ตอน 34

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้มีพระคุณ ชายผู้นั้นก็คลายความระแวดระวังลง เขาเล่าถึงอาการป่วยของภรรยาด้วยน้ำเสียงสะเทือนอารมณ์ เงินก้อนนี้เขาต้องตระเวนหยิบยืมจากญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงทุกคนกว่าจะได้มาอย่างยากลำบาก เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า หากขาดเงินก้อนนี้ไป พวกเขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่สิ้นหวังเพียงใด "ถ้าไม่มีเงินก้อนนี้ การรักษาภรรยาผมคงต้องเลื่อนออกไป... เธอยังรอผมอยู่ที่โรงพยาบาล ขอบคุณคุณจริงๆ ครับ" หลินมี่รับฟังคำพูดของชายตรงหน้า มองใบหน้าที่กรำศึกกับความยากลำบาก รวมถึงมือหยาบกร้านที่บิดเบี้ยวจากการตรากตรำทำงานหนัก ในใจของเธอพลันบังเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย นี่ไม่ใช่แค่เงินก้อนหนึ่ง แต่มันคือความมุ่งมั่นทุ่มเทที่ลึกซึ้งที่สุดของชายคนหนึ่งที่มีต่อภรรยาที่ป่วยหนัก ในสังคมที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา ความรักและความรับผิดชอบอันเรียบง่ายเช่นนี้กลับดูมีค่ามหาศาล วันนี้เธอยังมัวแต่ครุ่นคิดว่าจะใช้เงินหลายสิบล้านในบัญชีอย่างไรดี ในขณะที่ชายเบื้องหน้ากลับกำลังหัวหมุนเพราะเงินเพียงไม่กี่หมื่น ซึ่งนั่นหมายถึงความเป็นความตายของชีวิตคน ความแตกต่างที่รุนแรงเช่นนี้ ทำให้หลินมี่ตระหนักถึงความหมายของการมี ‘ระบบ’ รวมถึงรับรู้ว่าตัวเธอเองนั้นโชคดีเพียงใด "พี่ชาย ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ โชคดีที่ได้เงินคืนมาแล้ว เชื่อว่าพี่สะใภ้จะต้องปลอดภัยและหายป่วยในเร็ววันค่ะ" หลินมี่ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่ออย่างแนบเนียน "พี่คะ พี่สะใภ้อยู่ที่โรงพยาบาลแถวนี้หรือเปล่าคะ? แล้วพี่สะใภ้ชื่ออะไรหรือคะ?" ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ยังตอบกลับด้วยความซาบซึ้ง "อยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สองครับ ภรรยาผมแซ่หลี่ ชื่อหลี่กุ้ยฟางครับ" หลินมี่พยักหน้า "งั้นพี่รีบไปที่โรงพยาบาลเถอะค่ะ อย่าให้การรักษาของพี่สะใภ้ต้องล่าช้าเลย" ... ในขณะเดียวกัน ชายสามคนก็เดินออกมาจากคลับส่วนตัวไม่ไกลนัก เว่ยสวินก้าวขายาวเดินนำหน้ามาเป็นคนแรก ข้างกายเขาคือหานหลินผู้ช่วยคนสนิท และชายหนุ่มอีกคนที่สวมชุดสูทลำลองท่าทางรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ชายคนนั้นมีรอยยิ้มกวนประสาทแต้มอยู่ที่มุมปาก เขาคือ กู้เฉินเจ๋อ เพื่อนสนิทของเว่ยสวินนั่นเอง จู่ๆ เว่ยสวินก็หยุดเดิน สายตาจดจ้องไปยังร่างคุ้นตาที่อยู่เบื้องหน้า เป็นเธอ? เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ? ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เว่ยสวินยกยิ้มที่มุมปาก กำลังจะก้าวเข้าไปทักทาย ทว่ากลับเห็นหลินมี่กำลังพูดคุยกับชายคนหนึ่งอยู่ ดูจากท่าทางของชายคนนั้นแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล พวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกัน? เขารู้สึกสงสัยแต่ก็ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปขัดจังหวะ เขาเป็นคนที่มีขอบเขต โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่มีความสามารถพิเศษอย่างหลินมี่ เขาเกรงว่าเธอคงไม่ชอบให้ใครเข้าไปก้าวก่ายงานของเธอ อีกทั้งการเข้าไปขัดจังหวะโดยที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย จะดูเสียมารยาทเปล่าๆ เว่ยสวินจึงหยุดฝีเท้าลง ยืนสังเกตการณ์หลินมี่อยู่อย่างเงียบๆ โดยไม่แสดงพิรุธ กู้เฉินเจ๋อที่เพิ่งคุยกับหานหลินจบหันมาเห็นเพื่อนสนิทหยุดยืนนิ่งแถมยังจ้องมองไปที่จุดหนึ่งอย่างตั้งใจ "มองอะไรอยู่? ขนาดบอสเว่ยของเรายังต้องหยุดดูอย่างตั้งใจขนาดนี้" เขามองตามสายตาของเว่ยสวินไป พบว่าเพื่อนกำลังจ้องมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดลำลองสไตล์เรียบง่ายแต่ดูดี มีกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ ท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน เธอกลับดูโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด "เอาจริงดิ! ไอ้เว่ย! แกเนี่ยนะกำลังมองผู้หญิง!" กู้เฉินเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะเอื้อมมือไปโอบคอเพื่อน เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของเพื่อนรัก เว่ยสวินก็ค้อนขวับให้ทันที "พูดจาให้มันดีๆ หน่อย ฉันเป็นผู้ชาย ถ้าไม่มองผู้หญิงจะให้ไปมองผู้ชายหรือไง?" ขืนให้คนอื่นมาได้ยินเข้า คงคิดว่าเขามีรสนิยมแปลกพิลึกไปเสียแล้ว "ไม่ใช่อย่างนั้น ก็แกน่ะสนใจผู้หญิงที่ไหนซะเมื่อไหร่ วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วมั้ง คนที่ไม่เคยชายตาแลผู้หญิงอย่างแก กลับมายืนดูสาวสวยอยู่กลางถนนเนี่ย! หานหลิน แกว่าแปลกไหม?" แม้กู้เฉินเจ๋อจะพูดหยอกล้อเป็นส่วนใหญ่ แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจจริงๆ เขาเติบโตมากับเว่ยสวินตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยใจคอเป็นอย่างดี เพื่อนรักคนนี้คือพวกบ้างานตัวยง ชีวิตทั้งชีวิตมีแต่งานกับงาน น้อยคนนักที่เว่ยสวินจะยอมหยุดมอง และถ้าเจอผู้หญิงที่น่ารำคาญเข้ามาจีบ ปากของเขานั่นแหละที่เหมือนอาบด้วยยาพิษ ดังนั้น การเห็นเว่ยสวินหยุดเดินแล้วเฝ้ามองผู้หญิงคนหนึ่งอย่างตั้งใจเช่นนี้ จึงไม่แปลกที่เขาจะตื่นเต้น หานหลินมองตามไปเช่นกัน ก่อนจะแสดงท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย "คุณหลินครับ?" เมื่อได้ยินชื่อนั้น กู้เฉินเจ๋อหันขวับไปหาหานหลินทันที "ยังไงเนี่ย? รู้จักคุณผู้หญิงคนนั้นด้วยเหรอ?" เขาไม่ยักรู้ว่าข้างกายเพื่อนสนิทจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย "ครับ รู้จัก เมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดเหตุไฟไหม้ที่งานประชุม ก็โชคดีที่ได้คุณหลินยื่นมือเข้ามาช่วย แถมเมื่อวานเธอยังช่วยลด..." หานหลินพูดถึงหลินมี่อย่างกระตือรือร้น เขาเล่าเหตุการณ์ที่หลินมี่ช่วยเหลือบริษัทให้กู้เฉินเจ๋อฟัง เพื่อให้เพื่อนของบอสได้รับรู้ถึงพลังของ ‘วิชาอาคม’ บ้าง "มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ? จริงหรือเปล่าเนี่ย?" กู้เฉินเจ๋อขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อถือ "ไอ้เว่ย ในเมื่อคุณหลินมีความสามารถขนาดนี้ งั้นเราไปชวนเธอทานข้าวกันไหม? ถือโอกาสทำความรู้จักไว้ แถมให้เธอช่วยดูดวงให้ฉันสักหน่อยด้วย" เว่ยสวินตอบกลับทันควัน "ไม่ล่ะ เรามีนัดแล้ว" เขานัดกับหลินมี่ไว้ก่อนแล้ว ใครจะยอมให้ไอ้ก้างขวางคออย่างหมอนี่ตามไปละ "เอ๋? หมายความว่าไง?" กู้เฉินเจ๋อถามอย่างงุนงง เว่ยสวินเห็นชายที่คุยกับหลินมี่เดินจากไปแล้ว เขาจึงก้าวเดินตรงไปยังตำแหน่งที่หลินมี่ยืนอยู่ "เฮ้ย รอด้วยดิ!" กู้เฉินเจ๋อและหานหลินรีบเร่งฝีเท้าตามไปทันที ... เมื่อส่งชายคนนั้นกลับไปแล้ว หลินมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการสอบถามสถานะการรักษาของคุณหลี่กุ้ยฟางที่แผนกผู้ป่วยในค่ะ... ใช่ค่ะ ฉันต้องการโอนเงินเข้าบัญชีของเธอโดยไม่ประสงค์ออกนาม หวังว่าจะช่วยให้เธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้... ค่ะ ห้าแสนหยวนค่ะ..." แม้ชายคนนั้นจะไม่ได้เล่ารายละเอียดอาการป่วยของภรรยาอย่างชัดเจน แต่เธอเคยอ่านจากข่าว ‘ประเด็นร้อน’ มาก่อน จึงรู้ดีว่าการรักษาต่อเนื่องของภรรยาเขายังต้องใช้เงินอีกจำนวนมาก ในเมื่อเธอได้ยื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว ก็ควรจะช่วยให้ถึงที่สุด และตอนนี้เธอก็มีความสามารถพอที่จะทำเช่นนั้นได้ เมื่อครู่ชายคนนั้นไม่ได้เอ่ยปากขอตรงๆ เพราะคงไม่อยากแสดงความน่าสงสารต่อหน้าคนแปลกหน้า หลินมี่ซาบซึ้งในความรักความผูกพันที่ชายผู้นี้มีต่อภรรยา และนับถือในตัวตนของเขาที่ไม่ยอมใช้ความเจ็บป่วยของภรรยามาเป็นข้ออ้างเพื่อขอรับความเห็นใจหรือเรียกร้องเงินทองอย่างไร้เหตุผล เหตุผลที่เธอไม่โอนเงินให้เขาโดยตรง เพราะเธอไม่อยากเอาเรื่องนี้ไปทดสอบสันดานของมนุษย์ เธอหวังเพียงว่าความรักของทั้งคู่จะมั่นคงยืนยาวตลอดไป ในขณะเดียวกัน เว่ยสวินและเพื่อนๆ ที่เดินมาถึงข้างหลังหลินมี่พอดี ได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์นั้นเข้า ทั้งสามคนหยุดชะงักไปชั่วครู่ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ หลินมี่กดวางสาย ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ กำลังจะหมุนตัวเดินกลับ แต่จู่ๆ ก็พบว่ามีคนสามคนยืนอยู่ข้างหลัง "ว้าย!" หลินมี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเพ่งมองชัดๆ แล้วพบว่าเป็นคนรู้จัก