ตอน 45

“เงินเดือนสองหมื่น?” พี่หลี่และพี่หม่าที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง ปฏิกิริยาของพวกเธอไวเป็นกรด ทั้งคู่เป็นพนักงานรุ่นเก๋าที่ทำงานใน 'หวนอวี่' (寰宇 - Huányǔ) มานานกว่าสามปี แต่เงินเดือนเพิ่งจะแตะหลักหนึ่งหมื่นสองพันหยวนเท่านั้น แล้วจู่ๆ หยวนหยวน (袁媛 - Yuán Yuán) เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งเรียนจบกลับเรียกเงินเดือนได้สูงขนาดนี้? น่าอิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยทีเดียว! “หยวนหยวน จะล้อเล่นก็ให้มันพอดีๆ หน่อย ฟังดูสิว่าคำพูดของเธอเนี่ยมันเป็นไปได้ไหม? หลินมี่ (林觅 - Lín Mì) ก็แค่เด็กเพิ่งเรียนจบ แถมไม่มีภูมิหลังครอบครัวร่ำรวยอะไร จะเอาปัญญาที่ไหนมาเปิดบริษัท?” อู๋เชี่ยน (吴茜 - Wú Qiàn) ไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว ในสายตาของเธอ นี่ก็แค่สุนัขจนตรอกสองตัวที่กำลังพยายามรักษาศักดิ์ศรีอันน่าสมเพชไว้ก็เท่านั้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าหลินมี่จะมีความสามารถเปิดบริษัทได้จริง ส่วนเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่อีกฝ่ายใส่น่ะเหรอ? ใครจะไปรู้ว่าไปเกาะผู้ชายคนไหนมาถึงได้ของพวกนี้มาใส่กัน? พวกนั้นคงตั้งใจมาเดินโชว์ตัวกวนประสาทเพื่อหวังจะเอาคืนพวกเธอล่ะสิ ใช่เลย ต้องเป็นแบบนี้แน่! “นั่นสิ!” “เกือบจะถูกหลอกเข้าแล้วไหมล่ะ” “จริงด้วย ตึกสำนักงานแถวนี้ค่าเช่าไม่ถูกเลยนะ แค่ค่าเช่าต่อปีก็ปาเข้าไปตั้งหลายแสนแล้ว” เมื่อได้ยินสิ่งที่อู๋เชี่ยนพูด เหล่าสมุนที่รายล้อมอยู่ก็รีบเห็นดีเห็นงามตามไปทันที ต่อให้หลินมี่ไปจับคนรวยได้จริงๆ ก็ไม่มีทางที่คนคนนั้นจะหยิบเงินหลายแสนออกมาให้หลินมี่เล่นสนุกหรอก หลินมี่เริ่มรู้สึกเบื่อที่จะต้องมาต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้ เดิมทีเธอก็ไม่ได้อยากจะเสวนาด้วยเท่าไหร่ แต่เมื่อคนพวกนี้รนหาที่เอง เธอก็ถอดแว่นกันแดดออกมาถือเล่นในมือ ก่อนจะกวาดสายตาเรียบเฉยไปทางอู๋เชี่ยน “ที่เธอทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำไม่ได้หรอกนะ ชาติกำเนิดเป็นสิ่งที่ฟ้ากำหนด แต่โชคชะตาหลังจากนั้นเราต่างหากที่เป็นคนลิขิต พวกเธอไม่ต้องเอาเรื่องพื้นเพของฉันมาพูดซ้ำซากหรอก ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้พวกเธอดูสมเพชตัวเองเปล่าๆ สรุปแล้วพวกเธอแต่ละคนมีใครเกิดมาในตระกูลร่ำรวยบ้างล่ะ? แล้วพวกเธอต่างจากฉันตรงไหน? บางทีอาจจะแย่กว่าฉันเสียด้วยซ้ำ” คำพูดพวกนี้เธอฟังจนหูชาแล้ว ไม่มีมุกอื่นมาเล่นบ้างหรือไง? นอกจากทะเบียนบ้านเมืองหรงเฉิงแล้ว จะเป็นทะเบียนบ้านตัวเมืองหรืออำเภอ มันต่างกันตรงไหนนักหนา? สำหรับคนหรงเฉิงโดยกำเนิด สุดท้ายก็เป็นคนนอกพื้นที่เหมือนกันหมดนั่นแหละ “...” เหล่าสมุนถึงกับพูดไม่ออก พวกเธอไม่ใช่คนหรงเฉิงจริงๆ แม้จะแต่งงานไปแล้ว แต่โฉนดบ้านก็เป็นชื่อสามีทั้งนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธอเลย จะเถียงกลับก็ลำบาก “แหม~ พอหาที่พึ่งได้ก็ต่างจากเดิมเลยนะ พูดจาฉะฉานขึ้นเชียว แต่จะมีอะไรให้ต้องภูมิใจนักหนา? สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาผู้ชายอยู่ดี” เมื่อถูกตอกหน้าต่อหน้าธารกำนัล อู๋เชี่ยนก็รู้สึกเดือดดาลและไม่ยอมแพ้ที่จะต้องมาแพ้ทางหลินมี่ วันนี้เธอต้องกระชากหน้ากากจอมปลอมของหลินมี่ออกมาให้ได้ “อู๋เชี่ยน ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ หุบปากบ้างเถอะ เดี๋ยวจะขายหน้าเอาเปล่าๆ!” หยวนหยวนเท้าสะเอวสวนกลับทันที เธอไม่ชอบหน้าแม่นกยูงอู๋เชี่ยนคนนี้มานานแล้ว อาศัยแค่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้กับตำแหน่งของผู้อำนวยการหวงคอยหนุนหลัง ก็เที่ยวไปรังแกเพื่อนร่วมงานหญิงที่สวยกว่า หรือเที่ยวโปรยเสน่ห์ใส่เพื่อนร่วมงานชายไปทั่ว ไม่เลือกหน้าจริงๆ คราวนี้ล่ะ ไม่ต้องทนอีกต่อไป! “ดูแลตัวเองก่อนเถอะ อย่าถูกเขาหลอกจนไม่รู้เรื่องรู้ราว หลินมี่เป็นคนยังไงเธอไม่รู้หรือไง? ตลกสิ้นดี ดันมาทำเป็นวางมาดต่อหน้าพวกเรา ถ้าเธอเปิดบริษัทได้จริง ให้เอาชื่ออู๋เชี่ยนของฉันไปเขียนกลับหลังได้เลย!” อู๋เชี่ยนถลึงตาใส่หยวนหยวนอย่างโกรธเคือง ยัยซื่อบื้อนี่เชื่อหลินมี่ได้ไงถึงขั้นลาออกจากงาน แถมยังมาช่วยแสดงละครตบตาคนอื่นอีก หยวนหยวนสวนกลับทันควัน “งั้นก็ดีเลย ต่อไปนี้เธอชื่อ ‘เชี่ยนอู๋’ (茜吴) ไปเลยแล้วกัน เงินไม่มี (钱无 - Qián Wú) ชื่อนี้มงคลดีออก” “เธอ!” อู๋เชี่ยนโกรธจนตัวสั่น แค่เด็กฝึกงานแท้ๆ แต่กลับกล้าโอหังไม่เห็นหัวเธอแบบนี้ เธอไม่เคยต้องมาทนรับความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย “อ้อ! ลืมบอกไป เมื่อกี้ฉันยังพูดไม่จบ หลินมี่ของเราไม่ได้มา ‘เช่า’ พื้นที่สำนักงานที่หมิงฮุยเซ็นเตอร์หรอกนะ...” พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็หยุดเว้นจังหวะเมื่อเห็นว่าความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนถูกดึงดูดไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “แต่เรามา ‘ซื้อ’! ฟังออกไหม? ประธานหลินของเราจะซื้อทั้งชั้น 28 ไปเลย!” “...” กลุ่มคนเหล่านั้นถึงกับอึ้ง พวกเธอนึกว่าหูตัวเองฝาดไปเสียอีก หลินมี่จะซื้อออฟฟิศทั้งชั้นเนี่ยนะ? ต้องรู้ไว้ก่อนว่าบริษัทใหญ่ๆ อย่างหวนอวี่ก็ยังไม่ได้ครองพื้นที่ทั้งชั้นขนาดนี้ ซึ่งพื้นที่มันก็น่าจะอยู่ที่ประมาณแปดถึงเก้าร้อยตารางเมตร แต่ถ้าซื้อทั้งชั้น มันก็น่าจะเกินหนึ่งพันห้าร้อยตารางเมตร! ราคาสถานที่ระดับนี้ไม่ถูกเลย แค่ค่าเช่าต่อปีก็เจ็ดแปดแสนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงราคาซื้อขายที่อย่างน้อยต้องมีสามสี่สิบล้านหยวน หลินมี่จะมีปัญญาเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ? “เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่เชื่อ” อู๋เชี่ยนยืนกราน สีหน้ายังคงฉายแววเยาะเย้ย “เฮ้ย ยัยคนนี้นี่...” ในขณะที่หยวนหยวนกำลังจะพุ่งเข้าไปเถียงต่อ หลินมี่ก็เอื้อมมือมาห้ามไว้ “ช่างเถอะหยวนหยวน ไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลาย ความจริงย่อมเป็นที่ประจักษ์” หลินมี่ยิ้มบางๆ สำหรับเธอแล้ว คนพวกนั้นจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญและไม่มีผลอะไรกับเธอทั้งสิ้น อีกอย่างในเมื่อเธอก็ไม่ได้โกหก เธอจึงไม่กลัวการพิสูจน์ใดๆ ทั้งสิ้น “หึ จริงหรือหลอก เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง!” หยวนหยวนฮึดฮัดทิ้งท้าย รอให้พวกเธอซื้อออฟฟิศให้เสร็จก่อนเถอะ แล้วจะได้เห็นดีกัน หลินมี่เมินเฉยต่อกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะกวักมือเรียกหยวนหยวนด้วยท่าทีเรียบเฉยและมั่นใจ “ขึ้นลิฟต์กันเถอะ อย่าเสียเวลาเลย คนดูแลเขารออยู่ข้างบนแล้ว เราขึ้นไปดูกันเถอะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเราก็เซ็นสัญญาเลย” “ใช่ๆ! หลีกทางไป สุนัขที่ดีต้องไม่ขวางทางคนอื่น!” หยวนหยวนผลักพี่หลี่และคนอื่นๆ ที่ยืนขวางหน้าลิฟต์ออกไป ก่อนจะกดชั้น 28 อย่างรวดเร็ว ปิดโอกาสไม่ให้อู๋เชี่ยนและพวกตามเข้ามา “สะใจจริงๆ! ความอัดอั้นตันใจหายไปเยอะเลย” หยวนหยวนยิ้มร่า ก่อนหน้านี้อู๋เชี่ยนและพวกชอบอ้างฐานะรุ่นพี่และมีผู้อำนวยการหวงคอยหนุนหลัง เที่ยวรังแกพวกเด็กฝึกงานอย่างพวกเธอมาตลอด ตอนนี้ไม่ต้องทนเก็บกดอีกต่อไปแล้ว มันช่างดีจริงๆ! หลินมี่หัวเราะเบาๆ “ต่อไปก็ต้องเจอกันทุกวัน ไม่จำเป็นต้องไปสนใจหรอก สนใจแค่ตัวเราก็พอ” “อื้ม” ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างนุ่มนวลและถึงชั้นที่ 28 อย่างรวดเร็ว ประตูลิฟต์เปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มอย่างมืออาชีพ “คุณหลิน คุณหยวน สวัสดีครับ ผมแซ่เฉิน ผู้จัดการดูแลอาคารหมิงฮุยเซ็นเตอร์ เชิญทั้งสองท่านตามผมมาได้เลยครับ” ท่าทางของผู้จัดการเฉินเต็มไปด้วยความเคารพ เห็นได้ชัดว่าหยวนหยวนได้แจ้งจุดประสงค์ไว้ก่อนหน้านี้แล้ว หลินมี่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าออกจากลิฟต์ไป