ตอน 1

“แม่คะ ในเมื่อน้องอยากแต่งเข้าบ้านจ้าว ก็ปล่อยให้เป็นไปตามที่น้องต้องการเถอะค่ะ ตัวหนูเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร”

กวนโย่วซวง (关幼霜) กล่าวอย่างเกียจคร้าน พลางยื่นมือไปทางถาดที่มีหมั่นโถวแป้งข้าวโพดสามลูก และหมั่นโถวแป้งสาลีขาวสองลูกวางอยู่ เธออยากกินแป้งขาว

“แกจะทำอะไร!” จางไฉ่เหอ (张彩荷) ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรีบปัดมือเธอออก พร้อมตวาดเสียงแข็งด้วยสายตาจ้องเขม็ง “ไม่รู้หรือไงว่าหมั่นโถวแป้งขาวมีไว้ให้弟弟 (ตี้ตี้ - น้องชาย) กับ妹妹 (เม่ยเม่ย - น้องสาว) ของแก?”

“แหม แม่คะ” กวนเล่ย (关蕾) ที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ เข้าไปคล้องแขนแม่ของเธออย่างสนิทสนมพร้อมออดอ้อน “วันนี้หนูไม่อยากกินแป้งขาวค่ะ ให้พี่สาวกินเถอะ”

พูดจบ เธอก็กลอกตาไปมาแล้วหยิบหมั่นโถวแป้งขาวลูกหนึ่งส่งให้กวนโย่วซวงอย่างใจกว้าง

กวนโย่วซวงไม่ได้เกรงใจ เธอรับมาแล้วเริ่มกินทันที พร้อมกับคีบหัวไชเท้าดองมากินแกล้ม

หลังจากที่เธอเพิ่งทำความเข้าใจได้ว่าตัวเองเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตจนทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุคสมัยเรื่องนี้ และกลายเป็นลูกสาวคนโตที่บ้านตระกูลกวนไม่เห็นหัว เธอก็หิวโซมาสองวันเต็มๆ แล้ว

จะว่าไป ร่างเดิมนี้ก็น่าสงสารจริงๆ เมื่อวานถูกไล่ไปตัดฟืนที่ภูเขาซีซาน พอสี่ทุ่มกลับมาก็ตกอยู่ในสภาพดวงตาไร้แวว ผิวพรรณซีดเซียว และนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงจนขาดใจตาย

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าทำไมกวนเล่ยถึงยอมทิ้งกู้เอ๋อร์หรง (顾尔容) ชายหนุ่มอนาคตไกล เพื่อไปแย่งจ้าวหยาง (赵阳) ชายแก่วัย 30 ปีที่หมั้นหมายไว้กับร่างเดิม

เพราะในนิยายต้นฉบับ จ้าวหยางคนนี้เป็นคนรวยที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสิบหมู่บ้าน ไม่ต้องพูดถึงตอนแต่งงานไปแล้วที่เขาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้ร่างเดิมบ่อยครั้ง แค่ตอนจัดงานแต่งก็ทำให้ร่างเดิมหน้าตาเชิดหน้าชูตาได้สุดๆ แล้ว

ส่วนกวนเล่ย แม้จะแต่งงานกับชายในฝันที่พ่อแม่เลือกให้ แต่เพราะกู้เอ๋อร์หรงไม่มีบ้านในตัวเมือง กวนเล่ยจึงต้องย้ายไปอยู่กับพ่อแม่สามีในหมู่บ้านตั้งแต่แรก แถมยังต้องอยู่ร่วมกับกู้หยวนหยวน (顾元元) หลานชายวัย 7 ขวบของกู้เอ๋อร์หรงอีกด้วย

พี่ชายและพี่สะใภ้ของกู้เอ๋อร์หรงไปทำงานต่างถิ่นเป็นเวลานาน เด็กจึงอาศัยอยู่กับปู่ย่าตายาย

ด้วยเหตุนี้ กวนเล่ยจึงมักบ่นอุบ และหาเรื่องตำหนิติเตียนเด็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผลเสมอ

สิ่งที่ทำให้กวนเล่ยไม่พอใจยิ่งกว่าคือ สุขภาพของพ่อแม่สามีตระกูลกู้ไม่ค่อยดี ต้องกินยาอยู่ตลอด ไม่เพียงแต่ช่วยอะไรเธอไม่ได้ แต่ค่ารักษาก็ยังต้องเสียเงินก้อนโตไปอีก

ในขณะที่พี่สาว (ร่างเดิม) ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ล่าสุดอยู่เสมอ แต่ตัวเธอเองกลับมีเงินค่าขนมเพียงนิดเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น เธอสาปแช่งพ่อแม่สามีว่าเป็นตัวถ่วง ถึงขั้นแอบเอาเงินค่ารักษาที่สามีส่งมาให้พ่อแม่ไปซื้อเสื้อผ้าใส่เอง

กู้เอ๋อร์หรงสุดจะทนจึงขอหย่า กวนเล่ยรับไม่ได้จึงจุดไฟเผาบ้านตระกูลกู้ ครอบครัวสามีจบชีวิตลงในกองเพลิง และเธอก็ฆ่าตัวตายตามไปในที่สุด

นับเป็นโศกนาฏกรรมที่น่าสลดใจยิ่งนัก

กวนโย่วซวงเคี้ยวหมั่นโถวแป้งขาวคำโต

จางไฉ่เหอจ้องเธอเขม็งด้วยความโกรธ ก่อนจะหันไปเปลี่ยนสีหน้าเป็นแม่ผู้แสนดี แตะมือลูกสาวคนเล็กแล้วกล่าวว่า “เล่ยเล่ย ลูกอย่าเอาแต่ใจเลย ลูกชายบ้านกู้น่ะกินข้าวหลวง (ทำงานรัฐ) แถมยังหน้าตาดี มีแต่คนอยากจะดองกับเขาตั้งเท่าไหร่”

“ถ้าไม่ใช่เพราะป้าสะใภ้ของลูกกับหวังฮุ่ยอิง (王慧英) หรือก็คือแม่ของกู้เอ๋อร์หรงสมัยสาวๆ สนิทกันมาก่อน ของดีแบบนี้จะมาถึงบ้านเราได้ยังไงกัน”

“แต่ว่า แม่คะ...” กวนเล่ยอึกอัก เธอจะอธิบายอย่างไรดีว่าจริงๆ แล้วเธอเกิดใหม่ และรู้ว่าถ้าแต่งงานไปแล้วจุดจบของเธอจะเลวร้ายแค่ไหน แต่เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรให้แม่เข้าใจได้

“แม่คะ~” กวนเล่ยเบะปากออดอ้อนอีกครั้ง “ในเมื่อพี่สาวตกลงจะสลับตัวแล้ว แม่ก็อนุญาตหนูเถอะนะคะ หนูอยากแต่งเข้าบ้านจ้าวจริงๆ ค่ะ”

“ในเมื่อโย่วซวงตกลง ก็ตามใจเด็กๆ เถอะ” กวนซิ่งกั๋ว (关兴国) ที่เงียบมาตลอดกล่าวขึ้น “ลูกชายคนโตบ้านจ้าวถึงจะอายุมากไปนิด แต่ก็เป็นครอบครัวที่สะอาดสะอ้าน แถมฐานะทางบ้านก็ไม่เลว”

“อะไรนะ? คุณพูดว่าอะไรนะ?” จางไฉ่เหอขึ้นเสียงสูงด้วยความตื่นเต้น “ต่อให้รวยแค่ไหนก็เป็นแค่ชาวนา จ้าวหยางปาเข้าไป 30 แล้ว แต่เล่ยเล่ยเพิ่งจะ 21 แถมเล่ยเล่ยก็ผิวพรรณบอบบาง คุณตัดใจให้เขาต้องเป็นชาวนาไปตลอดชีวิตได้ลงคอเชียวหรือ?”

“แม่คะ แล้วทำไมพี่ใหญ่แต่งไปได้ล่ะครับ?” กวนรุ่ยเจี๋ย (关睿杰) เด็กชายวัย 12 ปีเอามือเท้าคางถามอย่างจริงจัง

“เด็กน้อยอย่างแกจะไปรู้อะไร กินข้าวเสร็จก็รีบไปทำการบ้านไป”

“แม่ไม่ต้องปฏิเสธเลย แม่ลำเอียง” กวนรุ่ยเจี๋ยยัดหมั่นโถวเข้าปากแล้ววิ่งออกไป

“เฮ้ย จะไปไหน? ทำการบ้านเสร็จหรือยัง? เฮ้อ จริงๆ เลย!”

ในขณะนั้น กวนโย่วซวงกินหมั่นโถวหมดแล้ว

เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “แม่คะ อย่ามองแค่ว่ากู้เอ๋อร์หรงมีงานทำนะคะ งานนั้นจริงๆ แล้วเป็นแค่ตำแหน่งชั่วคราว แถมกู้เอ๋อร์หรงยังมีพี่ชายที่ยังไม่ได้แยกบ้าน อีกอย่างเหมือนหลานชายเขาก็อยู่กับพวกเขาด้วยไม่ใช่หรือคะ...”

จางไฉ่เหอชะงักไป “แกไปฟังมาจากไหนมั่วซั่วน่า งานที่สำนักงานประปาเขาน่ะเป็นตำแหน่งที่จัดสรรมาอย่างถูกต้อง ส่วนเรื่องแยกบ้านไม่แยกบ้านน่ะไม่สำคัญหรอก ถ้าเล่ยเล่ยแต่งไป ก็จะได้ย้ายไปอยู่กับกู้เอ๋อร์หรงในเมืองแล้ว”

“นั่นน่ะเป็นภาพฝันที่เขาขายให้แม่ค่ะ” กวนโย่วซวงพูดเรียบๆ “กู้เอ๋อร์หรงอายุก็ไม่น้อยแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมแต่งงานเสียที พอพ่อเขาล้มลงจนหลังหักปุ๊บ เขาก็รีบร้อนอยากจะแต่งเมียปั๊บ แม่ไม่รู้สึกว่ามันมีปัญหาหรือคะ?”

“ปัญหาอะไร?”

กวนโย่วซวงจงใจหยุดเว้นจังหวะ แล้วเอ่ยช้าๆ “เขากำลังหาเมียราคาถูกมาเพื่อรับใช้พ่อเขาฟรีๆ ยังไงล่ะคะ”

กวนเล่ยรู้สึกตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง!

ใช่แล้ว! ความจริงมันเป็นแบบนั้นเป๊ะเลย!

เธอจ้องมองกวนโย่วซวงด้วยความระแวงในใจ พี่สาวที่ปกติเป็นคนเชื่องช้าและยอมคนมาตลอดคนนี้ ทำไมถึงดูเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?

เรื่องที่แม้แต่แม่ยังสืบไม่ได้ชัดเจน ทำไมพี่ถึงรู้ดีขนาดนี้? และแถมยังพูดถูกเสียด้วย

ที่สำคัญไปกว่านั้น ในเมื่อรู้ดีขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังตกลงจะสลับตัวกับเธออีก?

ไม่นาน คำถามของเธอก็ถูกแม่ถามออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เล่ยเล่ยเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเรา” กวนโย่วซวงชายตามองแล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “น้องไม่เคยลำบาก ไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน แม่ของกู้เอ๋อร์หรงก็สุขภาพไม่ดี พ่อเขาก็เจ็บตัว ถ้าน้องแต่งไป ไม่เพียงต้องคอยดูแลพวกเขาแล้วยังต้องไปทำงานไร่ทำนาอีก

“ถึงตอนนั้นพ่อแม่ก็คงอดสงสารไม่ได้ ในฐานะที่หนูเป็นพี่สาวแท้ๆ ก็ทนเห็นไม่ได้ ส่วนตัวหนูเอง จะแต่งกับใครก็เหมือนกันค่ะ หนูมีแรง ทำงานเป็น ไม่เสียเปรียบแน่นอนถ้าต้องอยู่ชนบท”

จางไฉ่เหอครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ น้ำเสียงในที่สุดก็อ่อนลง “นานๆ ทีแกจะรู้จักคิดเพื่อน้องสาว ถ้างั้นก็ได้ ในเมื่อทางบ้านกู้เขารีบคนนัก แกก็ไปแต่งแทนก่อนแล้วกัน”

จางไฉ่เหอมองไปทางกวนซิ่งกั๋วด้วยสีหน้าเด็ดขาด “ส่วนฝั่งตระกูลจ้าว ลองดูว่าพอจะถอนหมั้นได้ไหม”

กวนซิ่งกั๋วเคี้ยวหมากพลูจนหมด แล้วจิบชาคำสุดท้ายก่อนพูดว่า “เขาให้สินสอดมาครึ่งหนึ่งแล้ว อีกอย่างช่วงนี้บ้านจ้าวเขาก็ให้ข้าวของมาไม่น้อย ถ้าจะมาถอนหมั้นตอนนี้ ต่อไปเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้าน?”

“คุณหมายความว่ายังไง? คุณใจคอจะให้เล่ยเล่ยแต่งไปจริงๆ หรือ?”

กวนซิ่งกั๋วยังไม่ทันได้ตอบ กวนเล่ยก็ร้อนรนขึ้นมา

“แม่คะ แม่! ถอนไม่ได้เด็ดขาด หนูไม่อยากแต่งกับใครทั้งนั้น หนูจะแต่งกับจ้าวหยาง!” เพื่อที่จะได้เป็นคุณนายผู้ร่ำรวยในอนาคต กวนเล่ยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว เธอตะโกนบอก “หนูชอบเขาค่ะ”

จางไฉ่เหอจ้องมองลูกสาวด้วยความไม่อยากเชื่อ พร้อมกับเอามืออังหน้าผากเธอ “เล่ยเล่ย แกไม่ได้ไข้ขึ้นใช่ไหม แกไม่เคยแม้แต่จะเจอจ้าวหยางด้วยซ้ำ”

“หนู... หนูเคยเจอแล้วค่ะแม่ ถ้าแม่รักหนูจริงก็ช่วยอนุญาตหนูเถอะนะคะ เชื่อหนูเถอะ หนูจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ”