ตอน 14

เมื่อครูประกาศชื่อหานถิงถิง เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มขึ้นจากกลุ่มนักเรียน โดยเฉพาะ ‘คู่หูจอมโวยวาย’ ที่นั่งอยู่ข้างถันอิ้ว (谭柚 - Tán Yòu) ทั้งคู่ทั้งกระทืบเท้าทั้งผิวปากด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่าคนที่สอบได้ที่หนึ่งนั้นคือตัวเองเสียอย่างนั้น

ถันอิ้วสัมผัสได้ถึงความยินดีปรีดาจากเพื่อนทั้งสอง มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นเบาๆ ความรู้สึกนี้มันช่างวิเศษนัก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับความปรารถนาดีที่ปราศจากความริษยาเจือปน

ผู้ปกครองที่นั่งอยู่ข้างหน้าหานฉุนหมิง (韩存明 - Hán Cúnmíng) ต่างก็พากันตื่นเต้นจนออกนอกหน้า “เก่งเกินไปแล้ว!”

ถันอิ้วอึ้งไป ที่เก้านะหรือ? เรื่องจริงหรือเปล่านี่? เธอไม่เคยทำคะแนนได้สูงขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่ว่ามันยากมากหรอกหรือ? ถันอิ้วเริ่มย้อนนึกถึงการสอบปลายภาค ตอนนั้นเธอรู้สึกจริงๆ ว่าข้อสอบยากพอสมควร

แต่สองเดือนที่ผ่านมาเธอฝึกทำโจทย์ยากๆ มาไม่น้อย ต่อให้มันจะยากแค่ไหน ขอเพียงแค่เธอค่อยๆ แก้ไขไปทีละจุดก็ไม่มีปัญหา ถันอิ้วจำได้แค่ว่าตอนที่ทำข้อสอบคณิตศาสตร์เสร็จ ก็เป็นเวลาที่ครูประกาศเก็บกระดาษพอดี นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอใช้เวลาทำข้อสอบนานขนาดนั้น

ตอนส่งข้อสอบถันอิ้วเพียงแค่รู้สึกว่าการสอบครั้งนี้ราบรื่นดี ในเวลานั้นเธอเองก็ยังไม่ได้เปิดใช้งานทักษะการคำนวณคะแนน รู้เพียงแค่ว่าแม้ข้อสอบจะยาก แต่เธอก็ทำได้ค่อนข้างดีทีเดียว?

หลังจากเสียงฮือฮาเริ่มเบาบางลง หวังหลานเฟิ่ง (王兰凤 - Wáng Lánfèng) ก็พูดต่อ “ผลงานตลอดสองเดือนที่ผ่านมาของหานถิงถิงทุกคนต่างเห็นกันอยู่ ความขยันหมั่นเพียรของเธอเป็นที่ประจักษ์ ความพยายามย่อมมีผลตอบแทน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเรียน”

“พวกเธอเป็นนักเรียน หน้าที่หลักของนักเรียนคือการเรียน ครูหวังว่าทุกคนจะเอาหานถิงถิงเป็นแบบอย่าง ตราบใดที่พวกเธอไม่ทอดทิ้งตัวเอง ครูเองก็จะไม่ทอดทิ้งพวกเธอเช่นกัน”

ทันทีที่ครูพูดประโยคนี้ ถันอิ้วก็เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันพอดี ราวกับถูกแววตาของถันอิ้วแผดเผา หวังหลานเฟิ่งรีบเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

นับแต่ได้ยินคำว่า ‘ที่เก้าของทั้งเมือง’ หานฉุนหมิงก็ตกอยู่ในภวังค์อึ้งงัน เสียงโห่ร้องปรบมือของคนรอบข้างเขาไม่ได้ยินเลยแม้แต่นิดเดียว หลานสาวของเขา... สอบได้ที่เก้าของทั้งเมืองเชียวหรือ?

จนกระทั่งงานประชุมผู้ปกครองสิ้นสุดลง เมื่อได้ถือใบประกาศเกียรติคุณสีทองแวววาวในมือ หานฉุนหมิงถึงได้รู้สึกว่านี่คือความจริง เขาลูบใบประกาศนั้นเบาๆ “นี่เป็นใบประกาศใบแรกที่หลานได้รับ กลับถึงบ้านปู่จะเอาไปแขวนโชว์ไว้”

ถันอิ้วทำหน้านิ่ง “เดี๋ยวก็จะมีเพิ่มขึ้นอีกค่ะ”

หานฉุนหมิงยังคงดื้อรั้น “ไม่เหมือนกันหรอก นี่มันพิเศษต่างหาก”

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มจนตาหยี ถันอิ้วเห็นหานฉุนหมิงยิ้มเช่นนี้เป็นครั้งแรก ปกติปู่มักจะทำหน้าตาย ดูเคร่งขรึมและดุดันอยู่ตลอด

พอได้เห็นเขายิ้มเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็ดูอ่อนโยนลงไปหลายส่วน

เดิมทีถันอิ้วตั้งใจจะไปลาครูสอนคณิตศาสตร์ เพราะกว่าจะได้พบกันอีกทีก็คงหลังปีใหม่แล้ว แต่ในห้องพักครูมีเพียงครูประจำชั้นเท่านั้น ครูวิชาอื่นไม่ได้อยู่ด้วย ถันอิ้วจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เธอชื่นชอบครูสอนคณิตศาสตร์คนนี้มากที่สุดนับตั้งแต่เริ่มเรียนมา เวลานี้ถันอิ้วยังไม่ทราบว่า ครูที่เธอรักมากที่สุดคนนี้ หลังจากปีใหม่ไปแล้วจะไม่ได้รับหน้าที่สอนชั้นมัธยมต้นอีก แต่จะย้ายกลับไปสอนระดับมัธยมปลายแทน

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต

ยังไม่ทันจะถึงที่พัก ข่าวที่ถันอิ้วสอบได้ที่เก้าของทั้งเมืองก็แพร่กระจายไปทั่ว ทันทีที่ก้าวเข้าประตูที่พัก เจ้าของบ้านหญิงก็รีบเดินเข้ามาหาถันอิ้วด้วยใบหน้าแย้มยิ้มราวกับดอกไม้บาน

“ถิงถิงเอ๊ย หนูเก่งจริงๆ ยินดีด้วยนะจ๊ะ รอบนี้ทำได้ดีจริงๆ”

ถันอิ้วรับมือกับความปรารถนาดีจากผู้อื่นไม่ค่อยเก่งนัก เธอจึงทำได้เพียงยิ้มตอบอย่างขัดเขิน “ขอบคุณค่ะน้า หนูจะพยายามให้มากกว่านี้ค่ะ”

พอพูดจบ ถันอิ้วก็รีบเดินขึ้นบันไดไป เจ้าของบ้านหญิงหัวเราะเบาๆ “เด็กคนนี้นี่ ชมไม่ได้เลยนะ ขี้อายจริงๆ แบบนี้ไม่ได้การนะเนี่ย เดี๋ยวก็โดนคนอื่นหลอกเอาได้ง่ายๆ หรอก”

หานฉุนหมิงรับฟังอย่างจริงจัง “แล้วต้องทำอย่างไรล่ะครับ?”

เจ้าของบ้านจึงแนะนำ “ก็ต้องหมั่นชมเธอเยอะๆ แล้วก็พาไปเปิดหูเปิดตาบ้างค่ะ เมื่อได้เห็นโลกกว้างแล้ว ใครจะมาหลอกเธอก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย”

หานฉุนหมิงจำคำแนะนำเหล่านั้นขึ้นใจ ไม่ใช่แค่เรื่องการเปิดหูเปิดตาหรอกหรือ เมืองอวิ๋น (云城 - Yúnchéng) เป็นสถานที่ที่ดีมาก เหมาะแก่การที่เขาจะพาหลานสาวไปเปิดหูเปิดตาอย่างยิ่ง

ใช่แล้ว หานฉุนหมิงตัดสินใจแล้วว่าจะพาหลานสาวไปหาแม่เลี้ยงของเธอ เมื่อเห็นผลสอบและใบประกาศเกียรติคุณของถันอิ้ว เขาก็ตัดสินใจได้ทันที

ในเมื่อเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ด้านการเรียน ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไรเขาก็จะพยายามให้หลานสาวได้เรียนต่อให้ได้ ส่วนเรื่องที่เป็นคนร้ายกาจหรือต้องกดดันใคร ปู่คนนี้จะเป็นคนทำเอง

“ไปเมืองอวิ๋น? ไปตอนนี้เลยหรือคะ?” ถันอิ้วที่เพิ่งวางสัมภาระและกำลังจะเข้าครัวทำอาหาร ถึงกับชะงักเมื่อถูกการตัดสินใจของหานฉุนหมิงกระแทกเข้าใส่

“ใช่ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” หานฉุนหมิงตอบอย่างมุ่งมั่น “เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว เราไปให้ถึงเร็วๆ เอาเงินมาให้ได้เร็วๆ จะได้สบายใจ”

ในเมื่อหานฉุนหมิงเป็นหัวหอกลุยเต็มที่ ถันอิ้วก็ไม่ขัด ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณปู่จะใส่ใจเรื่องการเรียนของเธออย่างเต็มที่จริงๆ แล้ว

พวกเขาขึ้นรถบัสไปได้โดยง่าย ตอนสี่โมงเย็นถันอิ้วและหานฉุนหมิงก็มายืนอยู่หน้าบ้านของหานกวงจื้อ (韩广志 - Hán Guǎngzhì) พ่อบังเกิดเกล้าของหานถิงถิง หานกวงจื้อแต่งงานใหม่ที่เมืองอวิ๋นเมื่อสองปีก่อน ปีนี้มีลูกชายคนเล็กแล้ว จึงไม่คิดจะกลับบ้านเกิดอีกเลย

หานฉุนหมิงไม่ได้รู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อย ในเมื่อหานกวงจื้อแต่งงานอยู่ต่างถิ่น แถมลูกชายคนเล็กยังใช้นามสกุลฝั่งผู้หญิง มันก็ไม่ต่างอะไรกับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านภรรยา

ภรรยาใหม่ของหานกวงจื้อรินชาให้หานฉุนหมิง แล้วเหลือบมองหานถิงถิงแวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ เธอพอจะรู้อยู่บ้างว่าหานกวงจื้อมีลูกสาวกับภรรยาเก่าคนหนึ่ง เป็นเด็กที่โตมาจากชนบท แล้วจะไปมีอะไรพิเศษเชียว?

ทว่าในเวลานี้ แม้เสื้อผ้าที่ใส่จะดูเก่าไปบ้าง แต่ก็ซักจนสะอาดสะอ้าน ใช่แล้ว ความรู้สึกแรกที่เด็กคนนี้มอบให้คือ ‘ความสะอาด’ ผมเผ้าหวีจัดทรงไว้อย่างเป็นระเบียบ ดูแล้วให้ความรู้สึกสุขุมเยือกเย็น

หลังจากก้าวเข้ามาในบ้าน เธอเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงอย่างสำรวม ไม่หันมองไปทั่วอย่างซุกซน

หลี่เสี่ยวเหมย (李晓梅 - Lǐ Xiǎoméi) พยักหน้าเบาๆ อย่างน้อยในสายตาแรก ลูกเลี้ยงคนนี้ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกน่ารังเกียจ

“คุณพ่อคะ กวงจื้อเขายังทำงานอยู่เลยค่ะ กว่าจะเลิกงานก็ห้าโมงครึ่ง ดื่มชาก่อนนะคะ นี่ถิงถิงใช่ไหมจ๊ะ? กินลูกอมหวานๆ แก้เลี่ยนหน่อยนะ”

เธอกล่าวพร้อมกับเลื่อนจานลูกอมที่มีทั้งลูกอม เมล็ดทานตะวัน และถั่วลิสงมาให้ ถันอิ้วมองดูแวบหนึ่งแล้วกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะน้า หนูขอดื่มชาอย่างเดียวก็พอค่ะ”

เธอไม่ชอบกินเมล็ดทานตะวันหรือถั่วลิสงจริงๆ ไม่ใช่แค่เธอ แต่ตัวหานถิงถิงเองก็ไม่ชอบเช่นกัน

ในขณะที่หลี่เสี่ยวเหมยกำลังพิจารณาหานถิงถิง ถันอิ้วเองก็สังเกตอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ จากความทรงจำของหานถิงถิง เธอรู้ว่านี่คือภรรยาคนปัจจุบันของหานกวงจื้อ แน่นอนว่าหานถิงถิงไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับเธอนัก เพราะหลี่เสี่ยวเหมยใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองอวิ๋นมาโดยตลอด

และหลังจากที่หานถิงถิงต้องออกจากโรงเรียนไปแต่งงาน เธอก็ยิ่งมีโอกาสพบหน้าพ่อแม่แท้ๆ น้อยลงไปอีก มาถึงตอนนี้เมื่อได้พบหลี่เสี่ยวเหมย ถันอิ้วก็นำภาพของเธอมาเปรียบเทียบกับความทรงจำของหานถิงถิงโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าจะดูอ่อนเยาว์กว่าที่คิดไว้... ถันอิ้วแอบขำในใจ ก็แน่ล่ะ ตอนนี้เธอยังอายุไม่ถึงสี่สิบเลยนี่นา

หานถิงถิงและหานฉุนหมิงต่างเป็นคนพูดน้อย หลี่เสี่ยวเหมยที่ไม่ได้สนิทสนมกับทั้งคู่จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง พอลูกชายคนเล็กของเธอร้องไห้งอแง หลี่เสี่ยวเหมยจึงใช้โอกาสนี้เข้าไปดูลูกในห้องเพื่อหลบความอึดอัดนั้นไปในตัว