ตอน 44

ท้ายที่สุด หลินมี่เลือกสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวที่มีคัตติ้งเนี้ยบกริบ จับคู่กับกางเกงขายาวทรงขากว้างเอวสูงสีเดียวกัน ทับด้วยเสื้อสูทเบลเซอร์ทรงบางสีขาวครีมคุณภาพเยี่ยม การแต่งกายชุดนี้ไม่เพียงแต่คงความอ่อนหวานของผู้หญิงเอาไว้ แต่ยังแฝงไปด้วยความคล่องแคล่วและดูเป็นมืออาชีพ เมื่อสวมคู่กับรองเท้าส้นสูงแบบเตี้ย ยิ่งทำให้รูปร่างของเธอดูโปร่งระหงและสง่างามยิ่งขึ้น เธอยิ้มให้เงาสะท้อนในกระจก หญิงสาวในเงารูปโฉมลบเลือนความอ่อนต่อโลกและความเหนื่อยล้าในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความมั่นใจและรัศมีอันเปล่งประกายที่ดูสุขุมนุ่มลึก "เยี่ยม!" หลินมี่แย้มยิ้มอย่างพอใจกับลุคใหม่ของตัวเอง จากนั้นเธอขับรถตรงไปยังศูนย์การค้าหมิงฮุย ตึกสำนักงานที่เธอเคยเข้าออกตั้งแต่นัยน์ตาเบิกโพลงยามเช้าจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ในตอนนี้เมื่อมองกลับมา สถานที่แห่งนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ก้าวเท้าเข้าสู่โถงตึกที่คุ้นเคย พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากเบื้องบน บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการทำงานที่แสนคุ้นชิน หลินมี่เดินตรงไปยังโถงลิฟต์แล้วกดปุ่มขึ้น ในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะเปิดออก กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เดินพูดคุยหัวเราะร่าเข้ามาใกล้ ดูเหมือนพวกเธอกำลังถกเถียงกันเรื่องแบรนด์เสื้อผ้าและกระเป๋ากันอย่างออกรสออกชาติ ความวุ่นวายนั้นยากจะทำให้คนไม่สนใจ หลินมี่เหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตากลับชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อครู่ระหว่างทางมาที่นี่ เธอยังนึกอยู่ในใจว่าหากมาที่ศูนย์การค้าหมิงฮุย จะมีโอกาสได้พบกับเพื่อนร่วมงานเก่าหรือไม่ เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นที่ที่พวกเขาสังกัดอยู่ ไม่คิดเลยว่าพอมาถึงปุ๊บ จะได้เจอตัวปัญหากันปั๊บ คนที่เดินนำหน้ามานั่นคือ อู๋เชี่ยน (吴茜) คู่ปรับตัวฉกาจที่มักจะมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจเสมอ หลินมี่ถอนหายใจพลางเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกระอาใจ ช่างคับแคบเสียจริงหนอโลกนี้! ขณะนั้น อู๋เชี่ยนกำลังถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยเพื่อนร่วมงานหญิงจากแผนกวางแผน ทั้งพี่หลี่ พี่หม่า ที่ชอบซุบซิบเรื่องชาวบ้านเป็นนิจ และเฉินลี่ ที่คอยเดินตามตูดอู๋เชี่ยนราวกับเงา ทั้งกลุ่มนี้ถือเป็นพรรคพวกที่เก่งเรื่องหาเรื่องใส่ตัวที่สุดในบริษัท สมัยที่เธอยังทำงานอยู่ที่นี่ ก็มักจะถูกคนกลุ่มนี้กีดกัน ทั้งยังคอยแทงข้างหลังและกดขี่เธออยู่บ่อยครั้ง ในมือของพวกเธอถือกล่องอาหารกลางวันและถุงช้อปปิ้งสารพัดแบบ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับจากมื้อเที่ยงแถมยังแวะช้อปปิ้งในห้างมาด้วย นี่ถือเป็นกิจวัตรปกติของคนกลุ่มนี้ พวกเธอยังคงเจื้อยแจ้วเดินเข้ามาใกล้ลิฟต์โดยไม่ทันสังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ข้างๆ หลินมี่ขยับแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกเธอเช่นกัน เพียงยืนรอให้ประตูลิฟต์เปิดออกอย่างสงบ "แหม วันนี้ในห้างลดราคาแรงจริงๆ ฉันเพิ่งสอยชุดมาได้ตัวนึง!" เสียงของอู๋เชี่ยนดังขึ้นอย่างจงใจ แฝงความภูมิใจอวดร่ำอวดรวย "จริงด้วยๆ สายตาพี่เชี่ยนนี่เฉียบคมเสมอเลยนะคะ!" เฉินลี่เอ่ยประจบประแจง "สวยจริงๆ ชุดนี้ถ้าพี่เชี่ยนใส่ต้องสวยมากแน่ๆ" "นั่นสิ..." ทันใดนั้น เสียง "ติ๊ง" ของลิฟต์ก็ดังขึ้น หลินมี่ก้าวเท้าเข้าไปเป็นคนแรก ในเวลานี้ หลินมี่เผยรัศมีและความคมคายออกมาโดยไม่คิดปิดบัง การแต่งกายก็ดูแตกต่างจากสมัยที่ยังอยู่ที่หวนอวี่ (寰宇) ราวกับเป็นคนละคน ทั่วร่างเปล่งประกายด้วยความมั่นใจและสุขุม เมื่อเห็นหญิงสาวที่ดูสวยสะดุดตาเช่นนี้ อู๋เชี่ยนและพรรคพวกต่างหันไปมองเป็นตาเดียว ทั้งหมดต่างกวาดสายตาสำรวจหลินมี่ที่เพิ่งเดินเข้าไปในลิฟต์ รูปร่างสูงเพรียวได้สัดส่วน เสื้อผ้าแบรนด์เนมคัตติ้งเนี้ยบ กระเป๋าถือใบหรู... เพียงชั่วพริบตา พวกเธอก็ประเมินฐานะของเธอเสร็จสรรพ นี่มันคนรวยนี่นา! ทว่าไม่มีใครจำหลินมี่ได้เลย เพราะในความทรงจำของพวกเธอ หลินมี่ก็เป็นเพียง 'เด็กน้อยไร้ตัวตน' ที่สวมเสื้อผ้าเชยๆ และมักถูกหวงเหว่ยกับอู๋เชี่ยนกดขี่รังแก จังหวะนั้นเอง ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก็รีบเดินมาจากอีกฝั่งของโถงลิฟต์ เมื่อเห็นหลินมี่ที่อยู่ในลิฟต์ก็ร้องเรียกอย่างประหลาดใจ "มี่มี่! เธอมาพอดีเลย! ไปขึ้นไปพร้อมกันเถอะ" หยวนหยวน (袁媛) เมินเฉยต่ออู๋เชี่ยนและพวกพ้องอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไปอย่างอารมณ์ดี คำเรียกที่สนิทสนมนั้นประหนึ่งสายฟ้าฟาด ทำให้ทุกคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในลิฟต์ต้องยืนตะลึงงัน! เดิมทีพวกเธอยังสนทนากันเรื่องมื้อเที่ยงและของที่ช้อปมาอย่างออกรส แต่ตอนนี้กลับหันขวับมามองหลินมี่พร้อมกัน ราวกับมีไฟสปอตไลต์ฉายลงมา "หยวนหยวน เธอเรียกเธอว่าอะไรนะ? มี่มี่เหรอ?" พี่หลี่เอ่ยถามคนแรกด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ใช่สิ ทำไมเหรอ แค่ไม่กี่วัน ไม่เจอกันหน่อยเดียว ลืมกันไปแล้วหรือไง?" หยวนหยวนแค่นหัวเราะมองพวกนั้นด้วยสีหน้าเย้ยหยัน 'อึ้งไปเลยล่ะสิ?' เด็กฝึกงานที่พวกเธอเคยข่มเหงรังแก ในวันนี้คือผู้ชนะที่กลับมาทวงคืนบัลลังก์แล้ว! รอโดนตบหน้าได้เลย "เธอคือ... หลินมี่?" เฉินลี่มองหลินมี่ด้วยความงุนงง ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้? ใบหน้าของอู๋เชี่ยนบิดเบี้ยว สีหน้าย่ำแย่ทันที เธอคาดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอหลินมี่ที่นี่อีก ครั้งก่อนงานเลี้ยงถูกอีกฝ่ายทำพังจนยับเยิน หลินมี่กลับลอยหน้าลอยตาทิ้งไป แต่คนรับเคราะห์อย่างเธอต้องมารับอารมณ์ของคุณหลี่แทน ตอนแรกนึกว่าหลินมี่ลาออกจากบริษัทใหญ่อย่างหวนอวี่ไปแล้ว คงจะชีวิตย่ำแย่กว่าเดิม แต่ไม่คิดเลยว่าเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน อีกฝ่ายกลับดูราวกับคนละคน รัศมีรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อู๋เชี่ยนกำถุงช้อปปิ้งในมือแน่น น้ำเสียงแฝงความประชดประชัน "แหม แค่ไม่กี่วันกลายเป็นคนรวยไปแล้วเหรอ? พวกเราเกือบจำไม่ได้แน่ะ" คำพูดของเธอมีความนัย แฝงการดูแคลนว่าหลินมี่คงไปใช้วิธีสกปรกอะไรมาถึงได้มีของพวกนี้ติดตัว หลินมี่มองอู๋เชี่ยนด้วยแววตาราบเรียบ มุมปากยกยิ้มจางๆ "ต้องขอบคุณเธอนะ ฉันถึงมีวาสนาได้ขนาดนี้ ตั้งแต่ลาออกจากหวนอวี่ไป รู้สึกว่ามีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาไม่หยุดเลย" "เธอหมายความว่ายังไง?" อู๋เชี่ยนมองหลินมี่อย่างระแวง เรื่องดีๆ อะไรจะเกิดขึ้นกับคนแบบนี้ได้? หรือว่าหลังคืนงานเลี้ยงนั้น จะมีเรื่องอะไรที่เธอไม่รู้เกิดขึ้นอีก? เมื่อเห็นดังนั้น หยวนหยวนก็ควงแขนหลินมี่อย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจจนปิดไม่มิด โดยไม่สนใจคำถามของอู๋เชี่ยน "เอาล่ะๆ ฉันขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักอย่างเป็นทางการ นี่คือเจ้านายคนใหม่ของฉัน คุณหลิน! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกหน่อยบริษัทของเราสองคนก็จะเป็นเพื่อนบ้านชั้นบนชั้นล่างกันแล้ว" "เธอว่าอะไรนะ?" "หลินมี่เป็นเจ้านายคนใหม่ของเธอเหรอ?" "ฮ่าฮ่าฮ่า～" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะของอู๋เชี่ยนและพวกพ้องก็ดังก้องไปทั่วลิฟต์ เห็นได้ชัดว่าพวกเธอคิดว่าคำพูดของหยวนหยวนเป็นเรื่องตลก "ตลกชะมัด" "จะขี้โม้ทั้งทีอย่าทำถึงขนาดนี้เลย" "หยวนหยวน เรารู้ว่าเธอสนิทกับหลินมี่ แต่ไม่จำเป็นต้องโกหกเพื่อรักษาหน้าให้เขาขนาดนั้นก็ได้มั้ง?" เมื่อเห็นพวกนั้นไม่เชื่อ หยวนหยวนก็เริ่มร้อนรน "ใครล้อเล่นกับพวกเธอกัน เรื่องที่ฉันลาออกพวกเธอก็รู้กันไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มาเพื่อเกาะขาคุณมี่มี่นี่แหละ! เฮอะ ตอนอยู่ที่หวนอวี่ทำงานหัวหมุนได้เดือนละหกเจ็ดพัน แต่คุณหลินให้ฉันเดือนละสองหมื่น พวกเธอคิดดูสิว่าจะเลือกทางไหน? คนโง่เท่านั้นแหละที่ยังยอมขายวิญญาณให้หวนอวี่อยู่"