ตอน 39

“...” เว่ยสวินหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน หลินมี่ที่เดินอยู่ข้างกายก็หยุดชะงักตามไปด้วย เธอหันไปมองเขาด้วยแววตาฉงนเล็กน้อย เว่ยสวินไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงยกมือขึ้นแล้วจัดการทัดปอยผมที่ปลิวไสวเพราะแรงลมของเธอไปไว้หลังใบหูอย่างเป็นธรรมชาติและอ่อนโยน ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผ่านแก้มของเธอไปโดยไม่ตั้งใจ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ทว่าสัมผัสนั้นกลับชัดเจนจนน่าใจหาย “...” หัวใจของหลินมี่เหมือนถูกใครบางคนดีดเข้าที่ขั้วหัวใจ แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุม เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สายตาของทั้งคู่ประสานกันภายใต้แสงไฟสลัว ในอากาศดูเหมือนจะมีกระแสไฟฟ้าและความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยายไหลเวียนอยู่ ดวงตาของเว่ยสวินลุ่มลึกและจดจ้องอย่างตั้งใจ แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ “กลับดีๆ นะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอกด้วย” ประโยคนี้ไม่มีคำว่า ‘คุณหลิน’ หรือ ‘ท่านประธานเว่ย’ มันเป็นประโยคที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด ทว่ากลับทำให้ใจของหลินมี่สั่นไหวเป็นระลอกคลื่น เธอรู้สึกถึงความซ่านสยิวที่ลามจากแก้มไปทั่วร่าง เธอพยายามตั้งสติแล้วตอบกลับด้วยท่าทีปกติ “อื้อ ได้เลย คุณก็กลับดีๆ นะ” เว่ยสวินยืนมองเธอก้าวขึ้นรถจนกระทั่งไฟหน้ารถสว่างขึ้นและเคลื่อนตัวออกไปไกล เขาจึงค่อยละสายตา เขายืนอยู่ที่เดิมปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านชายเสื้อ ทว่าดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่หลินมี่จากไป พร้อมด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มีความหมายลึกซึ้ง