ตอน 103

“หยุดมือเดี๋ยวนี้!” หลินมี่ตวาดลั่น เธอไม่อาจรักษาความใจเย็นไว้ได้อีกต่อไป คนพวกนี้มันชั่วช้าเกินไปแล้ว ขนาดคนแก่ยังกล้าลงมือ นี่ไม่ใช่แค่การเล่นสกปรกธรรมดา แต่เป็นพฤติกรรมที่ปราศจากศีลธรรมโดยสิ้นเชิง! แม้จะเดือดดาลเพียงใด แต่หลินมี่ยังคงครองสติไว้ได้ เธอรีบคว้าจอบที่พิงอยู่ข้างฝามาถือไว้แน่น แล้วพุ่งไปขวางหน้าคุณยายหวังไว้ พร้อมส่งสายตาเป็นนัยให้หยวนหยวน หยวนหยวนเข้าใจทันที นางรีบวิ่งเข้าไปประคองคุณยายหวังขึ้นมา พร้อมกับลูกศิษย์อีกสองคนที่ได้สติแล้วช่วยกันพาคุณยายเข้าไปพักในห้องด้านในของโรงงาน โบราณว่าคนแก่เฒ่าเปราะบาง ทางที่ดีควรให้ออกห่างจากคนพวกนี้เพื่อความปลอดภัย “โฮ่~ รู้จักขัดขืนด้วยเหรอ? แต่ถามจริงเถอะ แกกล้าลงมือจริงๆ หรือไง?” ชายหน้าบากหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับจอบในมือของหลินมี่เป็นเพียงของเล่น “ฮ่าๆๆๆ!” ชายฉกรรจ์คนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะร่วน ในสายตาของพวกมัน หญิงสาวรูปร่างบอบบางอย่างเธอก็แค่ทำท่าข่มขู่ไปอย่างนั้นเอง พวกมันมองภาพตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกน่าขัน หลินมี่แค่นยิ้มเย็นเยียบ ในเมื่อพวกมันดูแคลนผู้หญิงนัก เธอก็จะให้พวกมันได้เห็นฤทธิ์เดชของหญิงสาวให้รู้ซึ้ง “โอ๊ย!” เพียงชั่วพริบตา ชายหน้าบากก็แผดเสียงร้องโหยหวน มันทิ้งตัวลงนั่งกุมเท้าขวาที่ถูกคมจอบฟาดเข้าให้อย่างจัง พลางกระโดดเหยงๆ ด้วยความเจ็บปวด คนอื่นๆ ที่เหลือชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าลงมือจริงๆ! “ยังจะยืนบื้ออยู่อีก! ไปจัดการอีนังนั่นให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ชายหน้าบากตะคอกใส่ลูกน้องด้วยความแค้นเคือง “เข้ามาสิ! แม่คนนี้มีเงินเหลือเฟือ ค่ารักษาพยาบาลน่ะจ่ายไหว! บอกไว้ก่อนนะว่าจอบในมือข้ามันไม่มีตา พลาดไปโดนตรงไหนเข้า ข้าไม่รับประกันนะ!” หลินมี่เหวี่ยงจอบในมือไปมา ท่าทางที่ดูไม่กลัวตายของเธอกลับกลายเป็นอาวุธที่ใช้ข่มขวัญได้อย่างดี พวกอันธพาลพวกนี้แม้จะอยากรีดไถเงินทอง แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกมันก็คือชีวิตของตัวเอง คนพวกนี้ปกติมีแต่เป็นฝ่ายรังแกคนอื่น แต่วันนี้กลับมาเจอคนที่ยอมแลกหมัดด้วย จอบอันนี้เป็นเหล็กกล้าลับคมจนกริบ หากฟาดลงไปจริงๆ รับรองได้ว่ามีเลือดตกยางออกแน่นอน เห็นพวกมันลังเล หลินมี่ก็เหยียดยิ้มในใจ เธอรู้ดีว่าวิธีรับมือกับคนพาลคือต้อง 'บ้าให้มากกว่า' หากเธอแสดงความกลัวเพียงนิดเดียว พวกมันจะยิ่งได้ใจ “เข้ามาเลย! ฟาดโดนสักทีฉันจ่ายให้แสนนึง! ก็ดูซิว่าวันนี้พวกแกจะมีปัญญาเอาเงินไปใช้ไหม!” “ถุย! นังบ้า! ขู่ใครวะ! คิดว่าข้าจะกลัวแกหรือไง!” หนึ่งในนั้นตะคอกกลับเพื่อรักษาหน้า เพราะไม่อยากเสียฟอร์มที่ต้องมาตกใจกลัวหญิงสาวเพียงลำพัง “ดี! งั้นก็เข้ามา!” หลินมี่ควงจอบไปทางมันท่าทางดุดันไม่แพ้กัน “นังนี่หาเรื่องตาย!” ชายคนนั้นรู้สึกเหมือนถูกหยาม มันกำหมัดแน่นแล้วพุ่งตัวเข้าใส่หลินมี่ หวังจะวัดดวงว่านังนี่แค่เสือกระดาษหรือไม่ เมื่อเห็นมันกล้าบุกเข้ามา หลินมี่ก็แววตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ในเมื่ออยากหาเรื่องนัก เธอก็จัดให้! เธอฟาดจอบลงไปที่ขาของมันอย่างแม่นยำ “โอ๊ย! เจ็บฉิบหายเลยโว้ย!” เพื่อนอีกคนที่เห็นขาของพี่น้องเลือดไหลซึมก็เริ่มขาสั่น หญิงสาวคนนี้อายุก็น้อยแต่ใจกล้าเกินตัว กล้าลงมือทำร้ายคนจริงๆ ด้วย พวกมันไม่มีอาวุธติดตัวมาเลย เพราะคิดแค่จะมาข่มขู่เด็กสาวสองคน ไม่คิดว่าจะเจอของแข็งแบบนี้ แถมพวกมันก็ไม่มีวิชาต่อสู้อะไร เป็นแค่อันธพาลกระจอกที่อาศัยแรงกายกับความถ่อย ถ้าเกิดทำให้นังนี่คลุ้มคลั่งแล้วฟาดจอบไม่ยั้งขึ้นมา จะไม่คุ้มเสียเอาได้ “ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว! ตำรวจกำลังมา พวกแกอย่าขยับ!” หยวนหยวนชูโทรศัพท์ขึ้นขู่ แม้ฝ่ามือของเธอจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ระหว่างลงพื้นที่โครงการ “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ชายหน้าบากกุมขาที่เลือดไหลพล่าน มันทิ้งคำขู่ก่อนจะกระเผลกออกไปจากโรงงาน วันนี้ถือว่าพวกมันประมาทเกินไป และที่สำคัญคือพวกมันมีประวัติกับสถานีตำรวจในเมือง ถ้าเรื่องถึงหูเจ้าหน้าที่คงไม่พ้นต้องเดือดร้อน เมื่อพวกอันธพาลถอยไป ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนโรงงานอีกครั้ง หลินมี่ลดจอบในมือลง ความโกรธแค้นค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเมื่อยล้าที่แขนจากการเกร็งกล้ามเนื้อ “คุณยายหวังเป็นยังไงบ้าง?” เธอหันไปถามหยวนหยวนด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรค่ะหลิน总 (คุณหลิน) ท่านไม่ได้บาดเจ็บอะไร แล้วคุณล่ะคะ? เมื่อกี้ทำเอาฉันใจหายหมดเลย!” หยวนหยวนรีบเข้ามาตรวจดูหลินมี่ด้วยความเป็นห่วง หลินมี่ส่ายหน้า สายตาจดจ้องไปยังสีย้อมธรรมชาติที่ถูกพวกมันทำหกเลอะเทอะด้วยความเสียดายและโกรธเคือง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ความเสียหายทางทรัพย์สิน แต่คือการดูหมิ่นมรดกทางวัฒนธรรม “ไม่นึกเลยว่าคนพวกนี้จะกล้าทำขนาดนี้!” หยวนหยวนกัดฟันพูด “นั่นก็เพราะมีคนหนุนหลังอยู่ไงล่ะ” หลินมี่พึมพำเสียงเย็น เธอย่อมรู้ดีว่าจางเปียวจากบริษัทหงถูตี้ฉานจะเหิมเกริมขนาดนี้ได้ ต้องมีเครือข่ายอิทธิพลไม่ธรรมดา และนั่นหมายความว่า ต่อไปนี้คือสงครามแห่งเส้นสายและอำนาจ หลังจากสั่งงานให้หยวนหยวนไปทำความเข้าใจกับคุณยายหวัง หลินมี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขที่เธอไม่เคยคิดจะใช้มาก่อน... กู้เทียนอวี่ สายถูกรับในเวลาอันสั้น น้ำเสียงของกู้เทียนอวี่ดูประหลาดใจและให้เกียรติ “คุณหลิน? ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหมครับ?” หลินมี่ไม่อ้อมค้อม เธอเล่าสถานการณ์วิกฤตของโครงการ 'ผ้าไหมหยุนเหวินชิงเหอ' ให้เขาฟังอย่างรวบรัด “ท่านรัฐมนตรีคะ ดิฉันต้องขอโทษที่รบกวนเวลาอันมีค่า แต่ตอนนี้มรดกทางวัฒนธรรมนี้กำลังจะสูญหายเพราะกลุ่มอิทธิพลมืด” กู้เทียนอวี่ฟังแล้วขมวดคิ้วมุ่น สำหรับคนระดับเขา การปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมคือผลงานชิ้นโบแดง การกระทำของบริษัทหงถูตี้ฉานถือเป็นการแตะเส้นแดงที่เขายอมไม่ได้ “ดิฉันยินดีลงทุนเงินส่วนตัวห้าร้อยล้านหยวน เพื่อฟื้นฟูโครงการนี้ให้เป็นต้นแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและเศรษฐกิจชุมชนค่ะ” “หะ... ห้าร้อยล้าน?!” กู้เทียนอวี่อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง นี่มันเงินจำนวนมหาศาลที่เปลี่ยนเมืองเล็กๆ ได้ทั้งเมืองเลยเชียวหรือ! หลินมี่กล่าวต่ออย่างหนักแน่น “โครงการนี้จะเป็นผลงานภายใต้ชื่อของคุณ หากคุณจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย และออกเอกสารรับรองความถูกต้องโดยเร็วที่สุด ดิฉันต้องการเพียงความคุ้มครองสูงสุดเพื่อไม่ให้ใครมาขัดขวางโครงการนี้ได้อีก” กู้เทียนอวี่เงียบไปครู่ใหญ่ นี่คือโอกาสทองที่หล่นลงมาจากฟ้าอย่างเหลือเชื่อ เขาเข้าใจจุดประสงค์ของหลินมี่ทันที เธอใช้เงินมหาศาลแลกกับการคุ้มครองจากอำนาจรัฐ ซึ่งนี่คือ 'เกราะป้องกัน' ที่ดีที่สุด และยังเป็นผลงานที่ช่วยเสริมสร้างบารมีทางการเมืองของเขาได้อย่างก้าวกระโดด “คุณหลิน... ผมในฐานะตัวแทนของคนในเมืองชิงเหอและวัฒนธรรมของชาติ ขอขอบคุณในน้ำใจของคุณอย่างสูงสุด! วางใจเถอะครับ ภายในสิบวัน ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น และหงถูตี้ฉานจะไม่มีวันได้ข่มเหงใครในเมืองนี้อีก!” เมื่อสายตัดไป หลินมี่ก็เผยรอยยิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าด้วยอำนาจของกู้เทียนอวี่ การจะบดขยี้พวกบริษัทหงถูตี้ฉานนั้นง่ายดายเพียงปลายนิ้ว การต่อสู้เพื่อรักษาวัฒนธรรมครั้งนี้ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสง่างามในฐานะผู้ชนะแล้ว