ตอน 92

“ฉันมีธุระ คงต้องขอตัวก่อน” หลินมี่กล่าวกับเฉิงเยี่ยนด้วยมารยาทก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป “หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” เยี่ยมานนิงก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ แววตาเต็มไปด้วยความไม่หวังดี “รีบไปไหนล่ะ? เพื่อนเก่าไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไม่คิดจะคุยกันสักหน่อยหรือไง? หรือว่ากลัวพวกเราจะรู้ว่าชีวิตช่วงนี้ของเธอไปได้ไม่สวย เลยอายล่ะ?” เมื่อครู่จู่ๆ เธอก็เกิดความคิดขึ้นมา หลินมี่แต่งตัวแบบนี้แถมยังมาปรากฏตัวในโรงแรมหรูระดับนี้ บางทีอาจจะมีเรื่องอะไรที่ปกปิดไว้ก็ได้ ถือโอกาสนี้แหละที่เธอจะให้พี่เฉิงเยี่ยนได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของหลินมี่ชัดๆ ดูซิว่าเขายังจะอาลัยอาวรณ์เธออยู่อีกไหม! สีหน้าของเฉิงเยี่ยนแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย แต่เขาก็ทำได้เพียงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “มานนิง อย่าทำแบบนี้เลย” ทว่าเยี่ยมานนิงไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เธอยังคงต้อนหลินมี่ต่อด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังโปรยทานให้ขอทาน “ช่วงนี้เธอไปทำมาหากินอะไรที่ไหนล่ะ? ดูจากการแต่งตัวแล้ว คงเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนกระจอกๆ ในบริษัทไหนสักแห่งล่ะสิ? บอกมาให้ฟังหน่อยสิ เผื่อเห็นแก่ความเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย ถ้างานที่ทำมันลำบากนัก ฉันพอจะคุยกับพ่อให้รับเธอเข้ามาทำงานที่บริษัทเราได้นะ สวัสดิการเราไม่เลวเลย เป็นพนักงานต้อนรับหรือธุรการก็ยังดีกว่าไปวิ่งรอกตกระกำลำบากข้างนอกนั่น” ถ้อยคำของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูกเหยียดหยาม ราวกับว่าการมอบงานให้หลินมี่ถือเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวง เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินมี่กลับไม่รีบร้อนที่จะไปอีกต่อไป เธอหยุดเดินแล้วหันกลับมา รอยยิ้มที่เคยเสแสร้งตามมารยาทมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ ที่แฝงความนัยบางอย่าง เธอจ้องมองเยี่ยมานนิงและเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก ทว่ากลับชัดเจนจนเข้าหูคนทั้งคู่ “น้ำใจของคุณหนูเยี่ย ฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน แต่เกรงว่าค่าจ้างของฉัน คุณคงจ่ายไม่ไหวหรอก” สายตาของหลินมี่เลื่อนผ่านใบหน้าของเยี่ยมานนิงไปยังป้ายต้อนรับอิเล็กทรอนิกส์ที่หน้าโถงจัดเลี้ยง ซึ่งเขียนไว้ว่า ‘งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จเกม 《ซานไห่จิง: เขตกระจก》 (山海经：镜界)’ ตระกูลเยี่ยอย่างนั้นหรือ? ก็แค่กะลาครอบใบหนึ่งเท่านั้น “โถ~ งั้นก็บอกมาสิว่าไปทำงานอะไรมา ถึงขั้นต้องคุยโวขนาดนั้น? ด้วยฐานะของตระกูลเยี่ยอย่างฉัน ยังจ้างพนักงานกระจอกๆ อย่างเธอไม่ได้เชียวหรือ? หลินมี่ เธอเริ่มนิสัยเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ชอบคุยโวแบบนี้?” คำพูดเรียบเฉยของหลินมี่ทำให้เยี่ยมานนิงโกรธจนแทบคลั่ง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกตลกจนหลุดขำ หลินมี่คนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ แถมยังเก่งเรื่องการฝืนทำเป็นเก่งขึ้นทุกวัน ถึงแม้ตระกูลเยี่ยของเธอในเมืองหรงเฉิง (蓉城) จะไม่ใช่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ก็ถือว่าเหนือกว่าครอบครัวทั่วไปหลายร้อยเท่า เฉิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว เขาเองก็ไม่เห็นด้วยกับการรุกรานของเยี่ยมานนิง แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลินมี่เขาก็เริ่มคลางแคลงใจ ในความทรงจำของเขา หลินมี่เป็นคนรักนันสู้ชีวิตและถ่อมตัวเสมอมา เธอไม่เคยโอ้อวดถึงเพียงนี้มาก่อน เยี่ยมานนิงยังคงหัวเราะเยาะด้วยท่าทีเหยียดหยาม “ตลกสิ้นดี! คนที่มาจากอำเภอเล็กๆ พื้นฐานทางบ้านก็แย่ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยยังต้องทำงานพิเศษหาเงินกินข้าวอย่างเธอ ต่อให้หน้าตาสะสวยแค่ไหน ก็อย่าได้ฝันว่าจะปีนขึ้นไปเกาะคนรวยเลย เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ถึงบอกว่าฉันจ่ายค่าจ้างไม่ไหว? อย่าบอกนะว่าเป็นแค่ผู้ช่วยผู้จัดการในร้านเล็กๆ แล้วมาทำเป็นปากดีที่นี่? น่าขำจริงๆ...” ในขณะที่เยี่ยมานนิงกำลังได้ใจและเตรียมจะ ‘สั่งสอน’ หลินมี่ต่อ เสียงหนึ่งที่ใสกระจ่างและแฝงความตื่นเต้นก็ขัดจังหวะความกดดันนี้ลง “คุณหลินคะ” โจวเหม่ยหลิงในชุดสูททำงานเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ใบหน้าของเธอมีความกังวลใจฉายอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นหลินมี่ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นความปลาบปลื้มและนอบน้อมทันที “ฉันนึกว่าคุณหาทางไม่เจอ กำลังจะออกไปรับที่หน้าประตูพอดีค่ะ” โจวเหม่ยหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ น้ำเสียงแสดงถึงความเคารพที่ลูกน้องมีต่อเจ้านาย เธอเดินเข้ามาใกล้หลินมี่แล้วกวาดสายตามองเยี่ยมานนิงและเฉิงเยี่ยนครู่หนึ่ง เธอสัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยสู้ดีนัก ในเมื่อเจ้านายของเธอดูไม่อยากจะเสวนาด้วย เธอจึงพอจะเดาออกได้ทันที เธอรู้จักหลินมี่มาสักพักแล้ว เจ้านายของเธอเป็นคนมีมารยาทและรอบคอบในการเข้าสังคมเสมอมา น้อยครั้งนักที่จะเห็นเธอทำหน้าเย็นชาใส่ใคร แต่ดูท่าคนสองคนนี้คงจะเป็นคนที่ไม่น่าญาติดีด้วยจริงๆ “ฮ่าๆๆ~” เมื่อได้ยินโจวเหม่ยหลิงเรียกหลินมี่ว่า ‘คุณหลิน’ (林总 - คุณหลิน/ท่านประธานหลิน) เยี่ยมานนิงก็หัวเราะร่าออกมาทันที ราวกับได้ยินเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก “คุณหลินงั้นเหรอ? ตลกตายล่ะ! หลินมี่ เธอเนี่ยนะเป็นถึง ‘ท่านประธาน’? นี่มันตำแหน่งอะไรกันแน่? ประธานแผนกวิ่งรอก หรือประธานแผนกเบ๊กันล่ะ?” เธอยังคงหัวเราะจนตัวโยน สายตาที่มองหลินมี่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่าเธอ ‘จับไต๋ได้แล้ว’ “ขอโทษนะครับ... คุณคือ...” เฉิงเยี่ยนเองก็ประหลาดใจ เขาถามโจวเหม่ยหลิงด้วยความสงสัย เขาคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้มากแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน “คุณเป็นอะไรกับหลินมี่ครับ? เมื่อกี้คุณเรียกเธอว่าท่านประธานเหรอ?” ผู้หญิงคนนี้ดูมีความเป็นมืออาชีพและภูมิฐาน เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บริหารในบริษัทอย่างแน่นอน รอยยิ้มของโจวเหม่ยหลิงยังคงอยู่ แต่ในแววตากลับมีความเย็นชาแฝงเร้น เธอเหลือบมองหลินมี่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ห้ามอะไร เธอจึงยืดตัวตรงแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการและทรงพลังแบบมืออาชีพ “ดูเหมือนพวกคุณจะเข้าใจผิดนะคะ” โจวเหม่ยหลิงยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม “ท่านนี้คือผู้ก่อตั้งและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท ‘มี่ซิงอินเวสต์เมนต์’ (觅星投资) คุณหลินมี่ค่ะ!” เธอเน้นย้ำคำว่า ‘ผู้ก่อตั้งและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร’ ทุกคำชัดเจนและหนักแน่น ดูเหมือนการแนะนำตัวแค่นี้จะยังไม่พอ โจวเหม่ยหลิงจึงผายมือไปยังป้ายต้อนรับอิเล็กทรอนิกส์ตรงกลางโถงที่ส่องประกายระยิบระยับ ชื่อเรื่องตัวใหญ่บนป้ายนั้นโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง “คืนนี้บริษัทเราจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่นี่ค่ะ เกม 《ซานไห่จิง: เขตกระจก》 คงเคยได้ยินชื่อใช่ไหมคะ? เกมที่ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งยอดขายของเกมในประเทศนั่นแหละค่ะ คือผลงานจาก มี่ซิงอินเวสต์เมนต์ ของเรา” สายตาของโจวเหม่ยหลิงกวาดมองใบหน้าที่เริ่มแข็งค้างของเยี่ยมานนิงและเฉิงเยี่ยนด้วยความภาคภูมิใจ “และในฐานะนักลงทุนของโปรเจกต์นี้ การที่คุณหลินมาปรากฏตัวที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือคะ?” ถ้อยคำนั้นราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของเยี่ยมานนิงอย่างจัง “!!!” รอยยิ้มบนหน้าของเยี่ยมานนิงแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สายตาของเธอเปลี่ยนจากโจวเหม่ยหลิงไปยังหลินมี่ แล้วหันกลับไปมองป้ายต้อนรับขนาดใหญ่นั่น ก่อนจะวนกลับมาที่หลินมี่อีกครั้ง เธออ้าปากค้างแต่กลับไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ มี่ซิงอินเวสต์เมนต์? เกม 《ซานไห่จิง: เขตกระจก》 ที่กำลังครองอันดับหนึ่งนั่นน่ะนะ?!