ตอน 41

“มี่มี่ นี่เธอเอาจริงเหรอ? แต่ว่าเธอ...” สีหน้าของหยวนหยวนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เธอจ้องมองหลินมี่ด้วยแววตาจริงจัง เพิ่งจะไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน เพื่อนสนิทของเธอก็จะกระโจนเข้าสู่โลกธุรกิจเสียแล้ว? เท่าที่เธอรู้จัก หลินมี่มาจากครอบครัวธรรมดา พ่อเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางในตัวอำเภอ แม่เป็นครูสอนมัธยมปลาย ฐานะแบบนี้ถือว่าไม่เลวหากอยู่ในอำเภอ แต่ถ้ามาอยู่ในเมืองหรงเฉิง ก็ถือว่าไม่ได้มีอะไรโดดเด่น การจะมาปักหลักทำธุรกิจในหรงเฉิงไม่ใช่เรื่องง่าย หากคิดจะเปิดบริษัทขึ้นมาจริงๆ แค่เงินหลักหมื่นหลักแสนมันไม่พอที่จะทำให้อยู่รอดได้หรอก! เมื่อเห็นหยวนหยวนทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็กลืนกลับลงไป หลินมี่ก็เข้าใจความกังวลของเพื่อนทันที เธอจึงยิ้มพลางตบมือหยวนหยวนเบาๆ “เธอวางใจเถอะ ฉันมีเงิน อันที่จริงฉันแอบเล่นหุ้นมาสักพักแล้ว เดิมทีแค่กะจะหาเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายจุกจิก แต่ไม่นึกเลยว่าช่วงที่ผ่านมาดวงจะดีจัด หุ้นที่ซื้อไว้หลายตัวพุ่งทะยานไม่หยุด รวมๆ แล้วฉันกำไรมาประมาณเท่านี้!” หลินมี่แสร้งทำเป็นลึกลับโดยการชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว ตอนนี้เธอทำได้เพียงหยิบเอาเรื่องหุ้นมาเป็นข้ออ้าง อีกอย่างเส้นทางการเงินของเธอมีบันทึกชัดเจน ไม่กลัวว่าใครจะขุดคุ้ย เห็นดังนั้น หยวนหยวนก็ถามขึ้นอย่างตื่นเต้น “ห้าแสนเหรอ?” ถ้าหลินมี่มีห้าแสนจริง การจะลองเริ่มต้นธุรกิจเล็กๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ช่วงแรกก็หาโปรเจกต์เล็กๆ ทำไปก่อน ขอแค่ไม่ขาดทุนและสามารถหล่อเลี้ยงบริษัทให้ดำเนินกิจการได้ตามปกติ ก็ถือว่าอยู่รอดแล้ว “ไม่ ไม่ ไม่~ เธอกล้าคิดให้ใหญ่กว่านี้อีกหน่อยสิ” พอได้ยินแบบนั้น หยวนหยวนก็เบิกตากว้าง มากกว่าห้าแสน? เธอถามตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น “ห้า... ห้าล้าน... เหรอ?” หลินมี่อดขำไม่ได้ จึงแกล้งหยอกต่อ “ยังไม่ใช่!” “ยังไม่ใช่? แล้วนิ้วห้านิ้วที่เธอชูนั่นมันเท่าไหร่กันแน่? คงไม่ใช่ห้าสิบล้านหรอกนะ?” หยวนหยวนทำหน้าอึ้งจนแทบจะเป็นลม ห้าสิบล้านเชียวนะ ถ้ามีเงินก้อนนี้จะลุยธุรกิจก็มั่นใจได้เปราะหนึ่ง ทว่าหลินมี่กลับยิ้มโดยไม่พูดอะไร เป็นเชิงว่าทายผิด หยวนหยวนตาสว่างวาบจนเกือบจะกรีดร้องออกมา ดีที่เธอยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้างเพราะรู้ว่านี่เป็นที่สาธารณะ เธอรีบเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้เพื่อนสนิท พลางลดเสียงต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ “เธออย่าบอกนะว่าห้าร้อยล้าน?!” “อืม... ก็น่าจะประมาณนั้นแหละ” หลินมี่ไม่อยากเปิดเผยสินทรัพย์ทั้งหมดของตัวเองตอนนี้ อีกอย่างเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ก็กลัวจะทำให้เพื่อนตกใจจนเกินไป มันดูไม่มีเหตุผลเกินไปหน่อย ค่อยๆ ปูทางไปทีละขั้นดีกว่า “ตุ้บ!” วินาทีต่อมา หยวนหยวนก็ลื่นตกจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น นิ่งค้างไปสนิท “เธอเป็นอะไรไหม? ลุกขึ้นมาเร็ว” ท่าทางกะทันหันนั่นทำให้หลินมี่ตกใจไม่น้อย เธอรีบยื่นมือเข้าไปพยุงหยวนหยวนขึ้นมา เธอรู้ว่าเพื่อนต้องตกใจแน่ แต่ไม่นึกว่าปฏิกิริยาจะรุนแรงขนาดนี้ เห็นไหมล่ะ การที่เธอเลือกจะเก็บรายละเอียดสินทรัพย์ไว้ถือว่าตัดสินใจถูกแล้ว สำหรับคนที่เกิดในครอบครัวธรรมดาอย่างพวกเธอ จำนวนเงินมหาศาลระดับนี้สามารถทำให้คนขวัญกระเจิงได้จริงๆ หยวนหยวนใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “นี่เพื่อนรัก เธอเรียกห้าร้อยล้านว่า ‘ประมาณนั้น’ เหรอ? นี่มันต่างกันคนละเรื่องเลยนะ! เธอเนี่ยนะ ปกติไม่ค่อยพูดอะไร แต่พอพูดทีทำเอาฉันเกือบช็อกตาย!” หลังจากบ่นพึมพำเสร็จ เธอก็จัดท่านั่งให้เรียบร้อยแล้วถามหลินมี่อย่างจริงจังอีกครั้ง “มี่มี่ เธอไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม? เธอลงทุนจนรวยขนาดนี้จริงๆ? ห้าร้อยล้านจริงๆ นะ?” หลินมี่หัวเราะทั้งน้ำตา “เธอเห็นฉันเป็นคนเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นหรือไง?” “อืม... ก็ดูไม่เหมือนแหะ งั้นแสดงว่าที่เธอคิดจะเปิดบริษัทก็คือเรื่องจริงสินะ?” หยวนหยวนถามย้ำอีกรอบ “จริงสิ! วันนี้ที่ฉันนัดเธอออกมาก็เพื่อเรื่องนี้แหละ หยวนหยวน ฉันไม่อยากจะไปเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนใครอีกแล้ว ในเมื่อตอนนี้ฉันมีโอกาส ก็เลยอยากลองสร้างเนื้อสร้างตัวดูบ้าง เพราะฉะนั้น... เธอจะมาร่วมงานกับฉันไหม? ตอนนี้สิ่งที่ฉันขาดที่สุดคือมือขวาที่ไว้ใจได้ ช่วยฉันจัดการเรื่องต่างๆ เพราะฉันอาจจะไม่มีเวลาและพลังงานมากพอที่จะทำเองทุกอย่าง” การเปิดบริษัทช่วงแรกต้องจัดการเอกสารเดินเรื่องมากมาย ไหนจะหาออฟฟิศ ไหนจะสรรหาพนักงาน เรื่องจุกจิกพวกนี้เธอไม่สามารถแบ่งเวลามาทำเองได้หมด แถมงานที่ระบบมอบหมายมาอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้ เป็นสิ่งที่เธอเลี่ยงไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะไม่ต้องการแต้มพลังงาน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่สามารถจำกัดตัวอยู่ในที่เดียวหรือโฟกัสแค่เรื่องใดเรื่องหนึ่งได้ เธอมีตัวช่วยอย่าง ‘ระบบ’ อยู่แล้ว ขอแค่กุมทิศทางและการตัดสินใจครั้งสำคัญไว้ก็พอ เรื่องอื่นปล่อยให้คนอื่นทำแทนได้ทั้งหมด จากนั้น หลินมี่ก็ใช้ทั้งไม้อ่อนและผลตอบแทนที่น่าดึงดูด “หยวนหยวน คนแรกที่ฉันนึกถึงเวลาจะเปิดบริษัทก็คือเธอ ถ้าเธอมาช่วยฉัน ฉันเองก็จะวางใจมากขึ้น ฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละสองหมื่น สวัสดิการครบถ้วนแถมมีโบนัสปลายปี ดูแลเรื่องการบริหารงานทั่วไปและการประสานงานในบริษัท ก็คือตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการนั่นแหละ เธอว่ายังไง?” “...” ดวงตาของหยวนหยวนเป็นประกาย! เงินเดือนสองหมื่นต่อเดือน?! นั่นหมายความว่ารายได้ต่อปีเกือบสองแสนกว่า ไม่นับโบนัสปลายปี ซึ่งตีเป็นเลขกลมๆ ก็คือปีละสามแสนอัพ มากกว่างานเดิมของเธอถึงสองเท่า ด้วยคุณสมบัติของเธอตอนนี้ ต่อให้โชคเข้าข้างขนาดไหนก็คงไม่มีทางหางานที่เงินเดือนดีขนาดนี้ได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้ เพื่อนสนิทกำลังจะพาเธอบิน! เป็นการยกระดับชีวิตขึ้นมาทันที ถ้าเธอลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ก็ถือว่าเป็นการดูถูกเงินก้อนโตชัดๆ... ไม่สิ! ลังเลไปมากกว่านี้ก็เท่ากับทรยศต่อความรักอันลึกซึ้งที่เพื่อนมีให้เธอ เธอไม่ได้โชคดีด้วยโชคช่วย แต่เพื่อนสนิทกำลังหยิบยื่นความมั่งคั่งมหาศาลมาให้ถึงที่ “ตกลง! เข้าร่วมเลย! เซ็นสัญญาเมื่อไหร่? ฉันเตรียมตัวพร้อมถวายหัวทำงานให้เธอแล้ว!” หยวนหยวนดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความมุ่งมั่น ราวกับนักรบที่พร้อมตายในสนามรบ เธอตบหน้าอกตัวเองอย่างหนักแน่น ทำท่าเหมือนอยากจะเริ่มงานเดี๋ยวนี้เลย “ตัดสินใจดีแล้วนะ?” หลินมี่ถามยิ้มๆ “โธ่ จะมีอะไรให้ต้องคิดอีกล่ะ!” หยวนหยวนโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะนั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา “ฉันยังต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่พาฉันออกมาจากนรกขุมนั้นที่บริษัทฮวนอวี่ (寰宇 - Huányǔ) เกิดมาตั้งแต่นาน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกดีใจที่ตัวเองไม่ใช่คนสวย ไม่อย่างนั้นไอ้หวงเว่ย (黄伟 - Huáng Wěi) สันดานหมานั่นคงจะรังแกฉันไปแล้ว” หลินมี่ฟังแล้วก็ได้แต่ขำ ถึงแม้คำพูดของหยวนหยวนจะดูเกินจริงไปบ้าง แต่เพื่อนของเธอก็ไม่ใช่สาวสวยระดับนางฟ้า แม้จะดูน่ารักจิ้มลิ้มก็ตาม ซึ่งลักษณะแบบหยวนหยวนนั่นแหละที่ไม่เข้าพวกกับรสนิยมของหวงเว่ยและพวกผู้บริหารนิสัยเสียเหล่านั้น “ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ช่วงบ่ายนี้เรามาสรุปรายละเอียดกัน แล้วค่อยเริ่มลงมือทำทีละขั้นตอน วางใจเถอะ นอกจากสวัสดิการงานแล้ว ต่อไปถ้ามีโปรเจกต์ลงทุนดีๆ ฉันจะดึงเธอเข้าไปด้วยเสมอ ฉันพบว่าตัวเองมีสัญชาตญาณและการมองการณ์ไกลเรื่องการลงทุนดีมาก ถ้าเธอเชื่อใจฉัน ก็ลองลงทุนเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วยกันได้ มีข้าวให้ฉันกิน ก็ต้องมีน้ำแกงให้เธอซดด้วยแน่นอน”