที่แลบลิ้น กระจายความเย็นเยือกแห่งการข่มขู่... รอก่อน อีกไม่นานเกินรอ!