ตอน 2

ในขณะที่หลีลั่วกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ามาในสมอง

“ซี๊ด~” หลีลั่วสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด

เพียงครู่เดียวอาการปวดก็มลายหายไป ทิ้งให้เธอยืนงงอยู่กับที่ ทันใดนั้นเสียงของ AI หญิงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกก็ดังขึ้นในหัว:

“ยินดีด้วยค่ะโฮสต์หลีลั่ว คุณได้ทำการผูกมัดกับระบบมิติสำเร็จแล้ว เสี่ยวคิว (小Q) ยินดีให้บริการค่ะ”

“หา...?” หลีลั่วทำหน้าเหวอ หลังจากตั้งสติได้เธอก็คิดในใจ

“มาแล้วสินะ! นี่มันของตายของคนเกิดใหม่ชัดๆ... ‘ระบบ’ ใช่ไหมเนี่ย?”

เสียง AI ของเสี่ยวคิวตอบกลับทันทีราวกับรู้ทัน: “โฮสต์คะ ยินดีด้วยค่ะ! คุณทายถูกแล้ว! ตอนนี้คุณผูกมัดกับระบบสำเร็จเรียบร้อย สามารถใช้จิตสั่งการเพื่อเข้าสู่พื้นที่มิติได้เลยค่ะ”

หลีลั่วไม่รอช้า เธอรวบรวมสมาธิเพียงวูบเดียว ร่างของเธอก็หายไปจากจุดเดิมในพริบตา

เมื่อสายตาที่พร่ามัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง หลีลั่วก็ต้องตะลึงงัน...

วินาทีนี้เธอพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนทุ่งหญ้าเขียวขจีอันกว้างใหญ่ไพศาล เบื้องหน้ามีคฤหาสน์หรูสามชั้นหน้าต่างกระจกบานใหญ่ตั้งตระหง่าน พื้นที่ใช้สอยรวมแล้วน่าจะมากกว่า 500 ตารางเมตร แถมข้างๆ ยังมีสระว่ายน้ำขนาดมหึมา!

ตัวคฤหาสน์มีสวนส่วนตัว หากเดินออกจากสวนไปประมาณ 100 เมตร จะพบกับผืนดินสีดำขนาดราว 500 ตารางเมตร ข้างๆ กันนั้นเป็นบ่อปลาลึกกว่า 3 เมตร กว้างประมาณ 200 ตารางเมตร ถัดไปอีกนิดเป็นพื้นที่ปิดล้อมขนาด 300 ตารางเมตร ดูแล้วน่าจะเป็นโซนสำหรับเพาะเลี้ยงสัตว์

เห็นเช่นนี้แล้วหลีลั่วก็ยิ้มจนแก้มปริ นี่มันบ้านในฝันชัดๆ!

เสี่ยวคิวดูเหมือนจะอ่านความคิดของเธอออก เสียงเรียบๆ จึงดังขึ้นในหัวอีกครั้ง:

“โฮสต์คะ นี่คือฟังก์ชันปรับแต่งมิติ ระบบจะสร้างรูปลักษณ์ของพื้นที่ตามความพึงพอใจของคุณโดยอัตโนมัติ”

“เนื่องจากเป็นการผูกมัดครั้งแรก นี่คือของขวัญที่ระบบมอบให้ค่ะ หากภายหลังคุณต้องการปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์มิติ เพิ่มพื้นที่เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ หรืออัปเกรดสิ่งก่อสร้าง คุณจำเป็นต้องใช้ ‘คะแนนเอาตัวรอด’ นะคะ”

“คะแนนเอาตัวรอด? มันคืออะไร? แล้วหามาจากไหน?” หลีลั่วขมวดคิ้วเรียวสวยพลางกรอกตาไปมาถาม

เสี่ยวคิวตอบว่า: “คะแนนเอาตัวรอด ก็ตรงตัวตามชื่อค่ะ คือคะแนนสำหรับการเอาตัวรอด...”

หลีลั่วถึงกับทำหน้าเอือมราวกับเห็นคนแก่เล่นมือถือบนรถไฟฟ้า อดไม่ได้ที่จะประชดประชันว่า:

“นี่เธอพูดเหมือนไม่ได้พูดเลยนะเนี่ย... ฟังแล้วได้ความรู้เท่าเดิมเป๊ะ!”

เสี่ยวคิวรีบพูด “โฮสต์คะ อย่าเพิ่งขัดสิคะ เสี่ยวคิวยังพูดไม่จบเลย”

หลีลั่วแคะหูแล้วทำหน้าตาย “โทษทีๆ เชิญต่อเลย”

“คะแนนเอาตัวรอดเปรียบเสมือนดัชนีการมีชีวิตอยู่ของโฮสต์ หากโฮสต์รอดชีวิตไปได้หนึ่งวัน ในเวลา 0 นาฬิกาของวันถัดไป ระบบจะเพิ่มคะแนนให้หนึ่งแต้มโดยอัตโนมัติ นี่เป็นวิธีได้รับคะแนนที่มั่นคงที่สุดค่ะ”

“ยังมีอีกสองวิธี คือการรับภารกิจจากระบบ และอีกวิธีคือการนำทรัพยากรที่ผลิตได้จากฟังก์ชันต่างๆ ในมิติ หรือทรัพยากรที่โฮสต์เก็บมาจากโลกภายนอก มาแลกเปลี่ยนเป็นคะแนนในร้านค้า นอกจากนี้ยังสามารถใช้คะแนนแลกทรัพยากรหายากต่างๆ ได้อีกด้วยค่ะ” เสี่ยวคิวอธิบายอย่างละเอียด

“มีร้านค้าด้วย? อยู่ไหนน่ะ? เร็วเข้า เปิดให้ดูหน่อย!” ดวงตาของหลีลั่วเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“เสียใจด้วยค่ะโฮสต์ ตอนนี้เลเวลของคุณยังต่ำเกินไป... ยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงร้านค้า โปรดพยายามอัปเกรดให้มากขึ้นนะคะ!”

“ที่เหลือโฮสต์ต้องศึกษาด้วยตัวเองนะคะ อีก 7 วันระบบจะปล่อยภารกิจแรกออกมา ระหว่างนี้ก็ทำความคุ้นเคยกับฟังก์ชันต่างๆ ไปก่อน เสี่ยวคิวใช้พลังงานไปมากกับการผูกมัดครั้งแรก เลยต้องขอเข้าสู่โหมดสลีปก่อน พบกันใหม่ในอีก 7 วันนะคะโฮสต์”

ไม่รอให้หลีลั่วถามต่อ เสี่ยวคิวก็เข้าสู่โหมดสลีปไปทันที

“จะรีบไปไหนของเขานะ...”

หลีลั่วบ่นพึมพำในใจพลางคิดว่าจะลองเข้าไปดูข้างในคฤหาสน์เสียหน่อย ทันใดนั้นร่างของเธอก็ย้ายไปปรากฏอยู่ภายในตัวบ้านทันที

“เอาจริงดิ? วาร์ปได้ด้วย?”

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เธอจึงนึกถึงผืนดินสีดำ แล้วเพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ไปยืนอยู่บนผืนดินนั้นจริงๆ

“มันสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!”

หลีลั่วดีใจสุดขีด เธอฮัมเพลงพลางวาร์ปกลับเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อสำรวจต่อ

ภายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหราประณีต เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน มีทั้งห้องทำงาน ห้องดูหนัง ห้องบันเทิง ห้องฟิตเนส และห้องซาวน่า เรียกได้ว่าหิ้วกระเป๋าใบเดียวก็เข้าอยู่ได้เลย

ทุกห้องเป็นห้องสวีทส่วนตัวที่มีห้องแต่งตัวและห้องน้ำในตัว แถมชั้นใต้ดินยังมีลานจอดรถกว้างขวางเสียดายที่ตอนนี้ยังว่างเปล่า

หลังจากเดินสำรวจทั่วทุกห้อง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบ้านใหญ่เกินไปหรือเพราะร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป หลีลั่วก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เธอจึงตัดสินใจเลือกห้องที่ถูกใจที่สุดจากที่เดินผ่านมา

ห้องที่เธอเลือกตกแต่งด้วยโทนสีขาวตัดกับสีชมพู ดูนุ่มนวลและสวยงาม แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่จนห้องดูอบอุ่น ที่สำคัญที่สุดคือในห้องนี้มี ‘มุมเล่นเกมระดับเทพ’!

มีคอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูงที่เหล่าเกมเมอร์ใฝ่ฝัน หลีลั่วนั่งเล่นอยู่ครู่ใหญ่ด้วยความตื่นเต้นจนไม่อยากลุกไปไหน

หลังจากสำรวจสิ่งอำนวยความสะดวกจนทั่ว เธอสังเกตเห็นว่าแม้ข้างนอกอากาศจะร้อนระอุ แต่ในคฤหาสน์กลับรักษาอุณหภูมิไว้ที่ 26 องศาได้อย่างสบายๆ

สุดท้ายเธอขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นดาดฟ้า ซึ่งมีบาร์เครื่องดื่มกลางแจ้งและโซฟาล้อมรอบ ถัดไปเป็นบ่อน้ำพุร้อนเล็กๆ จะแช่น้ำพุร้อนไปดูซีรีส์ไปคงจะฟินไม่น้อย!

ข้างบ่อน้ำพุร้อนเป็นสระว่ายน้ำไร้ขอบที่มองเห็นสระใหญ่ชั้นล่าง ไม่ต้องใช้แท่นกระโดดให้วุ่นวายเลยด้วยซ้ำ

หลีลั่วนั่งลงบนโซฟาข้างบาร์ ทันใดนั้นหน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ที่ด้านบนสุดเขียนไว้ว่า— ‘แผงควบคุมระบบมิติ’

ถัดลงมาเป็นภาพ 3D ที่จำลองผืนมิติทั้งหมด มีลูกศรสีแดงระบุตำแหน่งที่เธอยืนอยู่

เมื่อลองเลื่อนเมนูดู พบว่ามีไอคอนมากมายคล้ายกับเกมบริหารจัดการฟาร์มที่เธอเคยเล่น เช่น การเพาะปลูก การเลี้ยงสัตว์ อาหาร คลังสินค้า สภาพอากาศ และอื่นๆ

หลีลั่วกดไปที่ไอคอนการเพาะปลูก แต่มันก็แจ้งเตือนขึ้นมาว่า: ‘เมล็ดพันธุ์ไม่เพียงพอ!’

“เข้าใจแล้ว สงสัยต้องหาทรัพยากรมาก่อนถึงจะใช้ฟังก์ชันพวกนี้ได้” เธอคิดในใจก่อนจะกดไปที่ไอคอน ‘โรงงานอาหาร’

ภายในเมนูอาหารนั้นว่างเปล่า แต่เมื่อเลื่อนลงไปด้านล่างสุด พบคำอธิบายว่าการจะสร้างเมนูอาหารได้ จำเป็นต้องมี ‘ตำราอาหาร’ หรือใส่ ‘วัตถุดิบสำเร็จรูป’ เข้าไปในโรงงาน ระบบจะสแกนข้อมูลแล้วสร้างตำราให้โดยอัตโนมัติ

หลังจากนั้นระบบก็จะทำอาหารให้เองตามเมนูที่ปลดล็อก และยังสามารถเก็บไว้ในคลังสินค้าได้อีกด้วย

เมื่อเปิดดูหน้าต่างคลังสินค้า หลีลั่วก็ต้องทึ่ง มันเป็นช่องเก็บของที่ดูเหมือนในเกมออนไลน์ไม่มีผิด ที่สำคัญคือมันกว้างขวางจนเลื่อนดูแทบไม่จบสิ้น! สิ่งของประเภทเดียวกันสามารถซ้อนทับกันได้ถึง 9,999 ชิ้น และสิ่งที่วิเศษที่สุดคือ... ระบบคลังสินค้ามีฟังก์ชัน ‘คงความสด’ ซึ่งเวลาในนั้นจะถูกหยุดนิ่งไว้ตลอดกาล!

เท่านี้เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอีกต่อไป! นึกถึงตรงนี้หลีลั่วก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ถึงแม้จะต้องเหนื่อยหาวัตถุดิบมาใส่บ้าง แต่การมีมิตินี้ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลีลั่วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอสำรวจฟังก์ชันต่างๆ ต่อไป เธอพบว่ายังมีไอคอนสีเทาอีกหลายอย่างที่ยังไม่ปลดล็อก ดูท่าคงต้องรออัปเกรดไปเรื่อยๆ ถึงจะรู้ว่ามันคืออะไร

นอกจากนี้ มิตินี้ยังอัจฉริยะมาก เธอสามารถปรับสภาพอากาศหรือตั้งค่ากลางวันกลางคืนได้ตามใจ แถมยังมีโหมดทำความสะอาดอัตโนมัติ ยิ่งทำให้หลีลั่วรักสถานที่แห่งนี้มากขึ้นไปอีก!

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียง “โครก... คราก...” จากท้องของเธอประท้วงขึ้นมา

ตั้งแต่เกิดใหม่เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด ความหิวเริ่มทำเอาเธอเหงื่อซึม หลีลั่วจึงรวบรวมสมาธิแล้ววาร์ปออกจากมิติเพื่อหาอะไรกินเสียหน่อย!