ตอน 33

ยามนี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี ลู่เสวียนเหอ(陆悬河 - Lù Xuánhé) ยืนอยู่บนริมฝั่งมองลงไปยังผิวน้ำที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ไกลออกไปมีไอความร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา ไม่รู้เลยว่าอุณหภูมิในตอนนี้พุ่งสูงไปถึงระดับไหนแล้ว

ใต้ผิวน้ำ อิฐเกล็ดเงินวารี(汐银鳞砖) ได้ปูพื้นชั้นใต้ดินจนเสร็จสมบูรณ์ มองไปเห็นเป็นสีเงินสวยงามตระการตา จริงอยู่ที่ว่าอิฐเกล็ดเงินวารีไม่ถูกกับแสงแดดจัด แต่หากมีน้ำคอยปกคลุมไว้ก็จะช่วยได้มาก ยิ่งเมื่อนำอิฐจำนวนมหาศาลมาวางเรียงกันเช่นนี้ ก็ยิ่งเพิ่มความทนทานต่อแสงอาทิตย์ได้เป็นอย่างดี อีกอย่างคือหินแร่ที่เคยเกือบจะ 'โผล่' พ้นผิวน้ำออกมาก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับมันเลยแม้แต่น้อย

หลังจากขึ้นฝั่งมาทานอาหารเที่ยง เหล่ามนุษย์งูก็เริ่มทำงานกันอย่างขยันขันแข็งจนน่าเลื่อมใส

"พวกมนุษย์งูนี่มันยอดนักแบกจริงๆ ขยันกันเสียเหลือเกิน"

แม้เขาจะผ่านอะไรมามากมายนับตั้งแต่มายังโลกใบนี้ แต่ด้วยความที่เวลาบนโลกเดิมเพิ่งผ่านไปได้ไม่นานนัก ในใจเขายังคงหลงเหลือเศษเสี้ยวของจิตสำนึกในสังคมศิวิไลซ์อยู่บ้าง ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกว่าตนเองใช้งานพวกมันหนักเกินไปหน่อย จึงตัดสินใจว่าจะเพิ่มมื้ออาหารพิเศษให้พวกมันในตอนเย็น

ส่วนความถี่ในการทำงานคงลดลงไม่ได้ โดยเฉพาะในเมื่อพวกมนุษย์งูเองก็ดูไม่ได้อยากจะลดมันลงเสียด้วย

โกดังใต้พื้นน้ำสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่สำหรับถ้ำสำหรับปลูกเห็ดหรือพืชที่ไม่ต้องการแสง ลู่เสวียนเหอไม่ได้คิดจะขุดเจาะลงไปใต้น้ำเหมือนที่ เอมิรา (艾米拉 - Àimǐlā) เคยเสนอเอาไว้ เพราะเมื่อจำนวนชาวบ้านเพิ่มขึ้นและอาณาเขตขยายตัว พื้นที่บนบกก็เริ่มโล่งกว้างขึ้นมาก

อีกอย่าง พื้นที่อาณาเขตที่เขาเลือกมาแต่แรกก็ถือว่าทำเลทอง ทั้งพิงภูเขาและติดแหล่งน้ำ ภายในลานบ้านยังมีโกดังที่อิงกับแนวเทือกเขาที่ทอดตัวยาวไปทางปลายน้ำ เขาจึงตั้งใจว่าจะขุดเจาะช่องเขาบนบกเพื่อทำเป็นถ้ำสำหรับเพาะปลูก ซึ่งถือเป็นแหล่งอาหารที่สามารถหมุนเวียนได้ในระยะยาว

งานมีล้นมือเสียจนอยากมีร่างแยก ท้ายที่สุดวันนี้ทั้งวันเขาจึงทำได้เพียงผลิตอิฐเกล็ดเงินวารีอยู่ในห้องทำงาน ส่วนงานอื่นต้องพักไว้ก่อน ทว่าความพยายามทั้งวันก็ไม่เสียเปล่า ฐานใต้น้ำได้วางรากฐานเรียบร้อยและเริ่มมีการก่อสร้างตัวเรือนแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ชาวบ้านที่ออกไปลาดตระเวนในป่าก็ได้นำข่าวแปลกประหลาดกลับมา พวกเขาไปพบพืชชนิดหนึ่งที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง เพราะส่วนประกอบของมันสามารถเรืองแสงได้! ด้วยความกังวลว่าจะเผลอไปแตะต้องอะไรที่ไม่ควรเข้า พวกเขาจึงรีบกลับมารายงานให้ลู่เสวียนเหอทราบ

ตอนนั้นยังเหลือเวลาอีกสองสามชั่วโมงกว่าจะถึงพลบค่ำ ซึ่งหากเดินทางไปกลับก็น่าจะทันท่วงที แต่ในเวลานี้เขามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่ต้องทำ จึงจำต้องพักเรื่องพืชประหลาดนั่นไว้ก่อน แม้แต่งานผลิตอิฐก็ต้องหยุดชะงัก เขาตรงเข้าไปในอาคารหลักแล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

ข้อความในระบบแจ้งเตือนถล่มทลาย ยิ่งกว่าครั้งก่อนหน้านี้เสียอีก ใครก็ตามที่มีรายชื่อเป็นเพื่อนต่างก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาเขา ช่องแชทส่วนตัวแจ้งเตือนค้างไว้ที่ 99+ ไม่ต้องพูดถึงช่องแชทพื้นที่หรือแชทโลกที่ไหลราวกับน้ำป่า บอร์ดสนทนาก็มีความเคลื่อนไหวรวดเร็วพอๆ กับวันที่ช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง

เขาไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอก เพราะข่าวที่ปักหมุดไว้ในทุกช่องทางล้วนเป็นเรื่องเดียวกัน:

[ประกาศจากแดนหมอก: ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิต 'เคอเซวี่ย' (柯薛 - Kē Xuē) ที่อัปเกรดโฉนดที่ดินถึงระดับ 2 สำเร็จ! เปลี่ยนลานบ้านส่วนตัวให้กลายเป็นหมู่บ้าน ได้รับกล่องสมบัติระดับ 4]

[ประกาศจากแดนหมอก: ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิต 'เคอเซวี่ย' ที่ได้สัมผัสกับอารยธรรมแห่งโลก 'รหัส 0' (代号0) ในฐานะเจ้าดินแดนจากโลกมนุษย์อย่างแท้จริง ปลดล็อกตารางจัดอันดับผู้รอดชีวิตและตารางความสำเร็จ ได้รับกล่องสมบัติพิเศษ]

ลู่เสวียนเหอจ้องมองประกาศปักหมุดทั้งสองข้อด้วยความรู้สึกบางอย่างในใจ "เคอเซวี่ย คนนี้เป็นใครกัน?"

ไม่ใช่แค่เขาที่สงสัย ทุกคนต่างก็อยากรู้เช่นกัน การปลดล็อกที่ก้าวกระโดดเช่นนี้มันดูเกินจริงไปมาก

เขากดเข้าไปที่ตารางจัดอันดับผู้รอดชีวิตแล้วกวาดสายตามองหาชื่อของตัวเอง อันดับที่ 55 – ดินแดนทะเลลึก ของ ลู่เสวียนเหอ ไม่เลวเลย

หลังจากตารางจัดอันดับนี้ถูกปลดล็อก ผู้รอดชีวิตหนึ่งหมื่นอันดับแรกต่างก็มีสัญลักษณ์นำหน้าชื่อที่ดูโก้หรู ชื่อที่โดดเด่นของเขาจึงกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนรอบข้างไปโดยปริยาย

นอกจากข่าวใหญ่ทั้งสองนี้แล้ว ร้านค้าในแดนหมอกยังเปิดช่องทางสำหรับการฝึกฝนของผู้เหนือมนุษย์ แต่ก็ต้องใช้สกุลเงินพิเศษในการซื้อ ซึ่งเงินตราเหล่านี้ก็คือสกุลเงินพื้นฐานของโลก 'รหัส 0' ที่มีผู้รอดชีวิตเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ครอบครอง

"ไอ้เคอเซวี่ยคนนี้เป็นใครวะ? ไม่สมเหตุสมผลเลย ปลดล็อกสองความสำเร็จพร้อมกันได้ยังไง? ทำไมเรายังดิ้นรนเอาตัวรอดในป่า แต่เขาดันไปถึงขั้นเจ้าดินแดนแล้ว?"

"ในเขตเรามีระดับท็อป 100 ด้วยว่ะ! เหยด... อันดับ 55 ลู่เสวียนเหอ! ตาฉันจะบอดเพราะรัศมีเขาแล้ว!"

"ไม่ดิ ฉันว่ามันแปลกๆ นะ ขนาดโฉนดที่ดินเรายังแทบจะงมเข็มกันอยู่เลย พ่อหนุ่มวิทยาศาสตร์คนนั้นไปหาวิธีอัปเกรดเจอได้ไง?"

"ก็ต้องเข้าใจว่าช่องว่างระหว่างคนกับคน มันยิ่งใหญ่กว่าช่องว่างระหว่างคนกับหมาอีกนะ หัดดูความเก่งของคนอื่นแทนที่จะมัวแต่มองตัวเองว่ากระจอกเถอะ"

"อารยธรรมโลก 'รหัส 0' งั้นเหรอ? เอาจริงๆ ฉันเริ่มกลัวคนพวกนี้แล้วสิ"

ลู่เสวียนเหอไถหน้าจอไปได้สักพัก ก็เหลือบไปเห็นข้อความในช่องส่วนตัวที่เพิ่มเข้ามา

ณ หมู่บ้านขนาดเล็กที่ห่างออกไปนับหมื่นลี้ ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าซีดเผือดกำลังยืนจ้องมองประกาศปักหมุดด้วยความตื่นเต้นจนใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ดีมาก... ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ"

ถูกต้องแล้ว เขาคือ 'ผู้หวนคืน' (คนกลับชาติมาเกิด)

ทว่าในชาติก่อน ตอนที่เขามาถึงโลก 'รหัส 0' เขาอาศัยอยู่ได้ไม่ถึงหกเดือนก็ต้องตายลง แม้จะมีชีวิตอยู่เพียงครึ่งปี แต่เขาก็มีข้อได้เปรียบเหนือนักรอดชีวิตคนอื่นนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับโลกใบนี้ ในขณะที่ชาวโลกเดิมยังต้องกัดฟันงมเข็มและยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อสำรวจข้อมูล แต่เขารู้ทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

เขามองดูตารางจัดอันดับแล้วสะดุดตากับชื่อเจ้าดินแดนหลายคน โดยเฉพาะ 'ดินแดนทะเลลึก' ของ ลู่เสวียนเหอ ที่เขาทำเครื่องหมายพิเศษเอาไว้ สายตาจ้องเขม็งไปยังชื่อนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ต่อให้ฉันเกิดใหม่แล้ว แกก็ยังเก่งกาจเหมือนเดิมสินะ"

ในชาติก่อน 'ดินแดนทะเลลึก' คือขุมพลังมหาศาลในสายตาของเขาและชาวโลกคนอื่นๆ และเขาก็คือคนที่ตายไประหว่างทางที่กำลังจะไปขอพึ่งพิงเจ้าดินแดนแห่งนี้

ลู่เสวียนเหอเติบโตเร็วเกินไป อันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตกลับไม่ใช่จุดจบของคนผู้นี้ แต่เป็นโอกาสก้าวกระโดดครั้งใหม่ พอคิดถึงตรงนี้ เคอเซวี่ยก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้น

ตอนนี้เขายังมีความทรงจำล่วงหน้าเหลืออยู่อีกห้าเดือน เขาต้องรีบคว้าทุกอย่างที่ทำได้มาอยู่ในมือให้เร็วที่สุด เมื่อนึกถึงวิกฤตการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตและเหล่าเจ้าดินแดนผู้แข็งแกร่ง สีหน้าของเขาก็ปรากฏความตื่นตระหนก

หากให้วัดกันจริงๆ เขาไม่มีทางสู้เจ้าดินแดนพวกนั้นได้ แต่เขาแค่ขออย่าให้โดนทิ้งห่างมากเกินไป รางวัลที่ได้รับตอนนี้ก็น่าจะเพียงพอให้เขาเกาะกลุ่มอยู่ในระดับสองได้แล้ว...

.....

จางเมี่ยว (张庙 - Zhāng Miào): เพื่อนของเพื่อนที่ฉันส่งไปแทรกซึม ได้ข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับ 'ผู้เหนือมนุษย์' มาแล้ว พวกนายลองอ่านนี่ดู

จางเมี่ยว: จำไว้ว่าอย่าปล่อยข้อมูลนี้หลุดออกไปเด็ดขาด อย่าได้ดูถูกพวกคนพื้นเมืองเชียว เพื่อนฉันบอกมาว่าคนในโลก 'รหัส 0' รู้เรื่องที่พวกเรามาถึงนานแล้ว! แต่เพราะเหตุผลบางอย่าง พวกเขาเลยเลือกที่จะดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น

จางเมี่ยว: พวกนายเข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง?