ตอน 46

ภายในห้องพักผ่อนของบริษัทหวนอวี่ (寰宇) บรรยากาศยังคงคุกรุ่นไปด้วยความอิจฉาริษยา “หึ! หลินมี่เนี่ยนะ? ยัยนั่นน่ะเหรอจะเปิดบริษัท? จะซื้อตึก? เพ้อเจ้อสิ้นดี!” อู๋เชี่ยนกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง ปมในใจที่เพิ่งถูกหลินมี่หักหน้ายังคงสุมอยู่ในอก เธอไม่สามารถทำใจยอมรับได้เลยว่า 'ยัยจืดชืด' ที่เคยอยู่ใต้ฝ่าเท้าเธอมาตลอด จะพลิกโฉมกลายเป็น 'ท่านประธานหลิน' อย่างที่หยวนหยวนพูดถึง พี่หลี่ซึ่งเป็นคนช่างสังเกตเห็นท่าทางของอู๋เชี่ยนจึงรีบผสมโรงทันที “นั่นสิคะ ซื้อทั้งชั้นเลยเนี่ยนะ ใครจะไปเชื่อ บริษัทหวนอวี่ของเราออกจะใหญ่โตขนาดนี้ยังไม่กล้าซื้อทั้งชั้นเลย แล้วเด็กเพิ่งเรียนจบอย่างหลินมี่จะมีปัญญาเอาเงินมาจากไหน? สงสัยหยวนหยวนคงอยากจะสร้างภาพช่วยเพื่อนรัก เลยกล้าโวออกมาขนาดนั้น” พี่หม่าเบะปากอย่างเหยียดหยาม “ฉันว่าสงสัยคงไปเกาะใครกินมา แล้วตั้งใจเอามาโอ้อวดพวกเรามากกว่า กะจะมาข่มขวัญกันหรือไง? หึ! พวกเราทำงานที่หวนอวี่มาตั้งกี่ปี ผ่านอะไรมาก็เยอะ แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอ?” “...” ถึงเฉินลี่จะพยักหน้าเห็นด้วย แต่ในใจลึกๆ กลับเริ่มกระวนกระวาย กลิ่นอายของหลินมี่ในวันนี้ดูเปลี่ยนไปจริงๆ ความมั่นใจและท่าทีที่สุขุมเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เสแสร้งกันได้ แถมคำพูดของหยวนหยวนยังดูหนักแน่นจนไม่เหมือนคนโกหก แต่สติสัมปชัญญะของเธอก็บอกว่าหลินมี่เป็นเพียงเด็กสาวที่โตมาในครอบครัวธรรมดา จะมีเงินมากมายก่ายกองขนาดนั้นได้อย่างไร? “ฉันว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล!” อู๋เชี่ยนหรี่ตาลง เธอไม่เชื่อว่าหลินมี่จะหาเงินมหาศาลได้ในเวลาอันสั้นด้วยวิธีปกติ เธอหันไปมองเฉินลี่แล้วสั่ง “เฉินลี่ เธอขึ้นไปที่ชั้น 28 หน่อย ไปทำทีว่ามีธุระแล้วลองดูซิว่าพวกมันกำลังเล่นตลกอะไรกันอยู่ ดูให้แน่ชัดว่าพวกมันซื้อตึกกันจริงๆ หรือแค่กุเรื่องขึ้นมา!” “เอ่อ... ได้ค่ะ” เฉินลี่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เมื่อเผชิญกับคำสั่งของอู๋เชี่ยนเธอก็ไม่กล้าขัดขืน เพราะชีวิตการทำงานของเธอในหวนอวี่ต้องพึ่งพาอู๋เชี่ยนอยู่มาก เธอจำใจตอบรับก่อนจะรีบออกจากห้องพักผ่อนแล้วตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปที่ชั้น 28 — ทันทีที่ประตูลิฟต์ที่ชั้น 28 เปิดออก เฉินลี่ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ภายในพื้นที่สำนักงานที่สว่างไสวและกว้างขวาง หลินมี่และหยวนหยวนกำลังยืนอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ โดยมีชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบท่าทางนอบน้อมยืนอยู่ข้างๆ “คุณหลินครับ นี่คือลูกกุญแจทั้งหมดและเอกสารสิทธิ์ของชั้น 28 ทั้งหมดครับ เชิญตรวจสอบได้เลย ส่วนบริการจัดการอาคารหลังจากนี้ พวกเราจะดูแลให้คุณเป็นอย่างดีที่สุดครับ” ผู้จัดการเฉินส่งพวงกุญแจหนักอึ้งพร้อมเอกสารปึกใหญ่ให้หลินมี่ด้วยรอยยิ้ม “เอามาให้ฉันเถอะ” หยวนหยวนซึ่งตอนนี้รับหน้าที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของหลินมี่รีบเสนอตัวทันที เธอรู้หน้าที่ดีว่าในฐานะผู้ช่วย เรื่องพวกนี้เธอต้องเป็นคนจัดการเพื่อแบ่งเบาภาระเจ้านาย งานนี้ไม่ใช่แค่ความไว้ใจที่หลินมี่มีให้ แต่ยังเป็นโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตของเธอด้วย หลินมี่มองดูด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหยิบพวงกุญแจนั้นมาถือไว้ในมือ ความฮึกเหิมเอ่อล้นขึ้นในอก อาณาจักรทางธุรกิจของเธอเริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้แล้ว “ขอบคุณมากค่ะคุณผู้จัดการเฉิน” เสียงของหลินมี่ดังชัดเจนเข้าถึงหูของเฉินลี่ ทุกคำที่ได้ยินเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจ เฉินลี่ยืนตัวแข็งทื่อ... นี่... นี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอ?! หลินมี่ซื้อสำนักงานทั้งชั้นของหมิงฮุยเซ็นเตอร์จริงๆ ด้วย! สมองของเธอขาวโพลนจนไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เธอไม่กล้าอยู่ต่อเพราะกลัวจะถูกหลินมี่และหยวนหยวนจับได้ ความอับอายคงจะเกินรับไหว เธอรีบวิ่งหนีออกทางบันไดหนีไฟแล้วรีบกลับไปที่ห้องพักผ่อนของบริษัทหวนอวี่ทันที — “เป็นไงบ้างเฉินลี่ พวกนั้นทำอะไรกันอยู่?” พี่หลี่รีบถามทันทีที่เห็นหน้า สีหน้าของเฉินลี่ดูไม่สู้ดีนัก เธอละล่ำละลักตอบ “คือ... พี่เชี่ยนคะ พวกเขา... พวกเขาซื้อจริงๆ ค่ะ! ฉันเห็นกับตาว่าผู้จัดการเฉินยื่นกุญแจให้หลินมี่แล้ว!” “ว่าไงนะ?!” ใบหน้าของอู๋เชี่ยนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เธอผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด “เป็นไปไม่ได้! เธอตาฝาดหรือเปล่า?!” “ไม่พลาดค่ะ ฉันเห็นกับตาจริงๆ” เฉินลี่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอรู้สึกขมขื่นใจเหลือเกิน ก่อนหน้านี้เพราะอยากประจบอู๋เชี่ยน เธอเลยร่วมวงเหยียดหยามหลินมี่ไปหลายครั้ง ใครจะไปรู้ว่าหลินมี่จะมีดีขนาดนี้ ตอนนี้คงสายเกินไปที่จะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรแล้ว ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นอย่างหยวนหยวนกลับได้ดิบได้ดี แล้วตัวเธอล่ะ? ติดตามอู๋เชี่ยนมานานขนาดนี้ นอกจากไม่ได้ประโยชน์อะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว แม้แต่คำชมยังแทบไม่เคยได้รับ เธอรู้สึกเสียดายจนแทบจะกลืนกินตัวเองเข้าไปอยู่แล้ว อู๋เชี่ยนไม่ยอมเชื่อ เธอพุ่งตัวไปที่ลิฟต์และบังเอิญเจอกับผู้จัดการเฉินที่กำลังจะลงไปที่ชั้น 27 พอดี “คุณผู้จัดการเฉิน! เดี๋ยวค่ะ!” อู๋เชี่ยนเรียกเสียงแหลมด้วยท่าทางหาเรื่อง “ฉันเพิ่งเห็นคุณลงมาจากชั้น 28 อยากถามว่าหลินมี่... เธอซื้อชั้น 28 ไปจริงๆ หรือคะ?!” เธอหวังลึกๆ ว่าผู้จัดการคนนี้จะปฏิเสธ ผู้จัดการเฉินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความภูมิใจ เขาเพิ่งปิดดีลใหญ่ไปหลายสิบล้าน ตอนนี้อารมณ์ดีมากและเต็มใจที่จะบอกเล่า “ถูกต้องครับ คุณหลินจ่ายเงินสดซื้อพื้นที่สำนักงานชั้น 28 ของหมิงฮุยเซ็นเตอร์ทั้งชั้นไปเรียบร้อยแล้ว! ผมไม่เคยเจอเจ้าของที่ใจป้ำขนาดนี้มาก่อนเลยครับ ไม่พูดพร่ำทำเพลง รูดบัตรจ่ายเงินสามสิบกว่าล้านจบภายในไม่กี่นาที” ถ้าลูกค้าทุกคนใจถึงแบบคุณหลิน โบนัสปลายปีเขาคงพุ่งกระฉูดหลายเท่าแน่นอน “!!” คำพูดของผู้จัดการเฉินเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวง อู๋เชี่ยนและพวกพ้องยืนอึ้งค้าง สีหน้าเปลี่ยนจากเขียวเป็นขาว จากขาวเป็นม่วง ความเย่อหยิ่งและคำดูถูกทั้งหมดที่พวกเธอเคยพ่นออกมา ถูกทำลายลงจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ อู๋เชี่ยนอ้าปากค้างแต่ไร้เสียงใดหลุดออกมา เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบไว้ที่ลำคอ พี่หลี่และพี่หม่าต่างยิ้มค้างด้วยความตื่นตะลึง หลินมี่สามารถซื้ออสังหาริมทรัพย์มูลค่ากว่าสามสิบล้านได้ด้วยเงินสดจริงหรือ? คำพูดที่พวกเธอเคยใช้กดขี่หลินมี่ในตอนนั้น ดูน่าสมเพชขึ้นมาทันที เสียงฝีเท้าของผู้จัดการเฉินค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับถูกตบฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล! พวกเธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนที่เคยถูกพวกเธอเหยียดหยาม จะกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเธอในฐานะที่สูงส่งจนพวกเธอต้องแหงนหน้ามอง “...” เฉินลี่มองดูอู๋เชี่ยนที่จุกจนพูดไม่ออก แล้วก็ได้แต่เบะปากในใจ คราวนี้คงถึงคราวของพวกเธอบ้างแล้ว! สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้ทำตัวจองหองเกินเหตุล่ะ? หลังจากนี้เกรงว่าคงมีหน้าหงายกว่านี้อีกแน่