ตอน 102

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลยามรุ่งสาง หลินมี่และหยวนหยวนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองชิงเหอ (清河镇 - Qīnghé zhèn) โดยรถยนต์ ความวุ่นวายในเมืองหลวงค่อยๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยทุ่งกว้างและแนวเขาสลับซับซ้อน เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากเครื่องเสียงในรถไม่อาจทำให้จิตใจของทั้งสองสงบลงได้เท่ากับท่วงทำนอง “คุณหลินคะ ฉันตรวจสอบข้อมูลมาแล้วค่ะ งานผ้าทอเมฆาชิงเหอ (清河云纹织锦 - Qīnghé yúnwén zhījǐn) มีความพิเศษมาก มันไม่เหมือนกับผ้าทอฉู่ (蜀锦 - Shǔjǐn) ที่เน้นความหรูหราอลังการ และไม่เหมือนกับงานปักซู (苏绣 - Sūxiù) ที่เน้นความประณีตอ่อนช้อย แต่มันเน้นที่ความหลากหลายของสีสันและมิติของลวดลายค่ะ” หยวนหยวนเปิดแท็บเล็ตอ่านข้อมูลพร้อมกับอธิบายให้หลินมี่ฟัง “เทคนิคนี้ซับซ้อนอย่างยิ่ง ต้องอาศัยการควบคุมเส้นยืนและเส้นพุ่งที่แม่นยำมาก ผลผลิตจึงต่ำมาก นี่คือสาเหตุว่าทำไมมันถึงหายากและยากที่จะแพร่หลายค่ะ” หลินมี่พยักหน้า ในหัวของนางหวนนึกถึงลวดลายผ้าทอที่พร่ามัวแต่สวยงามจาก ‘ระบบการสืบค้นยอดนิยม’ เมื่อวาน นางพอนึกภาพกระบวนการถักทออันเก่าแก่และซับซ้อนนั้นออก รวมถึงลวดลายเมฆาที่ประณีตงดงามราวกับเสกขึ้นมาได้ รถวิ่งมาเกือบสามชั่วโมง ในที่สุดก็ออกจากทางหลวงสายหลักเข้าสู่ถนนสายรองที่คดเคี้ยว ทิวทัศน์รอบข้างเริ่มดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น บางครั้งก็เห็นบ้านเรือนชาวนาที่มีควันไฟลอยกรุ่น และนาขั้นบันไดที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า “กำลังเข้าสู่จุดหมายปลายทาง เมืองชิงเหอ” เสียงระบบนำทางดังขึ้น เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่เมือง ทิวทัศน์ชนบทนอกหน้าต่างก็ปรากฏสู่สายตา ราวกับว่าเวลาในเมืองชิงเหอถูกกดปุ่มหยุดไว้ ที่นี่ไม่มีตึกระฟ้าหรือสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่ฉูดฉาด แทนที่ด้วยบ้านเรือนเก่าแก่ก่ออิฐสีครามมุงด้วยกระเบื้องสีดำ บนหลังคายังมีมอสขึ้นเขียวครึ้ม ตรอกซอกซอยแคบๆ คดเคี้ยวไปมา พื้นถนนปูด้วยแผ่นหินที่ขัดจนเรียบเนียน เผยให้เห็นร่องรอยของประวัติศาสตร์ กลิ่นอายของดินและพืชพรรณอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับเสียงไก่ขันและเสียงสุนัขเห่า ทุกอย่างดูเงียบสงบและเป็นธรรมชาติ ผู้คนในเมืองใช้ชีวิตเชื่องช้า เหล่าคนชรานั่งบนม้านั่งไม้หน้าบ้าน พัดวีอย่างใจเย็น สายตาดูราบเรียบ ที่นี่ไม่ถูกรบกวนด้วยกระแสพาณิชย์ ยังคงความดั้งเดิมจากยุค 80 ไว้อย่างครบถ้วน เปรียบเสมือนภาพวาดพู่กันจีนที่ถูกกาลเวลาลืมเลือน ทว่าสายตาของหลินมี่กลับสะดุดเข้ากับภาพที่ไม่น่ามอง บนกำแพงเวิร์กช็อปเก่าแก่หลายแห่งมีการติดประกาศเรื่องการรื้อถอนไว้อย่างเด่นชัด หน้าบ้านบางหลังมีเศษไม้และกระเบื้องที่ถูกรื้อวางกองไว้ บรรยากาศตึงเครียดที่กำลังจะถูกทำลายอบอวลไปทั่ว ดูเหมือนกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์จะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เพียงแต่ยังไม่สามารถกล่อมชาวบ้านทั้งหมดให้ยอมจำนนได้ แต่บรรดาช่างฝีมือผู้เรียบง่ายเหล่านี้จะไปสู้เล่ห์เหลี่ยมของพวกพ่อค้าเคี่ยวๆ ได้อย่างไร? หากปล่อยไปเช่นนี้ อีกสิบวันให้หลัง สิ่งนี้คงถูกทำลายย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี หัวใจของหลินมี่กระตุกวูบ นางจอดรถไว้ที่ทางเข้าเมืองแล้วเดินเท้าเข้าไป ยิ่งลึกเข้าไป อัตลักษณ์ของเมืองก็ยิ่งเด่นชัด หน้าบ้านของหลายครอบครัวมีกี่ทอผ้าไม้ตั้งอยู่ แม้จะดูเก่าแก่แต่ก็ยังพอมองเห็นความรุ่งเรืองในอดีต “ดูเหมือนชาวเมืองส่วนใหญ่จะใช้ฝีมือนี้เลี้ยงชีพนะคะ” หยวนหยวนอดไม่ได้ที่จะถอนใจ หลินมี่ตอบ “คนถิ่นใด ย่อมถูกเลี้ยงดูด้วยน้ำดินถิ่นนั้น” ในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่เวิร์กช็อปเก่าแก่ท้ายเมืองซึ่งถูกกั้นด้วยเชือกสีแดง ที่นี่คือเวิร์กช็อปผ้าทอที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และเป็นจุดศูนย์กลางที่ ‘ระบบการสืบค้นยอดนิยม’ ของหลินมี่ระบุว่าจะถูกรื้อถอน ประตูไม้แง้มอยู่ ด้านในมีเสียง ‘เอี๊ยดอ๊าด’ ของกี่ทอผ้าโบราณดังออกมาเป็นจังหวะ แต่ดูแผ่วเบาเหลือเกิน หลินมี่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นของสีย้อมธรรมชาติและกลิ่นเฉพาะตัวของไหมหม่อนก็โชยมาปะทะจมูก แสงภายในค่อนข้างสลัว กี่ทอผ้าไม้ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่หลายตัว แต่ละตัวซับซ้อนกว่ากี่ทอผ้าทั่วไปมาก เส้นใยที่ขัดกันราวกับเขาวงกต คุณยายคนหนึ่งผมสีดอกเลา สวมแว่นสายตายาวนั่งอยู่หน้ากี่ทอผ้า นิ้วมือเหี่ยวย่นเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วระหว่างเส้นยืนและเส้นพุ่ง แววตาของนางจดจ่อและดูเหนื่อยล้า นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ สีซีด แต่ที่คอเสื้อและขอบแขนยังพอเห็นลวดลายเมฆาที่ประณีตอยู่บ้าง ข้างกายมีหญิงวัยกลางคนหนึ่งสองคนที่ดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน คาดว่าเป็นลูกศิษย์ของนาง นี่คือผู้สืบทอดงานผ้าทอเมฆาชิงเหอ พวกนางกำลังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ปกป้องทักษะที่กำลังจะสูญหายนี้ สายตาของหลินมี่จับจ้องไปที่ผ้าทอในมือคุณยาย แม้ในความมืดมันยังคงเปล่งประกายงดงาม ลวดลายเมฆาซ้อนทับกันอย่างมีชีวิต สีสันดูโบราณแต่เข้ากันได้อย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับมีกลุ่มเมฆลอยล่องอยู่บนนั้นจริงๆ สวยงามจนน่าใจหาย ทว่าความยาวของผ้ากลับมีจำกัด ทุกนิ้วล้วนหลอมรวมด้วยหยาดเหงื่อและเวลาของช่างทอ “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณป้าหวังไหมคะ?” หลินมี่ถามเบาๆ ด้วยเกรงว่าจะรบกวนสมาธิ คุณยายหยุดมือ เงยหน้าขึ้น แววตาขุ่นมัวฉายความสงสัยและระแวดระวัง เมื่อเห็นสองสาวแปลกหน้า ความระแวงในแววตาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น “พวกเจ้าเป็นใคร?” เสียงของคุณยายเต็มไปด้วยความกร้านโลก หยวนหยวนก้าวไปข้างหน้าแล้วอธิบายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะคุณป้าหวัง พวกเรามาจากมี่ซิงอินเวสต์เมนต์ (觅星投资) ฉันชื่อหยวนหยวน ส่วนนี่คือคุณหลิน ประธานของเรา พวกเราตั้งใจมาเพื่อศึกษาเรื่องผ้าทอเมฆาชิงเหอโดยเฉพาะค่ะ” เมื่อได้ยินคำว่า “ลงทุน” สีหน้าของคุณป้าหวังและเหล่าลูกศิษย์ก็เปลี่ยนไปทันที ดูซับซ้อนอย่างยิ่ง พวกนางคงเห็นคนมา ‘ดูงาน’ มากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับนักลงทุน งานฝีมือเช่นนี้คืนทุนช้าและต้นทุนสูง พ่อค้าที่ไหนจะอยากทำธุรกิจที่ขาดทุนกันเล่า? ยิ่งมีโปรเจกต์ให้เลือกลงทุนมากมาย ทำไมต้องมาเลือกงานศิลปะที่ไม่มีใครการันตีว่าจะทำกำไรได้มหาศาล? นักธุรกิจให้ความสำคัญกับเวลาและผลกำไร ไม่ใช่นักบุญที่ไม่หวังผลตอบแทน แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะมีนักลงทุนแวะเวียนมา แต่สุดท้ายก็พากันถอยหนี ความหวังที่เคยมีจึงกลายเป็นความสิ้นหวัง หลินมี่มองดูมือที่เต็มไปด้วยรอยแตกและด้านหนาของคุณยาย รวมถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแต่สับสนต่ออนาคต หัวใจของนางรู้สึกปวดแปลบ นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นการรักษาศักดิ์ศรีของวัฒนธรรม หากเวิร์กช็อปเหล่านี้ถูกทำลาย ทักษะที่สืบทอดมานับร้อยปีก็จะขาดตอนลงตลอดกาล นางสูดหายใจลึกและกล่าวอย่างหนักแน่น “คุณป้าหวังคะ เราทราบเรื่องที่จะมีการรื้อถอนเวิร์กช็อปนี้ และเข้าใจสถานการณ์ของผ้าทอเมฆาดี การเดินทางมาครั้งนี้ เราตั้งใจจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดการรื้อถอนนี้ และจะขอลงทุนในงานผ้าทอเมฆาชิงเหอค่ะ!” หลินมี่ชี้ไปที่ที่ดินที่ถูกกั้นด้วยเชือกสีแดงข้างนอก “เรายินดีจะซื้อที่ดินที่ถูกเวนคืนทั้งหมด รวมถึงเวิร์กช็อปเก่าและแหล่งวัตถุดิบสีย้อมธรรมชาติ เพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างครบถ้วน นอกจากนี้ เราจะทุ่มงบประมาณโปรโมทเมืองชิงเหอ และช่วยคุณป้าฝึกฝนลูกศิษย์รุ่นใหม่ ให้งานฝีมือนี้ก้าวออกจากชิงเหอสู่โลกกว้างค่ะ!” เสียงของนางก้องกังวานในเวิร์กช็อปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขอบตาที่ขุ่นมัวของคุณป้าหวังเริ่มมีหยดน้ำตาเอ่อล้น แววตาเริ่มมีประกายแห่งความหวังขึ้นมาเล็กน้อย “จริงหรือ?” ทว่าเบื้องหลังความหวัง มักมีอุปสรรคที่ไม่คาดคิดเสมอ โครงการซื้อที่ดินและรื้อถอนในเมืองชิงเหอนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ชื่อว่า “หงตูเรียลเอสเตท” ผู้จัดการทั่วไปคือชายวัยกลางคนชื่อ จางเปียว (张彪) ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น เขาเป็นคนหยาบกระด้างและใช้วิธีข่มขู่บีบบังคับเสมอ เมื่อทราบจากลูกน้องว่ามี ‘คนขวางโลก’ โผล่มาจะทำลายแผนการซื้อที่ดิน จางเปียวที่กำลังดูดซิการ์อยู่ในห้องทำงานก็กระตุกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “ใครมันตาบอดนักกล้ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยน?” ลูกน้องรายงาน “ได้ข่าวว่าเป็นสองสาวจากในเมืองครับ คนหนึ่งแซ่หลิน บอกว่ามาจากบริษัทลงทุนแห่งหนึ่ง” “แซ่หลิน?” จางเปียวแค่นเสียงหัวเราะ “ตระกูลใหญ่ในเมืองที่แตะต้องไม่ได้ไม่มีใครแซ่หลิน! แค่เด็กเมื่อวานซืนเปิดบริษัทลงทุนกระจอกๆ ก็กล้ามาแหยมกับข้า?” เขาสั่งลูกน้องทันที “ไป พาคนไปสั่งสอนพวกนางให้รู้ว่าที่นี่เป็นที่ของใคร ให้พวกนางถอยไปเอง!” ขณะที่หลินมี่และหยวนหยวนกำลังพูดคุยกับคุณป้าหวังอย่างออกรส ประตูเวิร์กช็อปก็ถูกถีบจนเปิดผาง! ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สวมเสื้อยืดสีดำหลายคนเดินเข้ามา พวกมันมีรอยสักเต็มตัว สายตาดุดันและเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “เฮ้ย! นี่น่ะเหรอเจ้าของบริษัทจากในเมือง? ได้ยินว่ากระเป๋าหนักอยากซื้อที่ดินเหรอ?” หลินมี่รีบดึงหยวนหยวนมาไว้ข้างหลัง สายตาเย็นชา “พวกคุณเป็นใคร? นี่เป็นสถานที่ส่วนบุคคล โปรดออกไป!” ชายหัวหน้าที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าหัวเราะลั่น “สถานที่ส่วนบุคคล? อีกเดี๋ยวก็ไม่ใช่แล้ว!” มันก้าวไปข้างหน้าแล้วเตะถังที่ใส่สีย้อมจนคว่ำ สีธรรมชาติสีสันสวยงามหกเลอะเทอะเต็มพื้น “พวกคุณ!” หลินมี่โกรธจนหน้าเขียว สีย้อมเหล่านี้คือหัวใจของผ้าทอเมฆา! “ทำไม? เสียดายเหรอ?” ชายที่มีรอยแผลเป็นยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเอื้อมมือไปผลักกี่ทอผ้าโบราณ “ถ้าไม่รีบไสหัวไป ของเก่าพวกนี้ก็กลายเป็นเศษเหล็กแน่!”