ตอน 42

“เชื่อสิ! เชื่อสนิทใจเลย! ต่อให้วันหน้าจะมีผู้ชายเข้ามา ก็ไม่มีทางมาแทนที่ตำแหน่งของเธอในใจฉันได้หรอก!” หยวนหยวนตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แววตาของเธอมุ่งมั่นราวกับกำลังปฏิญาณตนเข้าพรรค สีหน้าดูจริงจังและศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ทว่าความเคร่งขรึมนั้นอยู่ได้ไม่ถึงวินาที เธอก็โผเข้ากอดหลินมี่พลางออดอ้อนออเซาะ “มี่มี่ เธอช่างดีเหลือเกิน ต่อไปชีวิตของฉันที่จะได้เป็นเศรษฐินีคอยควงนายแบบหนุ่มๆ จะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ～” หลินมี่ได้ยินดังนั้นก็นึกขำ ก่อนจะตอบรับอย่างหนักแน่น “ได้ ไม่มีปัญหา!” “ฮิฮิ～” หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มหารือกันอย่างละเอียดเกี่ยวกับขั้นตอนการทำงานที่จะเริ่มขึ้นต่อจากนี้ แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในร้านกาแฟ ทอดตัวอุ่นๆ ลงบนใบหน้าของหลินมี่และหยวนหยวน ทว่าความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากแววตาของพวกเธอ เพราะกำลังจะได้เริ่มต้นธุรกิจใหม่นั้น กลับรุนแรงยิ่งกว่า บนโต๊ะเต็มไปด้วยเศษกระดาษร่างแผนงานที่เขียนคำสำคัญทิ้งไว้แบบลวกๆ ทั้ง ตลาด, สินค้า, ทีมงาน และเงินทุน “เอาล่ะ แผนเบื้องต้นก็ตามนี้ ต่อจากนี้คงต้องรบกวนเธอเหนื่อยหน่อยนะ ส่วนทางฉันยังมีธุระอย่างอื่นที่ต้องไปสะสาง” หลินมี่วางแก้วกาแฟลงพลางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว เธอวางใจได้เลย เรื่องพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ เธอไปจัดการธุระของเธอไป ถ้ามีปัญหาอะไรฉันจะโทรไปปรึกษาเอง” หยวนหยวนปิดสมุดบันทึก แม้งานจะจุกจิกแต่เธอกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและฮึกเหิมกับงานใหม่ที่จะได้ทำ “ได้เลย อ้อ... ถ้าเจอทำเลที่ถูกใจ ก็ซื้อขาดไปเลยนะ” หลินมี่เผยความต้องการอย่างใจป๋า ตอนนี้เธอทำอะไรก็ชอบซื้อให้จบๆ ไม่อยากจะเช่าให้ยุ่งยาก สถานที่ที่เช่าเขามา จะไปสู้สถานที่ที่เป็นของตัวเองได้อย่างไร? ที่สำคัญที่สุดคือ หากวันหน้าเจ้าของที่เกิดนึกอยากจะยกเลิกสัญญาขึ้นมา ก็อาจจะพูดปฏิเสธไม่ให้เช่าต่อเอาดื้อๆ ในเมื่อตอนนี้เธอไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน การซื้อทิ้งไว้เพื่อตัดปัญหาไปเลยถือว่าคุ้มค่าที่สุด หากไม่ใช่เพราะเงินทุนในมือตอนนี้ต้องเก็บไว้ใช้หมุนเวียนในการลงทุน เธอคงอยากจะซื้อที่ดินสักผืนแล้วสร้างตึกสำนักงานเป็นของตัวเองไปแล้ว จะได้ใช้เป็นฐานที่มั่นสำหรับอาณาจักรธุรกิจของเธอ แถมยังปล่อยเช่าทำกำไรได้อีก ยิ่งคิดยิ่งเข้าท่า แต่ถ้าจะซื้อที่ดินในเขตเมืองหรงเฉิงเพื่อสร้างตึก คงต้องใช้เงินรวมๆ กันสักพันล้านสองพันล้านหยวนเลยกระมัง? ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นสะสมทุน สิ่งที่ควรคำนึงถึงมากกว่าคือการใช้ประโยชน์จากเงินทุนของระบบ เพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นและสร้างรากฐานที่มั่นคงในหรงเฉิง! ช่วงนี้จึงยังไม่เหมาะที่จะลงมือทำอะไรใหญ่โตเกินตัว รอไปก่อนก็แล้วกัน! “พรวด!” หยวนหยวนที่เพิ่งจิบน้ำเข้าไปถึงกับสำลักจนพ่นออกมา “ซื้อขาดเลยเหรอ?” เปย์หนักขนาดนี้เชียว? นี่พึ่งจะเริ่มต้นก้าวแรก ก็จะครอบครองสถานที่ทำงานของตัวเองเลยหรือ? “ใช่ จะได้ไม่ต้องมาคอยฟังเจ้าของที่จู้จี้จุกจิกให้รำคาญ” หลินมี่กล่าวอย่างไม่ยี่หระ “...” หยวนหยวนยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ สุดยอดไปเลยเพื่อน! แต่พอหวนนึกได้ว่าหลินมี่คือมหาเศรษฐินีที่มีเงินในมือถึงห้าร้อยล้านหยวน หยวนหยวนก็เริ่มรู้สึกว่าการซื้อตึกสำนักงานสักชั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ก็นะ... เพื่อนฉันมันรวยจริง! หากดูจากราคาที่ดินในหรงเฉิง การซื้อพื้นที่สำนักงานหนึ่งชั้นในย่านธุรกิจหลัก จะอยู่ที่ประมาณยี่สิบล้านถึงห้าสิบล้านหยวน ถ้าเลือกตึกสำนักงานในย่านที่กำลังพัฒนา ราคาก็จะถูกลงไปอีก คาดว่าไม่ถึงยี่สิบล้านก็คงซื้อได้แล้ว ด้วยสถานะทางการเงินของหลินมี่ในตอนนี้ การซื้อพื้นที่ออฟฟิศเพื่อเปิดบริษัทถือว่าทำได้สบายๆ โดยไม่กระทบต่อสภาพคล่องทางการเงินของเธอเลย อันที่จริง การมีที่ทางของตัวเองในการเปิดบริษัทนั้น ถือเป็นหน้าเป็นตาและสร้างความเชื่อมั่นในการเจรจาธุรกิจในอนาคตได้เป็นอย่างดี หากต้องการสร้างภาพลักษณ์ความเป็นมืออาชีพและความมั่นคงให้กับลูกค้าและพนักงาน การมีสถานที่ของตัวเองย่อมดีกว่าอยู่แล้ว ยิ่งถ้าธุรกิจพัฒนาไปได้เร็ว วันหน้าก็อาจจะต้องขยับขยายหาพื้นที่ที่กว้างขึ้นอีก เดิมทีเธอกำลังคิดว่าจะหาตึกสำนักงานที่คุ้มค่าราคาประหยัด แต่เมื่อเห็นหลินมี่ต้องการซื้อพื้นที่เชิงพาณิชย์โดยตรง เธอจึงปรับแผนงานใหม่ในทันที “สถานที่ทำงานไม่ใช่แค่ที่นั่งทำงาน แต่คือภาพลักษณ์ของบริษัทด้วย เมื่อสรุปสถานที่ได้แล้ว ขั้นตอนถัดไปก็คือการเสาะหาบุคลากร!” น้ำเสียงของหลินมี่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “ถูกของเธอ ทรัพยากรบุคคลคือหัวใจสำคัญของการพัฒนาบริษัท” แววตาของหยวนหยวนเป็นประกาย “เราเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่จำเป็นต้องรับคนเยอะมาก แต่ตำแหน่งหลักๆ ต้องให้พร้อม...” “อืม ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน” หลินมี่พยักหน้า ทั้งสองคนต่างผลัดกันพูด ตั้งแต่ความหมายของชื่อบริษัท ไปจนถึงตำแหน่งงานต่างๆ รวมถึงแนวทางและการพัฒนาบริษัท ทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ช่วงประมาณสี่โมงเย็น หลังจากการพูดคุยนานกว่าสองชั่วโมง แผนงานช่วงเริ่มต้นของบริษัทก็ถูกเคาะออกมาเป็นที่เรียบร้อย หลินมี่เหลือบมองเวลาแล้วตบไหล่หยวนหยวน “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ เธอต้องกลับไปรายงานตัวที่บริษัทเดิมด้วย” “จริงด้วย กลับไปฉันจะยื่นใบลาออกทันที วันนี้ไปเก็บของออกเลย” หยวนหยวนลุกขึ้นยืน แววตามุ่งมั่นฉายชัด “ดี รอฟังข่าวดีนะ” ส่งหยวนหยวนลับสายตาไป หลินมี่ก็รู้สึกฮึกเหิมอยู่ในใจ การสนทนากับหยวนหยวนทำให้เธอเชื่อมั่นในอนาคตมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงความรับผิดชอบที่แบกอยู่บนบ่า เธอถอนหายใจยาวเล็กน้อย ก่อนจะสตาร์ทรถ เตรียมตัวกลับบ้านเพื่อเรียบเรียงผลลัพธ์จากการหารือในวันนี้ แล้วพุ่งทะยานเข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่ ทว่า รถยังขับออกไปได้ไม่ไกล โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก ซึ่งมีรหัสพื้นที่ตรงกับเมืองที่เธอทำธุรกรรมธนาคาร จึงตัดสินใจกดรับ “สวัสดีครับ ใช่คุณหลินมี่หรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงเจือความนอบน้อมอยู่เล็กน้อย “ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ?” หลินมี่ถามด้วยความสงสัย “คุณหลินครับ สวัสดีครับ ผมหวังหัว ผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์จากศูนย์บริหารจัดการทรัพย์สินระดับพรีเมียมของธนาคารหัวกั๋ว ต้องขออภัยที่รบกวนนะครับ คือทางเราสังเกตเห็นว่าช่วงนี้มียอดเงินก้อนโตโอนเข้ามาในบัญชีของคุณครับ” หัวใจของหลินมี่กระตุกวูบ เงินห้าร้อยล้านนี่มันเด่นเกินไปจริงๆ ด้วย เธอทำใจให้นิ่งแล้วตอบกลับไป “อ้อ ค่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?” “อ๋อ~ ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอนครับคุณหลิน อย่าเข้าใจผิดนะครับ” น้ำเสียงของผู้จัดการหวังดูจะกระตือรือร้นมากขึ้น “คืออย่างนี้ครับ ยอดเงินนี้ได้บรรลุเกณฑ์มาตรฐานการเป็นลูกค้า VIP ระดับสูงสุดของธนาคารเราแล้ว ซึ่งทางธนาคารให้ความสำคัญกับลูกค้าคุณภาพอย่างคุณมากครับ ที่โทรมาในวันนี้ก็เพื่อจะเชิญคุณหลินหาเวลาแวะมาที่ธนาคารสักหน่อยครับ ทางเราจะทำเรื่องอัปเกรดสถานะบัตรให้ หลังจากอัปเกรดแล้ว บัตรของคุณจะได้รับบริการที่สะดวกสบายและเหนือระดับยิ่งขึ้น เช่น วงเงินโอนที่สูงขึ้น ที่ปรึกษาด้านการลงทุนส่วนตัว รวมถึงช่องทางพิเศษในการทำธุรกรรมต่างๆ แถมยังสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ระดับไฮเอนด์ที่ทางธนาคารจัดขึ้นได้ด้วย เราตั้งใจจะยกระดับประสบการณ์ด้านการเงินให้กับคุณ หวังว่าคุณจะให้โอกาสทางเราได้ดูแลคุณนะครับ”