ตอน 18

“เคร้ง!” ขวดน้ำดื่มที่พนักงานโรงแรมส่งให้ร่วงหล่นจากมือของหลินมี่ลงสู่พื้นโดยไม่ตั้งใจ เท่าไหร่นะ? ข้อความด้านบนเธอมองไม่เห็นแล้ว ในหัวของเธอตอนนี้มีเพียงตัวเลขจำนวนมหาศาลที่เรียงรายอยู่! เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? สิบแปดล้านกว่า?! ใช่แล้ว... เมื่อวานในกระเป๋าเงินของระบบเธอมีเงินอยู่หนึ่งล้านแปดแสนกว่า พอผ่านไปหนึ่งคืน ยอดเงินในกระเป๋าก็ดีดตัวเพิ่มขึ้นสิบเท่า นั่นก็คือสิบแปดล้านกว่าไม่ผิดแน่! “เป็นอะไรไป? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เว่ยซวินที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของคนข้างกาย เขาจึงก้มลงเก็บขวดน้ำที่ตกพื้นพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ พอดีเมื่อกี้ใจลอยไปหน่อย” หลินมี่ได้สติกลับมา เธอรับขวดน้ำจากมือเขามาวางไว้บนเก้าอี้พลาสติกข้างตัว เธอรีบกำมือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นเอาไว้แน่น โชคดีที่ไม่ได้ทำโทรศัพท์มือถือร่วงลงพื้นไปด้วย เธอมีเงินสิบแปดล้านแล้ว?! นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน? ไม่กี่วันก่อนเธอยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานที่ถูกกดขี่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเศรษฐีนีเงินล้านไปเสียแล้ว?! หลินมี่รู้สึกมึนงงไปหมด มันให้ความรู้สึกเหมือนฝันไป ไม่ใช่เรื่องจริงหรือเปล่า? นี่เธอไม่ได้กำลังหลอนไปเองใช่ไหม? “ดีเหลือเกิน! ท่านประธาน ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” ฮั่นหลินพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก บนใบหน้าเขามีคราบเขม่าควันสีดำเปรอะเปื้อน ตลอดการหนีตายเมื่อครู่ เขาถูกฝูงชนเบียดเสียดจนเกือบเอาตัวไม่รอด ทันทีที่ออกมาได้เขาก็รีบมองหาเจ้านายของตัวเองทันที เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของอีกฝ่าย อีกอย่างโทรศัพท์ของประธานก็อยู่ที่เขา ทำให้ติดต่อใครไม่ได้เลย แต่ก็น่าแปลก เจ้านายของเขาไปไหนกับผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง? ทั้งที่ระดับฝีมือการต่อสู้ของประธานคือหนึ่งต่อห้ายังสบายๆ จะถูกผู้หญิงคนหนึ่งลากตัวไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? แถมปกติประธานก็ไม่เคยให้ผู้หญิงแปลกหน้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ ไม่รู้เลยว่าในใจของเจ้านายกำลังคิดแผนการอะไรอยู่ บริเวณรอบโรงแรมในตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน เขาเดินหาอยู่รอบหนึ่งจนกระทั่งมาเจอประธานของเขาที่มุมหลบสายตา ทำเอาเขาแทบใจหายใจคว่ำ! “คนที่ดูเหมือนมีปัญหาคือเธอนั่นแหละ!” เว่ยซวินเหลือบมองผู้ช่วยที่ไม่รู้จักดูสภาพตัวเองพลางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “...” ฮั่นหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ดีเลย นี่คือสไตล์การพูดจาเจ็บแสบตามแบบฉบับเจ้านายของเขา ดูท่าทางแล้วเขาคงปลอดภัยดีสินะ เว่ยซวินกล่าวต่อ “เอาโทรศัพท์มา แล้วรีบไปตรวจเช็กดูที่ข้างๆ นู่น ถือโอกาสล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยด้วย” “อ๋อ ได้ครับ” ฮั่นหลินรีบควักโทรศัพท์ส่งให้เจ้านาย ก่อนจะจากไปเขายังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลินมี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ประธานด้วยความอยากรู้อยากเห็น สองคนนี้มีสถานะอะไรกัน? ในเมื่อหนีออกมาจากโรงแรมได้อย่างปลอดภัยแล้ว ทำไมยังมานั่งทำหน้านิ่งกันอยู่ตรงนี้?! เจ้านายเขาว่างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? “น่าแปลกจริงๆ...” ฮั่นหลินเกาหัวพลางเดินจากไปด้วยความสงสัย ในขณะที่หลินมี่ไม่ได้สนใจบทสนทนาของทั้งสองคนเลย เธอกำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์ด้วยความดีใจสุดขีด! สำเร็จแล้ว! เธอเปลี่ยนเส้นทางชะตากรรมเดิมได้จริงๆ! เมื่อเห็นค่าพลังงานที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ความสุขและความสำเร็จมหาศาลก็เอ่อล้นอยู่ในใจของหลินมี่ เธอไม่ใช่แค่ผู้หยั่งรู้ แต่เธอยังเป็นผู้เปลี่ยนแปลงได้ด้วย! สายตาของเธอทอดมองไปยังโรงแรมอีกครั้ง พนักงานดับเพลิงกำลังเร่งมือควบคุมสถานการณ์ ถึงไฟจะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง แต่เพราะเธอแจ้งเตือนล่วงหน้า ภัยพิบัติในครั้งนี้จึงถูกควบคุมไว้ได้ทั้งหมด และเท่าที่ดูในตอนนี้ เหตุเพลิงไหม้อุบัติเหตุครั้งนี้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิต หลินมี่รีบอัปเดตกระดาน ‘ค้นหาสูงสุด’ ในวันนี้ เธอพบว่าไม่มีข่าวเพลิงไหม้ระดับ ‘ร้อนแรง’ แล้ว ข่าวเดียวที่เหลืออยู่เรื่อง “ผู้เสียชีวิตจำนวนมาก” ก็ถูกเปลี่ยนเป็น “ไม่มีผู้เสียชีวิต” ด้วยความช่วยเหลือของเธอ แม้จะเป็นเหตุฉุกเฉินและมีคนหนีตายกันจ้าละหวั่นจนอาจมีแผลถลอกบ้าง แต่นั่นก็เทียบไม่ได้เลยกับการสูญเสียชีวิต ไม่เสียแรงที่เธอทุ่มเทมาตลอดสองวันที่ผ่านมา หลินมี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ค่าพลังงานและยอดเงินในกระเป๋าระบบคือหลักฐานที่ดีที่สุดในตอนนี้ ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดนั้น เสียงจอแจรอบข้างก็ดังขึ้น คนที่หน้าโรงแรมเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ นอกจากแขกที่อพยพออกมาแล้ว ยังมีนักข่าวที่ได้รับข่าวและแห่กันมาพร้อมกล้องถ่ายรูปที่แฟลชสว่างวาบเพื่อพยายามเก็บภาพข่าวให้ได้เร็วที่สุด นอกแนวเขตห้ามเข้า ครอบครัวของผู้ประสบภัยต่างเฝ้ามองอย่างร้อนใจและสอบถามสถานการณ์ของคนใกล้ชิด “เรื่องอะไรกันนะที่ทำให้อารมณ์ดีขนาดนั้น?” เว่ยซวินหันกลับมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ เขาเห็นหลินมี่กำลังยิ้มปลื้มปริ่มกับหน้าจอโทรศัพท์ นี่กำลังคุยกับใครอยู่หรือเปล่า? “ได้เงินก็ต้องมีความสุขสิคะ~” หลินมี่ตอบกลับด้วยอารมณ์ดี แม้เรื่องรางวัลภารกิจจะบอกใครไม่ได้ แต่เรื่องผลกำไรในวันนี้เธอก็พอจะเล่าได้บ้าง ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์ไม่เหมาะสม เธอคงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว เมื่อมีเงินสิบแปดล้านนี้ เธอสามารถทำอะไรได้อีกมากมาย และมากพอที่จะทำให้พ่อแม่ของเธอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายได้ “หาเงิน?” เว่ยซวินชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ นึกว่าจะมีเรื่องอื่นเสียอีก “แล้วหาได้เท่าไหร่กันล่ะ ถึงได้ดีใจขนาดนี้?” เว่ยซวินหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม สำหรับเขาเงินก็เป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น ต่อให้มีเงินมากเท่าไหร่ก็ไม่อาจทำให้ใจเขาสั่นไหวได้ แต่เขาก็เพิ่งรู้ว่าเธอก็เป็นสาวน้อยนักสะสมเงินเหมือนกัน บางทีเขาอาจจะตอบแทนเธอด้วยวิธีอื่น “เทียบกับมหาเศรษฐีอย่างพวกคุณไม่ได้หรอกค่ะ เกรงว่าเงินจำนวนนี้ในสายตาพวกคุณคงเป็นแค่เศษเงินเท่านั้นล่ะ” หลินมี่ตระหนักได้ถึงความแตกต่างระหว่างสถานะของพวกเขาในทันที ความสุขและความภูมิใจที่พองโตเมื่อครู่ถูกสาดน้ำเย็นใส่จนมอดไปครึ่งหนึ่ง ใช่แล้ว เธอคงยังอ่อนหัดเกินไป เธอกำลังหลงระเริงไปกับมัน เงินสิบแปดล้านนี้สำหรับคนธรรมดาอาจจะดูมากมายมหาศาล แต่สำหรับคนที่มีทั้งเงินและอำนาจพวกนี้ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย หากอนาคตต้องเผชิญหน้ากับคนใหญ่คนโตเหล่านั้น เธอก็ยังเป็นเพียงมดปลวกไร้ค่าอยู่ดี คิดได้ดังนั้น หลินมี่จึงหุบยิ้มและเก็บความรู้สึกภูมิใจของตนเองลง “ไม่ว่าจะเงินเท่าไหร่ ถ้าหามาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ก็สมควรแก่การภูมิใจและยกย่อง!” เว่ยซวินกล่าวแสดงความเห็นด้วยอย่างจริงใจ การหาเงินด้วยความสามารถของตนเองไม่ว่าจะน้อยแค่ไหนก็ไม่ควรถูกดูถูกหรือมองข้าม มันดีกว่าพวกที่คอยเกาะคนอื่นเป็นกาฝากตั้งเยอะ จากนั้นเขาก็กดเปิดแอปพลิเคชัน ‘โน้ต’ (音符) ขึ้นมา “แลกช่องทางติดต่อกันหน่อยไหม?” “ได้ค่ะ” หลินมี่กดเปิดคิวอาร์โค้ดของตนเองอย่างรวดเร็ว และไม่นานเธอก็เห็นบัญชีผู้ใช้ที่มีรูปโปรไฟล์เรียบง่ายและข้อมูลแทบจะว่างเปล่า เว่ยซวินกดติดตามและส่งข้อความส่วนตัวไปว่า: เว่ยซวิน หลินมี่เห็นการกระทำของเขาแล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การติดต่อกับ ‘มหาเศรษฐีระดับแถวหน้า’ ได้ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ส่วนเรื่องการใช้ ‘นิ้วทองคำ’ นี้หาเงินต่อไปอย่างไร เธอคงต้องวางแผนให้ดีๆ อีกที “เอาล่ะ ในเมื่อตรงนี้ไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” หลินมี่เก็บโทรศัพท์และยืนขึ้น ในเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้ว เธอก็หมดห่วง “ให้ฉันไปส่งนะ” เว่ยซวินเสนอ “ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันมีธุระต่อ บายค่ะ~” หลินมี่รีบปฏิเสธทันควัน ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ เธอก็หันหลังวิ่งจากไปทันที