ตอน 15

หลินมี่รีบพุ่งตัวไปยังทางหนีไฟ ทิ้งบรรดาคนที่ไล่ตามมาไว้เบื้องหลัง ทันทีที่เธอก้าวขึ้นไปยังหน้าทางเข้าชั้นสี่ พื้นใต้เท้าก็สั่นไหวเล็กน้อย ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียง ‘ตูม—’ คล้ายกับมีเปลวเพลิงโหมกระหน่ำพุ่งตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “!!” ลำคอของหลินมี่ตีบตันทันที ครัวไฟไหม้แล้ว! คราวนี้พวกเขาน่าจะเลิกขัดขวางเธอได้เสียที เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าคือหลักฐานชั้นดี เชื่อว่ากลุ่มคนที่อยู่ชั้นสามคงรู้วิธีจัดการแล้ว หลินมี่ไม่กล้าชักช้า เธอรีบวิ่งตรงไปยังห้องประชุม ทันทีที่ใกล้ถึงห้องจัดเลี้ยง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นปุ่มสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่ติดตั้งอยู่ที่มุมกำแพง จริงสิ! ทำไมเธอถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลินมี่พุ่งตัวเข้าไปแล้วกระชากคันโยกสัญญาณเตือนภัยทันที! “วี้——วี้——วี้——” เสียงสัญญาณเตือนอัคคีภัยที่แหลมสูงและบาดแก้วหูแผ่กระจายไปทั่วทางเดินในพริบตา ในขณะนั้น ชั้นสามได้ตกอยู่ในความโกลาหลเป็นที่เรียบร้อย “กรี๊ด!” “ไฟไหม้แล้ว!” เจ้าหน้าที่ที่เดิมทีไม่ใส่ใจนัก เมื่อได้เห็นก้อนเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมาเองต่อหน้าต่อตา ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ พวกเขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป เริ่มตะโกนสุดเสียงเพื่อเร่งเร้าและนำทางฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนก เพื่อแจ้งเตือนและอพยพแขกคนอื่นๆ “หนีเร็ว! ไฟไหม้! รีบอพยพออกไป!” พลันมีเสียง ‘เปรี๊ยะปัง’ ของวัสดุที่กำลังถูกเผาไหม้ดังขึ้น ครัวหลังร้านถูกปกคลุมไปด้วยควันสีดำสนิทในทันที และกำลังแผ่ขยายไปทั่วทางเดินอย่างรวดเร็ว ส่วนพนักงานเหล่านั้นก็กำลังวุ่นวายกันยกใหญ่ ต่างคนต่างหาถังดับเพลิง บ้างก็รีบโทรศัพท์แจ้งเหตุ โชคดีที่แขกบนชั้นสามมีไม่มาก เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ ทุกคนจึงรีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างทันที ** หลังจากเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น หลินมี่ก็พุ่งตัวเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงในรวดเดียว ในขณะนั้น ห้องประชุมเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ยังคงฉายเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการประชุมสุดยอด บนเวทีมีคนกำลังกล่าวสุนทรพจน์ และด้านล่างเต็มไปด้วยเหล่าอีลีทในชุดสูทเนี้ยบ ข้างห้องจัดเลี้ยงยังมีพนักงานยืนประจำการอยู่อีกจำนวนมาก เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนชะงักไป ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกกันแน่ เจ้าหน้าที่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบเข้าไปปลอบประโลมเหล่านักธุรกิจระดับสูงในงาน และส่งคนออกไปตรวจสอบสถานการณ์ “...” ส่วนหลินมี่ที่พุ่งเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงหอบหายใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าทุกคนยังตั้งตัวไม่ติด ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว! ดังนั้น ก่อนที่พนักงานจะทันได้ทำอะไร ภายใต้สายตาประหลาดใจของเหล่าผู้ร่วมงานระดับสูง เธอพุ่งตรงขึ้นไปบนเวทีแล้วคว้าไมโครโฟนจากมือคนบนนั้นมาทันที “ทุกคนคะ โปรดเงียบและฟังฉันให้จบ ตอนนี้ห้องครัวชั้นสามมีก๊าซรั่วไหลรุนแรงและเกิดไฟไหม้แล้ว ไฟกำลังลามไปทั่ว สถานการณ์อันตรายมาก!” “ตอนนี้เจ้าหน้าที่โรงแรมกำลังเร่งจัดการ ขอให้ทุกคนทยอยออกจากโรงแรมอย่างเป็นระเบียบ ทางซ้ายและขวาของทางเดินมีบันไดหนีไฟอยู่ และตรงมุมใกล้ห้องน้ำยังมีทางออกสำหรับพนักงานอีกทาง” “แถวหน้าหกแถวแรกให้ออกทางบันไดซ้าย หกแถวกลางให้ออกทางบันไดขวา ส่วนแถวหลังสุดให้ถอนตัวออกทางช่องทางพนักงาน ห้ามใช้ลิฟต์เด็ดขาด ไฟกำลังจะลามไปถึงชั้นสี่และอาจเกิดระเบิดได้!” หลินมี่รัวคำพูดออกมาโดยไม่หยุดพัก เห็นบางคนลุกขึ้นจะพูดแทรกเธอก็เพิ่มระดับเสียงขึ้นจนกลบเสียงในห้องประชุมเสียมิด “เอาล่ะ พูดจบแล้ว ขอให้ทุกคนอพยพอย่างเป็นระเบียบ ห้ามเบียดเสียดกัน!” หลินมี่กำชับย้ำอีกครั้ง คำพูดของเธอทำให้ทั้งห้องเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยความโกลาหลที่ใหญ่กว่าเดิม บางคนสงสัย บางคนลุกขึ้นยืน บางคนอุทานด้วยความตื่นตระหนก “หนีเร็วเข้า!” “สวรรค์! จะระเบิดเหรอ?” “วิ่งเร็ว!” เพียงพริบตา ทุกคนในงานก็เริ่มขยับตัว พวกเขาไม่สนใจข้าวของส่วนตัวอีกต่อไป บางคนแม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบติดมือมา รีบวิ่งไปยังประตูทางออก หลังจากพูดจบ หลินมี่ก็ทิ้งไมโครโฟนแล้ววิ่งตรงไปยังที่นั่งผู้ชม เป้าหมายของเธอชัดเจนมาก! ตอนที่อยู่บนเวที สายตาของเธอจับจ้องไปที่เว่ยซวินที่นั่งอยู่แถวหน้าแล้ว “...” เว่ยซวินเดิมทีกำลังหมุนปากกาในมือเล่นอย่างเบื่อหน่าย การประชุมแบบนี้มีแต่เรื่องเดิมๆ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จึงเงยหน้าขึ้นมองเวทีอย่างจริงจัง เธอเหรอ? เธอยังไม่ไปอีกเหรอ? ไฟไหม้? หรือว่า นี่คืออันตรายที่เธอพูดถึงเมื่อเช้านี้? อันที่จริง เขาไม่ได้มองข้ามคำเตือนของเธอเสียทีเดียว เพราะเขาเองก็มีศัตรูอยู่ไม่น้อย ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่จะมีคนคิดเล่นงานเขา ดังนั้นหลังจากกลับเข้าห้องประชุม เขาจึงสั่งให้ผู้ช่วยไปตรวจสอบทั้งชั้น แต่กลับไม่พบผู้ต้องสงสัยใดๆ โรงแรมแห่งนี้ปลอดภัยจนเรียกได้ว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ในใจยังคงรักษาความระแวดระวังไว้ ทว่าไม่นึกเลยว่า สิ่งที่ไม่ปลอดภัยที่ผู้หญิงคนนี้บอกจะเป็น ‘ก๊าซรั่ว’?! หลินมี่เดินข้ามผ่านคนจำนวนหนึ่ง พุ่งตรงไปหาเว่ยซวินแล้วคว้าข้อมือเขาไว้ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากตัวเขาให้วิ่งไปทางประตูห้องประชุมทันที! “คุณเว่ย! หนีเร็วค่ะ!” เธอรั้งเขาไว้ พลางพูดด้วยความรีบร้อนขณะวิ่ง “ไฟลามมาแล้ว อาจจะระเบิดด้วย! ตามฉันมา!” เรื่องโครงสร้างโรงแรมและทางหนีไฟทุกจุด เธอจดจำขึ้นใจไว้นานแล้ว “...” เว่ยซวินชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าหาญและตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ ร่างกายเขาสั่นเกร็งไปชั่วขณะ มือของหลินมี่จับแน่น ราวกับมีแรงผลักดันที่ปฏิเสธไม่ได้ เมื่อเขาได้สติ ร่างกายก็วิ่งตามจังหวะก้าวของเธอไปโดยสัญชาตญาณ แต่เขาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอลากไป แถมยังอาศัยแรงและจังหวะของเธอวิ่งพุ่งไปที่ประตูด้วยกัน ในเวลานี้ห้องจัดเลี้ยงกลายเป็นสนามรบไปแล้ว โชคดีที่ทุกคนยังมีสติ แม้จะร้อนใจและกังวล แต่ก็ยังทำตามคำสั่งของหลินมี่ แบ่งกลุ่มเป็นสามทีมอย่างเป็นระเบียบ บวกกับการกำกับดูแลของเจ้าหน้าที่งาน สถานการณ์จึงไม่ได้วุ่นวายจนคุมไม่อยู่ ส่วนหลินมี่และเว่ยซวินเป็นกลุ่มแรกที่พุ่งออกจากห้องประชุม “...” ผู้ช่วยฮันที่ถูกเมินโดยสมบูรณ์ได้แต่นิ่งอึ้ง! ท่านประธานของเขาถูกผู้หญิงคนหนึ่ง ‘ฉุด’ ไปแล้ว? ไม่ใช่สิ นี่เรียกว่าสาวงามช่วยวีรบุรุษหรือเปล่า? “เดี๋ยวครับท่านประธาน! รอผมด้วย มือถือท่านตกอยู่ครับ!” ฮันหลินได้สติรีบคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะของเจ้านายแล้วไล่ตามไป แต่เพราะคลื่นฝูงชนที่เบียดเสียด เขาจึงถูกแยกออกจากกลุ่มภายในเวลาไม่กี่ก้าว ส่วนหลินมี่และเว่ยซวินแทรกตัวเข้าสู่ฝูงชน วิ่งสุดชีวิตไปทางบันไดหนีไฟ ตอนนี้ในอากาศเริ่มมีกลิ่นควันจางๆ ลอยมาให้สัมผัส “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?” เว่ยซวินถามเสียงต่ำขณะวิ่งตามเธอไป ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความสงสัยและความเร่งรีบ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการถามว่าเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร ทำไมถึงแม่นยำนัก “ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว!” หลินมี่ไม่หันกลับไปมอง เธอมีเพียงเป้าหมายเดียวคือพุ่งไปข้างหน้า มือที่กุมมือเขาไว้ยิ่งกระชับแน่นขึ้น “ออกไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน!” เธอรู้ดีว่าการทำเช่นนี้อาจดูจู่โจมและเสี่ยงเกินไป แต่ถ้าไฟลามขึ้นมา ผลที่ตามมาคงคาดคิดไม่ได้ เธอเพียงคนเดียวไม่สามารถฉุดรั้งทุกคนไว้ได้ ในสถานการณ์ที่ต้องเอาตัวรอด คนเดียวที่เธอจะช่วยได้ก็มีเพียงผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเธอไว้เท่านั้น เธอไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น และรู้สึกเสียดายชีวิตบริสุทธิ์เหล่านั้น ทั้งยังอยากเปลี่ยนกระแสในโลกออนไลน์เพื่อรับรางวัล แต่เงื่อนไขทั้งหมดนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของการรับประกันความปลอดภัยของตนเอง เธอก็มีความเห็นแก่ตัว เธอยังอายุน้อย ยังมีพ่อแม่ต้องดูแล จะให้เอาชีวิตมาทิ้งเพราะคนอื่นได้อย่างไร ดังนั้น ได้ทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของชะตาฟ้าลิขิต! สิ่งที่ควรทำ เธอทำเต็มที่แล้ว