ตอน 1

เดือนกันยายนในเมืองหรงเฉิง ความร้อนระอุยังไม่จางหาย แม้แต่ในยามค่ำคืน อากาศก็ยังอบอวลไปด้วยความร้อนชื้นที่น่าอึดอัด ณ หน้าห้องส่วนตัวภายในภัตตาคารจิ่นซิ่ว หญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาฟังคำดุด่า เธอสูงประมาณร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบสีขาว แม้จะเป็นชุดที่ธรรมดาที่สุด แต่ก็ไม่อาจกลบความโดดเด่นของใบหน้าที่งดงามได้ คิ้วสวยดุจภาพวาด สันจมูกโด่งเป็นแท่ง ริมฝีปากอิ่มเอิบ เป็นความงามแบบไม่ต้องพึ่งพาการตกแต่งใดๆ ที่ใครเห็นเป็นต้องสะดุดตา ทว่าในยามนี้ ดวงตาที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความขัดขืนและความจนใจ “หลินมี่! งานนี้แกยังอยากทำอยู่ไหม? ถ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไปตั้งแต่วันนี้เลย!” ชายวัยกลางคนตวาดลั่น นิ้วชี้แทบจะจิ้มเข้าที่หน้าผากของหญิงสาว เผชิญกับน้ำลายที่กระเด็นออกมาจากปากของหัวหน้าแผนก หลินมี่ได้แต่กัดฟันกรอด กำมือแน่น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้านิ่ง หวงเหว่ยยิ่งได้ใจ “หลินมี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าคืนนี้งานล่ม แกก็ไม่ต้องหวังว่าจะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ ลืมไปแล้วหรือไงว่าระยะทดลองงานของแกเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือน! บริษัทใหญ่ระดับเราไม่เคยขาดแคลนเด็กใหม่ การที่ฉันพาแกมาต้อนรับลูกค้าคนสำคัญคือการให้โอกาสและให้เกียรติแก เข้าใจไหม? เพราะฉะนั้นเข้าไปข้างในแล้วหัดพูดจาหวานๆ เข้าไว้ ได้ยินว่าคืนนี้จะมีบุคคลระดับสูงมาร่วมงานด้วย ทำให้ดีๆ ล่ะ” พูดจบ หวงเหว่ยก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของหลินมี่ เขาผลักประตูห้องส่วนตัวแล้วเดินเข้าไปทันที “...” หลินมี่กระตุกมุมปากอย่างเหยียดหยามและไร้คำจะพูด ช่างเป็นคำพูดที่ฟังดูสูงส่งน่าฟังเหลือเกิน พฤติกรรมแบบนี้มันน่าสะอิดสะเอียนนัก! ก็แค่เห็นว่าเธอมาจากเมืองเล็กๆ ไม่มีเส้นสายอะไร ก็เลยจ้องจะรังแกเด็กฝึกงานอย่างเธอ เธอรู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องก้มหน้ารับกรรม เพราะอีกฝ่ายเป็นคนกุมชะตาชีวิตการงานและอนาคตของเธอไว้ นี่แหละคือความจริง! หลินมี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบความฟุ้งซ่านในใจ เธออยากจะหยิบใบลาออกฟาดใส่หน้าไอ้หัวหน้าเฮงซวยนี่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอนึกถึงยอดเงินในแอปธนาคารที่เหลือไม่ถึงสองพันหยวน “เฮ้อ...” น่าเสียดายที่ความกล้าในใจเธอยังไม่มากพอที่จะแลกกับความสะใจชั่วครู่ เพื่ออนาคตที่ยังเหลืออยู่ จำต้องอดทนไปก่อน จากนั้น หลินมี่จึงผลักบานประตูไม้หนาหนักเข้าไป ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอันคึกคักจากการสังสรรค์ เสียงแก้วกระทบกันและเสียงพูดคุยดังระงม ตกแต่งไว้อย่างหรูหราอลังการ กวาดสายตามองเพียงครู่เดียว หลินมี่ก็เห็น “นางนกต่อ” ประจำแผนกอย่าง อู๋เชี่ยน ทันที วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีแดงไวน์ที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน แต่งหน้าจัดจ้าน ริมฝีปากสีแดงสดกำลังยิ้มแย้มขณะถือแก้วไวน์วนเวียนอยู่ท่ามกลางกลุ่มชายวัยกลางคนในชุดสูท ท่าทางของเธอดูช่ำชองและเป็นธรรมชาติ ซึ่งต่างจากหลินมี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีเกร็งๆ และเสื้อผ้าแสนธรรมดาอย่างสิ้นเชิง “แหมๆ คนสวยประจำแผนกเรามาแล้วเหรอจ๊ะ มาเร็วๆ นั่งลงสิ คุณหลี่กับคนอื่นๆ รออยู่ตั้งนานแล้วนะ” อู๋เชี่ยนตาไวเหลือบเห็นหลินมี่ เธอฉีกยิ้มหวานแล้วรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนหลินมี่ทันที ก่อนจะลากไปที่นั่งว่างข้างประธาน ซึ่งตำแหน่งนั้นบังเอิญอยู่ข้างๆ ชายวัยกลางคนร่างท้วม ดวงตาขุ่นมัว เขาคนนี้แหละคือ “ลูกค้ารายใหญ่” ที่หวงเหว่ยกล่าวถึง—คุณหลี่ หลินมี่พยายามขืนตัวออกตามสัญชาตญาณ แต่ข้อมือกลับถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น “หลินมี่ มัวยืนบื้อทำไม? นั่งลงแล้วรินเหล้าให้คุณหลี่สิ!” หวงเหว่ยสั่งด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการข่มขู่ อู๋เชี่ยนรีบเสริมทัพ “รีบหน่อยสิ ทุกคนรอเธออยู่ ไม่ต้องอายหรอก คุณหลี่นิสัยดีจะตาย ท่านดูแลเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานเป็นอย่างดีเลยล่ะ” เธอหันไปหยอกเย้าคุณหลี่ “จริงไหมคะคุณหลี่?” “จริงสิ จริงสิ! ผมเป็นคนคุยง่าย ไม่ชอบเห็นสาวๆ ลำบากหรอกนะ” คุณหลี่ฉีกยิ้มจนตาหยี พยายามแสดงความใจดีออกมา แต่รอยยิ้มบนใบหน้ามันเยิ้มนั้นกลับดูหื่นกระหายอย่างประหลาด “หลินมี่ รีบรินเหล้าให้คุณหลี่แล้วชนแก้วกันเร็วเข้า” อู๋เชี่ยนหยิบขวดไวน์แดงบนโต๊ะมาจ่อที่มือของหลินมี่อย่างถือวิสาสะ “...” หลินมี่กำขวดไวน์แน่น ความอัดอั้นตันใจพุ่งขึ้นมาจุกที่คอ คำกล่าวที่ว่าผู้หญิงอย่ารังแกผู้หญิงนั้นดูจะใช้ไม่ได้กับอู๋เชี่ยน รายนี้เกินเยียวยาจริงๆ ก่อนหน้านี้โปรเจกต์ที่เธอทำแทบตายกลับกลายเป็นผลงานของอู๋เชี่ยน ด้วยข้ออ้างที่ว่าเพราะเธอออกไปสังสรรค์กับลูกค้าจนปิดดีลได้ เรื่องนั้นเธอยังพอทน เพราะอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ที่หยั่งรากลึกในบริษัท แถมยังเป็นคนโปรดของหัวหน้าหวง แต่เธอแค่อยากทำงานหาเงินเงียบๆ เท่านั้น ทำไมต้องลากเธอมาในที่อโคจรแบบนี้เพื่อรังแกกันด้วย? เธอไปทำอะไรให้ อู๋เชี่ยน แค้นเคืองกันแน่? ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกัน สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอเป็นแค่บัณฑิตจบใหม่ บริษัทหวนอวี่ถือเป็นบริษัทที่ดีที่สุดที่เธอพอจะฝากชีวิตไว้ได้ในตอนนี้ เอาตัวรอดไปก่อน แล้วค่อยหาข้ออ้างปลีกตัวออกมา หลินมี่ข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้ แล้วฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา เธอหยิบเหยือกแบ่งไวน์มาเทลงแก้วของตนและของคุณหลี่ “คุณหลี่คะ หนูขอชนแก้วหนึ่งจอก ขอบคุณที่สนับสนุนงานของเรานะคะ” “แหม น้องหลินเกรงใจไปแล้ว!” คุณหลี่หัวเราะจนตาปิด สายตาหื่นกระหายกวาดมองใบหน้าสวยและรูปร่างที่ได้สัดส่วนของเธออย่างไม่ปิดบัง เมื่อแก้วกระทบกัน นิ้วมืออ้วนท้วนของเขาก็ “จงใจ” ลากผ่านหลังมือของเธอไป สัมผัสลื่นๆ น่าสะอิดสะเอียนทำเอาหลินมี่สะดุ้งราวกับถูกไฟช็อต เธอฝืนยิ้มทนรับความรังเกียจนั้นแล้วกระดกไวน์เข้าปากจนหมด ไอ้แก่หื่นกาม! เมื่อครั้งแรกประสบความสำเร็จ คุณหลี่ก็ยิ่งได้ใจ ภายใต้การสนับสนุนและประจบสอพลอของหวงเหว่ยและอู๋เชี่ยน เขาคะยั้นคะยอให้หลินมี่ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า คำพูดก็เริ่มแทะโลมรุ่มร่ามมากขึ้น “น้องหลินผิวดีจัง ใช้ครีมอะไรน่ะ?” “น้องหลินสวยขนาดนี้ แฟนคงต้องเป็นคนเก่งมากแน่ๆ เลยใช่ไหม?” “...” หลินมี่ฝืนยิ้มตอบในใจด่าทอไปสารพัด ในจังหวะที่เธอหยิบแก้วขึ้นมาหวังจะดื่มให้จบๆ ไปแล้วหาทางหนี ทันใดนั้น มืออุ่นจัดข้างหนึ่งก็เลื้อยผ่านใต้โต๊ะมาทางเธอ แล้วเริ่มลูบไล้ต่ำลงไป พยายามจะแตะที่ต้นขาของเธอ! “...” หลินมี่คว้าโทรศัพท์บนโต๊ะไว้แน่น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา วินาทีนั้น ความอดทนทั้งหมดที่มีก็พังทลายลง! ไปตายซะไป! ฉันไม่รับใช้แล้วโว้ย! ยอมให้ดื่มยอมให้ยิ้มสู้ยังพอทน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ใครมาทำมิดีมิร้ายกับเธอตามใจชอบ! กฎเกณฑ์บางอย่าง... ห้ามใครมาข้ามเส้นเด็ดขาด!