ตอน 101

ยามที่แสงแดดแรกของยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน ทอดตัวลงบนพื้นห้องนอนอย่างนุ่มนวล หลินมี่ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เธอเหยียดกายบิดขี้เกียจอย่างแสนสุข เธอหลงใหลในความรู้สึกของการได้นอนตื่นขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาทันที เป็นข้อความจากเว่ยสวิน: 【ตื่นแล้วก็มาทานข้าวเช้าที่บ้านฉันนะ ฉันต้มโจ๊กไว้แล้วและยังมีของกินอื่นๆ เตรียมไว้ให้ด้วย รหัสล็อคประตูเปลี่ยนเป็นวันเกิดเธอแล้วนะ】 ช่วงที่ผ่านมา เว่ยสวินได้เรียนรู้กิจวัตรของหลินมี่จนเข้าใจถ่องแท้ เขารู้ว่าเธอชอบนอนตื่นสายและอาหารเช้ามักจะเป็นของง่ายๆ อย่างขนมปังกับนม ก่อนหน้านี้ตอนเขาอยู่คนเดียวจะกินอย่างไรเขาก็ไม่ใส่ใจ ชีวิตผู้ชายตัวคนเดียวก็มักจะใช้ชีวิตแบบขอไปที แต่พอมีหลินมี่เข้ามา เขาไม่เพียงไม่ใจแข็งพอที่จะปล่อยให้เธอทนกินของแบบนั้น แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะให้เธอต้องลำบาก เขาอยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเธอเท่าที่กำลังจะทำได้ ในฐานะแฟนหนุ่ม เขาควรดูแลแฟนสาวของเขาให้ดี เขาไม่อยากให้เธอกินแค่อาหารพวกนั้น บวกกับที่เขาเองก็ตื่นเช้าเป็นทุนเดิม เช้านี้จึงลงมือเตรียมมื้อเช้าไว้ให้เธอ มองดูข้อความที่เต็มไปด้วยความใส่ใจนี้ มุมปากของหลินมี่ก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาช่างใจกว้างเหลือเกิน! นี่เพิ่งจะเป็นวันแรกที่พวกเขาคบกันอย่างเป็นทางการไม่ใช่เหรอ? เขากลับบอกรหัสประตูบ้านให้เธอรู้ทันที ไม่กลัวบ้างหรือไงว่าเธอจะเข้าไปรื้อค้นบ้านเขาจนกระจุย? แต่สำหรับความไว้เนื้อเชื่อใจที่ไม่มีข้อกังขาแบบนี้ เธอกลับรู้สึกประทับใจไม่น้อย ถือว่าเขารู้จักเข้าหาใช้ได้เลยทีเดียว หลินมี่รีบลุกไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เดินทางไปยังบ้านของเว่ยสวินที่อยู่ติดกัน ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารก็ลอยมาปะทะจมูก ไม่กี่นาทีต่อมา บนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยมื้อเช้าร้อนๆ โจ๊กข้าวฟ่างสีเหลืองทองที่ส่งกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัว กินคู่กับขนมปังหน้าไข่ดาวชีสที่กรอบนอกนุ่มใน และเบคอนพันหน่อไม้ฝรั่งสีสวย ทุกอย่างจัดวางมาอย่างลงตัว เห็นได้ชัดว่าเว่ยสวินทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย “ยอดเยี่ยมไปเลย~” หลินมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมื้อเช้านี้แล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย: มื้อเช้าจากคนพิเศษ จากนั้นเธอก็จัดการกับมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยความรัก พลางเปิดแอปฯ ระบบขึ้นมาตามนิสัยเพื่อทำภารกิจเช็คอินประจำวัน ตอนนี้แค่เธอเปิดแอปฯ ‘อินฟู’ (音符) ก็จะมีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา 99+ จนช่องข้อความแทบระเบิด เพราะเธอต้องการเร่งสะสมค่าพลังเพื่อปลดล็อกสิทธิ์ต่างๆ เมื่อได้ลิ้มรสความหวานของการหยั่งรู้อนาคตจาก ‘ระบบการค้นหาติดเทรนด์’ แล้ว ก็ไม่มีใครที่อยากจะหยุดอยู่แค่นี้ และเธอก็เช่นกัน เธอมีความต้องการที่จะอัปเกรดและปลดล็อกสิทธิ์ของระบบมากกว่าใคร พักหลังมานี้เธอจึงโพสต์วิเคราะห์หุ้นและให้คำแนะนำการลงทุนเป็นระยะ หรือไม่ก็เข้าไปตอบคอมเมนต์ของชาวเน็ต หลังจากโชว์ ‘คำทำนายเทพเจ้า’ ที่แม่นยำมาหลายครั้ง ยอดคนติดตามบัญชีของเธอก็พุ่งทะยานเหมือนจรวด ช่วงนี้เพิ่มขึ้นมาอีกหลายหมื่นคนเลยทีเดียว ตอนนี้เธอแทบจะกลายเป็น ‘เซียนหุ้น’ ในสายตาของชาวเน็ตไปแล้ว ช่องคอมเมนต์ส่วนใหญ่มีแต่คนมาปรึกษาขอคำแนะนำ ความนิยมและความสนใจที่น่าทึ่งเหล่านี้ช่วยให้เธอสะสม ‘ค่าพลัง’ ได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้เหลืออีกแค่ 1,500 กว่าแต้มก็จะปลดล็อก ‘อันดับค้นหาติดเทรนด์ภายในเมือง 30 วัน’ ได้แล้ว ใกล้ถึงความจริงแล้ว หลินมี่กวาดสายตาอ่านข้อมูลพลางวางแผนว่าจะทำอย่างไรให้รักษาความนิยมนี้ไว้โดยไม่กระทบกับภารกิจหลัก ทว่าขณะที่เลื่อนหน้าจออยู่ มือของเธอก็ชะงักกึก เธอวางช้อนในมือลงโดยไม่รู้ตัว สายตาจดจ้องที่หน้าจออย่างเคร่งเครียด นี่คือรายงานจาก ‘ระบบการค้นหาติดเทรนด์’ หัวข้อข่าวโดดเด่นสะดุดตาแฝงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง 【วิกฤตการสืบทอดวัฒนธรรมที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน: หัตถศิลป์ล้ำค่ากำลังเผชิญกับความเสี่ยงสูญพันธุ์!】 หัวใจของหลินมี่จมดิ่งลง เธอรีบอ่านรายละเอียดทันที รายงานกล่าวถึงวัฒนธรรมที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนชื่อว่า ‘ผ้าทอลายเมฆชิงเหอ’ มันคือเทคนิคการทอผ้าหลากสีที่หาได้ยากยิ่ง โดดเด่นด้วยลวดลายเมฆที่วิจิตรบรรจง และเทคนิค ‘ทอผ่านพุ่งขาด’ (เทคนิคการสานที่ทำให้ลวดลายมีมิติสามมิติ) ผืนผ้ามีความเงางามนุ่มนวล ราวกับมีเมฆหมอกลอยล่องอยู่ภายในลวดลายที่เป็นมงคลและงดงาม อย่างไรก็ตาม รายงานระบุว่าเทคนิคโบราณนี้เหลือเพียงช่างฝีมือสูงวัยในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อ ‘เมืองชิงเหอ’ ไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงยื้อชีวิตมันไว้ได้ มีคนที่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้อย่างสมบูรณ์เหลือไม่ถึงห้าคน เนื่องจากขาดการประชาสัมพันธ์ เงินทุนสนับสนุน และคนรุ่นใหม่ที่เข้ามาสืบทอด มรดกวัฒนธรรมล้ำค่านี้จึงกำลังเผชิญกับวิกฤตขาดช่วงอย่างหนัก ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ระบบระบุว่าในอีก 13 วันข้างหน้า วัฒนธรรมนี้กำลังจะถูกทำลายจนไม่เหลือซาก! และผู้ทำลายไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่มันคือภัยจากน้ำมือมนุษย์ มีนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์สายตาสั้นรายหนึ่งได้กว้านซื้อที่ดินของเวิร์กช็อปเก่าแก่เหล่านี้และแหล่งวัตถุดิบสีย้อมจากพืชธรรมชาติไปแล้ว พวกเขาวางแผนจะเริ่มรื้อถอนในอีกครึ่งเดือนข้างหน้าเพื่อสร้างอาคารพาณิชย์สมัยใหม่ เมื่อเวิร์กช็อปเหล่านั้นถูกทำลาย เครื่องทอผ้าโบราณที่สืบทอดมานับร้อยปีก็คงไม่มีที่ให้วาง และแหล่งสมุนไพรท้องถิ่นที่ใช้ทำสีย้อมก็จะถูกไถกลบจนราบคาบ ซึ่งนั่นหมายความว่าศิลปะแขนงนี้จะหายไปจากประวัติศาสตร์อย่างถาวร หลินมี่รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก ในฐานะคนจีน เธอตระหนักดีว่าทุกภูมิปัญญาและวัฒนธรรมล้วนเป็นหยาดเหงื่อของบรรพบุรุษที่ควรได้รับการปกป้อง ในเมื่อเธอมีเงินเหลือใช้มากมายจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร เงินก้อนโตที่ค้างอยู่ในมือไม่ได้สร้างมูลค่าเพิ่ม นี่มันเข้าทางพอดีเลยไม่ใช่หรือ? ในเมื่อมันขาดการประชาสัมพันธ์และทุนสนับสนุน ในเมื่อเธอมีเงิน ก็ให้เธอเป็นคนผลักดันมันเอง! หลินมี่ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา ‘หยวนหยวน’ ทันที “หยวนหยวน ฉันมีเรื่องด่วนต้องให้เธอช่วย” น้ำเสียงของหลินมี่จริงจังและเด็ดขาด “ค่ะ คุณหลิน เชิญสั่งมาได้เลยค่ะ” “ฉันเพิ่งเห็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อเมือง ‘ชิงเหอ’ ที่นั่นมีงานหัตถกรรมที่น่าสนใจมาก...” หลินมี่เล่ารายละเอียดที่ได้จากระบบให้ฟัง “เธอช่วยติดต่อผู้สืบทอดที่นั่นและสืบข้อมูลของบริษัทอสังหาฯ ที่กำลังจะรื้อถอนให้ฉัน ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ เราต้องซื้อที่ดินของเวิร์กช็อปเก่าและแหล่งสีย้อมเหล่านั้นมาให้ได้ภายในสิบวัน” หลินมี่เว้นจังหวะ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เราจะไม่แค่ทุ่มเงิน แต่เราจะทำประชาสัมพันธ์ให้คนรู้จักและหลงรักมัน ฉันต้องการให้ฝ่ายวางแผนของบริษัทออกแผนปกป้องมรดกวัฒนธรรมควบคู่ไปกับการพัฒนาเชิงพาณิชย์ภายในวันนี้ พรุ่งนี้เช้าฉันจะลงพื้นที่ด้วยตัวเอง เธอเตรียมตัวไว้เลย เราจะไปพร้อมกัน” “รับทราบค่ะ” หยวนหยวนตอบรับด้วยความฮึกเหิม หลังจากวางสาย หลินมี่มองมื้อเช้าบนโต๊ะอีกครั้ง เธอไม่ได้มองมันเป็นแค่อาหาร แต่มันคือภารกิจแห่งการสืบทอดวัฒนธรรมที่เธอตั้งใจจะทุ่มเททำมันให้สำเร็จ —— ยามค่ำคืนที่แสงสีจากป้ายนีออนเริ่มแต่งแต้มท้องฟ้า เว่ยสวินที่ทำงานมาทั้งวันด้วยความคะนึงหา รีบตรงดิ่งมาหาหลินมี่ทันทีที่เลิกงาน ทันทีที่หลินมี่เปิดประตู เห็นว่าเป็นเขา ดวงตาของเธอก็โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว “เลิกงานแล้วเหรอ?” เว่ยสวินก้าวเข้ามาในบ้านตามความเคยชิน เตรียมจะเอื้อมมือไปคว้ามือเธอ แต่สายตาเขากลับไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าเดินทางที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยวางอยู่ที่ข้างโซฟา เขาชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน...?” หลินมี่เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเขินๆ พลางดึงมือเขาให้นั่งลงข้างๆ “อ๋อ พอดีพรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องไปต่างจังหวัดน่ะ” เว่ยสวินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ออกไปต่างจังหวัด? กระทันหันจัง ไปที่ไหนเหรอ?” หลินมี่เล่าถึงการตัดสินใจที่จะเข้าไปช่วยกู้คืน ‘ผ้าทอลายเมฆชิงเหอ’ ให้เขาฟังคร่าวๆ เว่ยสวินฟังไปก็ครุ่นคิดไป เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เป้าหมายของ ‘มี่ซิงอินเวสต์เมนต์’ รอบนี้ดูจะไม่เกี่ยวข้องกับการลงทุนทางการเงินเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเห็นความตั้งใจจริงในดวงตาของเธอ เขาก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะสนับสนุนได้ เขาเคารพในการตัดสินใจของเธอเสมอ ทว่า แม้จะสนับสนุนแต่ในใจของเว่ยสวินก็อดจะนึกเสียดายไม่ได้ พวกเขาเพิ่งจะเริ่มคบกัน วันรุ่งขึ้นกลับต้องแยกจากกันเสียแล้ว “ไปกี่วัน?” น้ำเสียงของเขาเจือความตัดพ้อแบบเด็กๆ หลินมี่บีบมือเขาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “ประมาณสองสามวันค่ะ ขึ้นอยู่กับความคืบหน้าของการเจรจา” “สองสามวัน?!” เว่ยสวินขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ความกังวลฉายชัดในแววตา เขารู้สึกเป็นห่วงที่เธอต้องไปเมืองห่างไกลคนเดียว แม้ในใจจะอยากห้าม แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาไม่อาจขวางทางสิ่งที่เธอเห็นว่ามีคุณค่าได้ หลินมี่รับรู้ถึงความกังวลนั้น เธอเอาหลังมือเขามาแนบกับแก้มของเธอ พลางถูไถไปมาอย่างออดอ้อน “ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันพาหยวนหยวนไปด้วย ที่นั่นไม่ได้กันดารขนาดนั้นสักหน่อย ฉันจะติดต่อกลับหาคุณตลอดเวลาเลยค่ะ คุณรอฉันอยู่ที่นี่นะ” เว่ยสวินมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สัมผัสถึงความรักและความไว้ใจที่เธอมอบให้ ความกระวนกระวายในใจก็มลายหายไปเกินครึ่ง เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เอื้อมมืออีกข้างมาลูบแก้มเธอเบาๆ ทั้งสองจ้องตากัน ความรักหมุนวนอยู่ในห้วงอากาศ เว่ยสวินโน้มตัวลงกอดเธอแน่น พลางกระซิบที่ข้างหู “รีบไปรีบกลับ ระวังตัวด้วยนะ” หลินมี่ตอบรับในลำคอ ซึมซับไออุ่นจากอกของเขา ในห้องนั่งเล่นนั้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหวานล้ำที่ไม่มีใครอยากให้เวลาจบลง...